Heus niet verslaafd.. Of toch?

Echt Lies, Ohdoejijdatzo!

Schermen, ze zijn overal. De 3 T’s voeren hier de hoofdmoot. Telefoon, Tv, Tablet. En uiteraard de laptop nog. heel de dag staan ze bij ons in huis aan. Heel de dag zijn we verbonden met de wifi.
Facebook, instagram (hotsa.nl is ook daar te vinden) en gewoon zinloos surfen.
Domme plaatjes, grappen, filmpjes, even een artikel hier, een blogje daar, en oh heb je dat al gelezen? Wij doen er beide hard aan mee.Je kan gerust zeggen dat ik verslaafd ben aan de schermen. Het is gewoon te makkelijk om even facebook te checken, even te kijken wat een ander heeft geschreven. Maar is het nodig? Neu. Alles behalve.

Als we een dagje weg zijn, op visite zijn of zitten te eten blijven de telfoons in de broekzakken. Soms zelfs gewoon thuis. De camera gaat mee voor de foto’s. Social media is niet nodig. Dan mis ik het ook niet, dus zo verslaafd ben ik nu ook weer niet!
Maar hier in huis is het wel heel makkelijk. We hadden al regels met zijn 2en opgesteld. Geen telefoons of andere schermen tijdens het eten. Als we met Polletje bezig zijn is het ook niet nodig, en sávonds na 8 uur mag enkel de tv aan. Telefoons mogen in de reclames wel gecheckt worden. Dat werkt voor ons goed. Appjes kunnen heus even wachten, zo niet dan bellen ze maar. Want opnemen doen we dan weer wel. We raakte weer wat meer in gesprek, en keken samen tv, inplaats van beide met ons eigen ding bezig te zijn.

Administratie, mail e.d daar kiezen we voor als er niks op tv is wat ons beide boeit, of als het hard nodig is. Af en toe een schermavond is voor ons geen probleem. Emiel is nu eenmaal veel meer aan het werk dan ik, en heeft ook dingen te regelen op zijn laptop die niet tijdens werktijd kunnen.

Toch blijf ik voor mijn gevoel teveel bezig met mijn telefoon. Leg hem momenteel geregeld in de keuken, of boven. Dan prikkeld het ook minder om hem steeds te pakken. Kijken of dat werkt voor me. En anders toch maar eens wat vaker de uitknop gebruiken.

Hoe verdelen jullie je eigen schermtijd? Heb je afspraken of kun je je scherm makkelijk wegleggen?

Advertenties

Briefjes

Echt Lies, Ohdoejijdatzo!

Sommige vrouwen lijken te denken dat hun man kan gedachten lezen. Zie je dan niet dat er gezogen moet worden? Dat de wasmand uitpuilt en de wc vies is? Waarom doe je er niks aan…. ik ben al zo druk/moet werken/heb geen zin/doe hier altijd alles al!

Maar die man die wil wel…. Die ziet het gewoon oprecht niet! Tenminste de mijne dan. En als k hem erop wijs dan zegt hij oohh… wat wil je dat ik doe?

Dus hebben wij een deal. Ik maak een lijstje van wat ik gedaan wil hebben en wanneer. En samen kijken we wat mogelijk is. Als ik in het weekeind werk komt het erop neer dat ik hem app. Wil je tomaten halen? Hij neemt zelf dan vaak zat nog bananen mee. Want bijna op. Maar aan de melk dachten we beiden niet. Tja pech dan.

Ook zetten we dingen vaak in de gezamenlijke google agenda. Die ik dan weer op mijn hoofdscherm van mijn telefoon  heb staan. Op maandag doe ik de boodschappen. Vaak zat dat er dan ineens wcpapier in de agenda staat. Of vaatwasblokjes! Andersom werkt het ook. Container staat er iedere maandag in de zijne.

Zie ik voordat ik ga werken dat er wel weer eens gezogen mag worden en zeg ik niks. Tja hij wil wel zuigen maar ziet het niet. Kom ik dan thuis en wordt ik ineens boos want ik moet ook alles doen hier…. dat werkt niet. Hij snapt mijn woede niet. En ik ben gefustreerd.
Dus stuur ik even een appje. Wil je de bovenverdieping doen voordat ik thuis kom? Klaar zijn Lies en Emiel.

