Roze wolken onzin

Echt Lies

Om me heen hoor ik het vaak. Lekker op je roze wolk?
Geniet ervan he! Het gaat zo hard! Kinderen is het leukste wat er is….

De grootste jandoedelonzin die ik me maar kan bedenken. Mijn zwangerschap was een bijzondere, (later vast nog eens meer) en ook wij hebben wisselende zwangerschapservaringen en na de bevalling (ga ik vast ook nog eens over schrijven) werd Pollie opgenomen op de kinderafdeling. Eenmaal thuis ging alles van een leien dakje. Ze sliep, at, poepte, lachte zo nu en dan en sliep weer. Ik herstelde goed van de bevalling, en al vrij snel konden we weer naar buiten, de hort op, en doen waar we zin in hadden.
Heerlijk!

Een grote roze wolk zou je zeggen…. Alhoewel…
Baby’s huilen ook (wel eens.) En lang niet altijd weet je waarom. Daarnaast huilt de ene baby langer, harder of raarder dan de ander. De een kan er goed mee om gaan, de ander vind het een drama. Even naar buiten gaan is er ook niet altijd meer bij, de baby slaapt net, en moet eerst weer aangekleed worden, waar is ook alweer die muts? En tegen de tijd dat je baby net lekker in de wagen ligt poept hij/zij net zijn broek vol. Daar sta je weer.
Dan heb ik het nog niet gehad over krampjes, uitslag, spruw, verstopte baby’s of juist diarree. Kortom allemaal redenen om je zorgen over te maken.
Allemaal redenen om van je roze wolk af te kletteren. En dan op dat moment ben je je laddertje echt even kwijt.

Begrijp me niet verkeerd, ik hou enorm van Polletje, van het moederschap, en zou niet anders meer willen. Maar vind en vond het soms ook bikkelen. En dan heb ik nog een vrij makkelijk kind al zeg ik het zelf.

Wat me vooral opvalt is dat alle websites, verhalen en geruchten om je heen doen laten lijken alsof een baby het meest geweldige is wat je kan overkomen. Natuurlijk is dat het ook, maar dat het ook tegen kan zitten, al is het soms maar even daar hoor je bijna niemand over. Aan de andere kant hoor en lees je de horror verhalen. Moeder die depressief raken, niet weten hoe ze hun baby moeten verzorgen, huilbaby’s, ziekenhuisopnames noem het maar.

Daarom deze blog. Want ondanks dat het enorm genieten is zo’n baby, en je spontaan smelt bij het eerste lachje, of je slapende baby. Is het ook echt wel eens lekker om beneden op de bank te zitten terwijl je baby lekker slaapt. En is het ook geen schande om soms te denken dat het toch wel erg prettig zou zijn als je baby NU zijn smoeltje hield en ging slapen. Dat je klooit met ‘ritmes’ voeding of je zorgen maakt over van alles.

Ik geloof niet in grote roze wolken. In blauwe ook niet trouwens.
Ik geloof wel in roze momenten, keihard bikkelen, genieten en soms tranen.
Als je blijft hangen in negatieve gedachtes, je je baby soms weg zou willen gooien of je omgeving je zorgen maakt over je dan is het tijd om je verloskundige, huisarts of beste vriendin aan de staart te trekken. Maar als je je verder goed voelt, weet dan dat je niet de enige bent die piekert, en lang niet altijd op die roze wolk zit!

3 gedachtes over “Roze wolken onzin

  1. Ach mijn verhaal is je niet vreemd 😉 hoewel ik momenteel toch wel het ervaar al een mega blauwe wolk. De eerste 3 maanden was dat verre van. Wat geniet momentjes maar de wolk was ook vaak heel donker. En nu donder ik ook regelmatig nog wel eens van m’n wolk. Maar de geniet momentjes worden wel groter voor m’n gevoel. Of het is gewoon de fase die ik geweldig vind!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s