Uitzonderingen daar gelaten maar voor ons werkt het. En dat maakt ook dat ik niet altijd begrijp als vrouwen mopperen mijn man doet niks. Willen ze het niet of zien ze het niet? Zeg je het wel?
Benieuwd hoe jullie het doen!

Waar haal je de tijd vandaan?

Echt Lies

Een vraag die me sinds het starten van mijn blog al een paar keer gesteld is, waar haal je de tijd vandaan?

Nou gewoon, uit de 24 uur die in een dag zitten.
Stilzitten? Dat kan ik niet. Ik ben graag bezig. In of rond huis, of op mijn laptop op de bank.
En als ik dan toch op de bank zit, tja dan kan ik net zo goed even een blog schrijven.
Dat blijk ik leuker te vinden dan gedacht. En ik zit op de bank als Polletje een dutje doet. En dat doet ze nog zo’n 2 uur per dag, dus tijd zat al zeg ik het zelf.

Vroeger stond in ieder vriendenboekje: Wat zijn je hobby’s?Ik geloof dat ik er tekenen en buitenspelen invulde. Of met de barbies.
Oh en turnen natuurlijk!
Als je het me nu vraagt zou ik het niet weten. Echt een hobby heb ik niet. Vind he zelfs een stom woord. Ik vind het heerlijk om buiten te zijn met polletje, te knutselen, puzzelen, of samen liedjes te zingen. Ook een boek lezen op de bank, of een tijdschrift vind ik fijn. Net als achteloos spelletjes spelen, of een beetje  over facebook en instagram surfen. Maar of dat nu hobby’s zijn? Dus probeer ik een nieuwe hobby uit. Het bijhouden van dit blog.
En dat blijk ik erg leuk te vinden! Fijn om sommige gedachten met jullie te delen, om de reacties te lezen, en de bezoekersaantallen te zien.

Ben wel erg benieuwd wat jullie graag zouden willen weten van mij. Ik hoor het graag!

Dragen

Echt Lies, Polletje

Nog voor de geboorte van Polletje kwamen wij in aanraking met dragen.
In mijn (digitale) omgeving dragen veel meiden hun kind. Tijdens het inlezen kwam ik veel informatie hierover tegen.
Er zijn verschillende manieren van dragen.
In doeken, in dragers, ergonomisch, niet ergonomisch. Sjonge!

2014-11-08 16.04.12.jpg
Ergonomisch dragen leek me wel verantwoord. Dus verdiepte we ons daarin verder. En als je dan eenmaal de wereld van de dragende in stapt…..
Lieve mensen wat een keuze. Wij besloten al snel voor een drager te gaan. En geen losse doek. Want dat leek sneller makkelijker onder de knie te krijgen.
Maar ja, waar doe je dan weer goed aan?

Het komt er uiteindelijk op neer dat dat voor iedereen wisselt. Ik kan je wel vertellen wat wij deden, en wat wij fijn vinden, maar ieder lijf is anders. Jou schoenen zitten mij ook niet lekker. Dat principe. Passen, proberen en nog eens passen dus. Vaak zit er wel een draagconsulent bij je in de omgeving waar dit kan. Ook diverse moedercafe’s bieden de mogelijkheid om dragen eens te proberen.

20150509_173955
Uiteindelijk zijn wij gaan dragen vanaf dat Polletje 2 weken oud was. En we doen het nog steeds. Een wagen hebben we ook. En een buggy ook (al kan ik maar niet wennen aan mijn buggy, ellendigding). Het ligt eraan wat we gaan doen waarin we Polletje vervoeren. Gaan we uitgebreid winkelen nemen we de wagen. Even snel iets halen? We nemen de draagzak. Wandelen in het bos? Dragen! Dierentuin? Allebei. Onderin de wagen ligt altijd de draagzak. En zo komt het wel eens voor dat we met een lege wagen lopen en Polletje op ons rug.

In het begin was onze omgeving sceptisch, je hebt toch zo’n mooie wagen. Waarom dan sjouwen? En zit dat echt wel lekker zo met de benen wijd? Nu ze zien dat Polletje zelf met de dragers (en inmiddels ook doeken) aankomt snappen ze het al wat meer. Als ze zien dat ze op onze rug zelfs in slaap valt zijn ze om.

Draag jij? Wat vind je omgeving ervan?

20151104_153209.jpg

Je kan mijn rug op!

Goedbedoelde bemoeienissen die mijn hoofd op hol maakte.

Echt Lies, Polletje

Mensen met kinderen herkennen het vast.
Goedbedoelde tips, informatie, aanwijzingen bemoeienissen  en bedoelingen die iets minder goed aankomen dan gehoopt. Kortom ongevraagd advies waar je weinig mee kunt.

Vanaf het moment dat ik zwanger was kreeg ik met name van mensen die ver van ons afstaan of ons amper kennen informatie waarvan ik dacht wat moet ik ermee…. Bevallingsverhalen van de zus van de achterbuurman. Wat te doen bij groengeschupte ringwormvormige eczeem achtige plekjes. 
Vaak moest ik er hard om lachen en liet ik het gaan.

Eenmaal bevallen vond ik dat lastiger. Daar stond ik dan half op en half naast mijn roze wolk, met een iet wat mopperende baby in de rij van de supermarkt. De mevrouw achter me oma van 16 dus zij kon het weten… oh mevrouw maar u moet uw kind echt niet op de rug leggen hoor. Daar krijgt het een scheef achterhoofd van.  Nee om een om op de zij is beter. Dan slapen ze ook fijner.
De meneer voor me vond dat ik haar vooral op haar buik moest leggen. Want dan zien ze minder en slapen ze meer.
En ik? Ik had geleerd op de rug. Ze lag daar wel prima. Maar wat nu als ze gelijk hadden? Wat nu als ze inderdaad een scheef hoofd kreeg?
De mallemolen van mijn hersenen waren geactiveerd en kreeg ik niet meer stil.

Van de een moest ik polletje laten huilen. Goed voor de longen. Kijken is niet nodig. Je hoort ze toch nog?
De ander vond dat ik haar vooral moest oppakken en bij me in bed moest nemen.
En ik?  Ik werd er onzeker van. Mijn eigen moeder bracht mij op dezelfde  methode ook groot. Ik mankeerde toch ook niets?

Droeg ik polletje op mijn buik verwende ik haar. Ze hoort in de wagen. Dat is beter voor de rug.
Draag ik haar op mijn rug dan spuugt ze straks vast mijn nek vol en kan ik er niet bij, ze hoort op je buik niet op je rug. (Ja echt dat is me toegesnauwd). Dat ze uren sliep in de doek vertelde ik maar niet.

Wij bakerde Pollie in.  Wist ik wel dat dat super slecht was voor de heupen? En dat ik de hongerprikkels zo niet zag? Dat het haar en ons aangeraden werd door de kinderarts en dat we het op en verantwoorde manier deden zagen mensen niet. Dat ze ineens veel beter sliep trouwens ook niet.

Flesvoeding slaat nergens op. Hypoallergeen al helemaal niet. Je kunt als je geen borstvoeding geeft beter gewoon gewone voeding geven. Wel de dure van de reclames. Geen huismerk. Daar raken ze van verstopt.  Dat er precies het zelfde in zit daar hoor je niemand over.

Geef je haar alleen water? Arm kind! Mag ze nooit wat zoets? Is dat niet onze keuze?

Kortom allemaal adviezen waar mijn hersenen van gingen spinnen. Doe ik het echt wel goed? Kan het echt geen kwaad? Stel ik haar niet achter?
Inmiddels heb ik geleerd dat overal wat van voor en over te zeggen is. Dat ieder kind anders is. En vooral dat je moet doen wat voor jullie werkt. Als je er zelf niet achter staat, wat de beslissing ook is,  dat het dan niet werkt.

Ik heb (vooral online) heel erg het gevoel dat moeders denken dat alleen hun manier van werken goed is. Dat het echt niet kan als je over bepaalde onderwerpen anders denkt. Jammer want voed niet iedere ouder zijn kind met de beste bedoelingen op?

Doe wat goed voelt is een van mijn motto’s geworden. En uiteraard blijf je bedenken wat er beter kan. Verdiep je je eens in andere methoden en kijk je naar je kind. Maar blijf bij jezelf! Dan kan de rest vinden wat hij vind. Dat is dan hun pakkie aan.

Werken jou hersenen net als de mijne?

Super simpel mangotoetje

Echt Lies, Receptje

Voor 4 personen
Men neme:

2 rijpe mango’s
400 gram yoghurt (of soyayoghurt, of iets anders dat je lekker vind)
Een paar cranberry’s, wat havermout, granola of andere cruncy toping

Snijd de mango’s in fijne stukjes.
Dit kan ook in de keukenmachine.
Maak laagjes, om en om mango, en yoghurt.
Afronden met je gekozen toping..

Van je hotsa en zo simpel is het 😉
Ook lekker met appel en kaneel. Of rood fruit, of fruit dat anders weg ligt te rotten op je fruitschaal.
2 SP’s voor de weightwatchers onder ons.
En nee ik ga geen foodieblog beginnen.

 

Huilen

Echt Lies

Ieder kind huilt, soms lang, soms kort, veel, weinig, hard, zacht…
Toen wij met Polletje naar de terugkomdag van de zwangerschapcursus gingen bleek wel dat wij een harde huiler hadden. Waar de andere (jongetjes) zachtjes kermde gilde onze dame de boel aardig bij elkaar. De andere ouders wisten niet wat ze hoorde, dat waren ze niet gewend, wij wisten inmiddels niet beter dat als ze huilde dat ze dat hard deed.
Polletje huilt niet veel, polletje huilt hard. Met de nadruk op hard.

Ze huilt als ze moe is, honger heeft, geen zin heeft, haar zin niet krijgt, of gewoon omdat het kan. Niet altijd, maar soms wel.
Wij hebben samen hierin een aanpak gevonden waar wij ons fijn bij voelde. Dit gaat met name over het in bed huilen. Nu ze ouder is huilt ze om andere redenen, zijn we er vaker bij (want ze mag iets niet) en lossen we het anders op.
Als klein meisje lieten we haar gecontroleerd huilen. Via de monitor keken we of er iets loos was dat direct zichtbaar was (spuug, scheef in bed liggen, haar hoofd stoten) was dit zo dan gingen we uiteraard direct kijken.
Was dit niet zo dan lieten we haar even begaan. In het begin maximaal 3 minuten. En dan moest ze ook geen moord en brand gillen. We hoorde zelf prima aan wanneer we moesten gaan kijken en wanneer niet. Vaak bleek dat als ze huilde ze dit deed in haar slaap. Of dat ze snel weer stil werd. Was ze na 3 minuten nog niet stil dan ging een van ons erheen. Troosten, temperatuur checken, luier checken, kijken of ze krampjes heeft. Is alles opgelost of negatief, dan bleven we bij haar tot ze weer rustig was en gingen we langzaam weer weg. Begon ze weer te huilen gingen de 3 minuten opnieuw in. Dan te weer troosten, en weer weg. Ging ze weer dan bleven we 5 minuten weg, hierna 7 minuten, En zo verder.
Uiteindelijk bleek dit voor ons alle 3 het beste werken. En waar sommige ouders me echt een ongelofelijke trientrut zullen vinden omdat ik haar ‘alleen’ laat huilen. Bleek voor ons echt dat ze dit nodig had, dat ze juist onrustig werd als we haar bij ons hielden, weer op moesten pakken om haar te troosten, of steeds weer naar binnen liepen.

Wat ik vooral wil zeggen is dat iedere ouder dit op zijn/haar eigen manier doet. En waar de een heel graag samen slaapt met hun baby, kozen wij ervoor om polletje in te bakeren in een Puckababy. Dit gaf haar de geborgenheid die ze nodig had, ze maaide zichzelf niet meer wakker met haar armen langs haar hoofd, en ze had wel de rust van haar eigen kamer. En niet te vergeten, ik had ook rust. Want ik wordt wakker van ieder zuchtje, kreuntje en steuntje. Sliep in het ziekenhuis 2 nachten niet gewoonweg omdat zij naast me lag. Wij kozen er dus voor om haar op afstand in de gaten te houden. En haar de kans te geven zelf in slaap te vallen. Een ander zal hele andere beslissingen maken. Ieder zijn ding. Zolang je elkaar maar in de waarde laat! Erg benieuwd hoe jullie het deden/doen!

Nipt dilemma’s

Echt Lies

Het is momenteel veel in het nieuws. Het standaard vergoeden van de Nipt.
De test waarmee ze vroeg in de zwangerschap via het bloed van de moeder kunnen onderzoeken of het ongeboren kind Down heeft. Zo wordt het door de media omschreven.
Ik hoop vooral dat mijn woorden overkomen zoals ik ze bedoel. Want ik wil er ook wat over kwijt.

De NIPT kent momenteel veel voor en tegenstanders. De voorstanders zeggen goed om hem te vergoeden, dan hoeven de mensen die hem willen niet meer naar het buitenland (Belgie is erg ver rondom deze onderzoeken en verricht ze op eigen kosten ook bij mensen die niet uit Belgie komen). De tegenstanders zeggen niet vergoeden! (Ouders van) kinderen met Down staan op de balustrade. Is mijn kind dan niet welkom? Mag ik er dan niet zijn? En daar wringt nu juist mijn schoen…..

Want de Nipt is niet perse bedoeld om mensen zwangerschappen af te laten breken, of om te zeggen ban alle mensen met Down!
De Nipt is niet bedoeld om alleen Down vroegtijdig te ontdekken. De Nipt spoort immers ook Trisomie 13 (Patau) en Trisomie 18 (Edwards) op. En Edwards en Patau zijn chromosoom aandoeningen die zo heftig zijn dat het kind nooit ouder zal worden dan een paar dagen, of weken. (uitzonderingen daargelaten) De meeste kindjes sterven na de geboorte binnen een paar uur als zij een van deze aandoeningen hebben. Je kunt stellen dat zij niet levensvatbaar zijn.

Daarnaast is de Nipt niet wettelijk verplicht, ook niet als hij straks wel vergoed wordt. Dat is geen enkel onderzoek of echo. De 12, 20 en 32 weken echo wordt vergoed. Maar als jij hem niet wilt is er niemand die je kan verplichten hem te doen. Dat is ook niet de bedoeling van het vergoeden van de Nipt.

En natuurlijk vind de Nipt eventueel ook het Downsyndroom. Maar is het dan niet alsnog aan de ouders om te beslissen wat zij met deze informatie doen?
Mij lijkt het prettig dat je weet als je kind Down heeft. De keuzes die je verder maakt. (je zwangerschap afbreken, doorzetten, meer onderzoek of gewoon afwachten) is aan de ouders zelf. Die beslissing kan niemand voor je maken. En ook dat is niet de bedoeling van de Nipt.

Ik snap dan ook niet zo goed waarom (ouders van) kinderen met het syndroom van Down zich zo bedreigd voelen door de Nipt. Het vergoeden van deze test wil helemaal niet zeggen dat zij niet welkom zijn! Integendeel, de zorg rondom de bevalling kan er alleen maar beter van worden. Dat er ouders zijn die de zwangerschap afbreken na dit nieuws is een feit. Maar dat gebeurd nu ook.

Waarom ik me hier mee bezig houd? Wij hebben ook een zwangerschap gehad waarbij bij de combinatietest aan het licht kwam dat ons kindje niet levensvatbaar was. Juist door deze test hoefde Tamara* niet langer te lijden, geen pijn te hebben en konden wij beslissingen maken die later in de zwangerschap niet meer mogelijk waren geweest. We konden een spontane miskraam voorkomen, en goed begeleid het proces door.
Dat iedereen hierin zijn eigen keuzes maakt moge duidelijk zijn. En juist daarom vind ik dat de Nipt vergoed moet worden. Zodat iedere (toekomstige) ouder hierin zijn eigen beslissing kan maken. En niet afhankelijk is van (dure) medische zorg in het buitenland.

Wat vind jij van dit dilemma? Ik ben benieuwd!

Waarom een babyfoon met camera

Ohdoejijdatzo!, Polletje

Als je zwanger bent kom je voor tal van keuzes te staan.
Wil ik een tub of een badje, co sleeper of eigen bed? Wasbare luiers of wegwerp.
Vaak zijn het dingen die je alleen zelf kunt beantwoorden.
Zo kom je ook voor de keuze wil ik een babyfoon? En als je er een wilt zijn de opties gigantisch. Simpele met een ontvanger en een verzender, met liedjes, lampjes, van alles op afstand te regelen, met of zonder camera, en als je een camera wil wil je er dan eentje die via het web uit te kijken is of enkel via de bijbehorende ontvanger?

Wij zijn voor de laatste optie gegaan. Een babyfoon met camera en die enkel uit te kijken is via de bijbehorende monitor.
Waarom wordt ons veel gevraagd. Mensen vinden ons lui, je kunt toch even naar boven lopen, of gefixeerd op polletje, dan zit je er de hele dag naar te staren?
Maar ons geeft het juist rust.
Wij laten Polletje ‘gecontroleerd huilen’ (later meer) en hoeven op deze manier niet iedere keer naar boven om te kijken wat er is. We storen haar dus niet wat wij een prettig gevoel vinden. Zien we dat er iets is, of zegt ons gevoel er is iets niet pluis gaan we er uiteraard wel heen. Maar huilt ze een beetje omdat ze in slaap probeert te vallen, of omdat ze wakker is dan kunnen we dat zien.
Polletje is ook een meisje dat veel droomt, huilt in haar slaap, gilt in haar slaap en murmelt in haar slaap. Ons huis is dusdanig klein dat ik dit zonder babyfoon beneden kan horen. Maar doordat ik dan mee kan kijken hoef ik er niet direct heen.

Kortom, wij zijn blij met onze babyfoon met camera. Degene die we hebben heeft een redelijk bereik. Als ik weg moet als Polletje net slaapt geef ik de babyfoon even af bij de overburen met sleutel. Zij kunnen meekijken, en gewoon hun eigen ding blijven doen.  Het bereik is dus goed hiervoor. In onze eigen schuur heb ik dan weer geen bereik. Maar ach, ik heb ook nog oren en benen om even naar binnen te lopen.

Wat voor babyfoon heb jij? Benieuwd of je tevreden bent.

Foto’s archiveren, verwerken en afdrukken

Ohdoejijdatzo!

Je kent het vast wel. 2038202 duizend foto’s op je telefoon, 38382 op je camera, 3892 van je wederhelft, en dan ook nog een flink aantal van familie, vrienden en andere mensen die dicht om je heen staan.
En dan zoek je die ene foto, dat ene moment, en weet je van gekheid niet meer waar je moet zoeken.

Omdat ik erg benieuw ben hoe jullie dit doen, kan ik wel vertellen hoe wij dit doen.
Wij werken met een Loch-nas. Een extern geheugenkastjecomputergeval dat los van de computers in ons huis gestald is. Deze zetten we aan als we foto’s willen verwerken of opruimen. Zo staan de foto’s naast de locatie op de laptops en telefoons ook nog op 1 plek veiliggesteld. Op 2 harde schijven, dat mocht er eentje stuk gaan we de 2e nog als backup hebben.
Het enige dat ik hoef te doen is de foto’s in de juiste mappen op mijn laptop te zetten, de boel te synchroniseren en klaar zijn we.
Iedere maand zoek ik een verloren momentje (of neem ik gewoon een halve dag) om de camera’s telefoons en dropboxen leeg te halen. De foto’s hiervan zet ik in mappen op mijn laptop. Polletje heeft haar eigen map, die weer is onderverdeeld in jaartallen, en die zijn weer onderverdeeld in maanden. Iedere vakantie, elk groter uitstapje, de kinderboerderij verdwijnt tussen het geheel, een pretpark krijgt een eigen map.
Als de foto’s in de juiste mappen staan selecteer ik direct foto’s van heel de maand voor in Polletje haar jaarboek. Ze krijgt van ons ieder jaar een fotoboek net na haar verjaardag. Vanaf verjaardag tot en met de volgende.
Zo hoop ik een beetje overzicht te houden in de chaos van foto’s.

Ook maken we nog geregeld filmpjes. Die gaan in een aparte map op de server, niet op onze laptops, dat nam zoveel ruimte in beslag. Wat we daarmee gaan doen moeten we nog even bedenken. Bewaren doen we ze sowieso!
Wat doe jij met je foto’s?