Huilen

Echt Lies

Ieder kind huilt, soms lang, soms kort, veel, weinig, hard, zacht…
Toen wij met Polletje naar de terugkomdag van de zwangerschapcursus gingen bleek wel dat wij een harde huiler hadden. Waar de andere (jongetjes) zachtjes kermde gilde onze dame de boel aardig bij elkaar. De andere ouders wisten niet wat ze hoorde, dat waren ze niet gewend, wij wisten inmiddels niet beter dat als ze huilde dat ze dat hard deed.
Polletje huilt niet veel, polletje huilt hard. Met de nadruk op hard.

Ze huilt als ze moe is, honger heeft, geen zin heeft, haar zin niet krijgt, of gewoon omdat het kan. Niet altijd, maar soms wel.
Wij hebben samen hierin een aanpak gevonden waar wij ons fijn bij voelde. Dit gaat met name over het in bed huilen. Nu ze ouder is huilt ze om andere redenen, zijn we er vaker bij (want ze mag iets niet) en lossen we het anders op.
Als klein meisje lieten we haar gecontroleerd huilen. Via de monitor keken we of er iets loos was dat direct zichtbaar was (spuug, scheef in bed liggen, haar hoofd stoten) was dit zo dan gingen we uiteraard direct kijken.
Was dit niet zo dan lieten we haar even begaan. In het begin maximaal 3 minuten. En dan moest ze ook geen moord en brand gillen. We hoorde zelf prima aan wanneer we moesten gaan kijken en wanneer niet. Vaak bleek dat als ze huilde ze dit deed in haar slaap. Of dat ze snel weer stil werd. Was ze na 3 minuten nog niet stil dan ging een van ons erheen. Troosten, temperatuur checken, luier checken, kijken of ze krampjes heeft. Is alles opgelost of negatief, dan bleven we bij haar tot ze weer rustig was en gingen we langzaam weer weg. Begon ze weer te huilen gingen de 3 minuten opnieuw in. Dan te weer troosten, en weer weg. Ging ze weer dan bleven we 5 minuten weg, hierna 7 minuten, En zo verder.
Uiteindelijk bleek dit voor ons alle 3 het beste werken. En waar sommige ouders me echt een ongelofelijke trientrut zullen vinden omdat ik haar ‘alleen’ laat huilen. Bleek voor ons echt dat ze dit nodig had, dat ze juist onrustig werd als we haar bij ons hielden, weer op moesten pakken om haar te troosten, of steeds weer naar binnen liepen.

Wat ik vooral wil zeggen is dat iedere ouder dit op zijn/haar eigen manier doet. En waar de een heel graag samen slaapt met hun baby, kozen wij ervoor om polletje in te bakeren in een Puckababy. Dit gaf haar de geborgenheid die ze nodig had, ze maaide zichzelf niet meer wakker met haar armen langs haar hoofd, en ze had wel de rust van haar eigen kamer. En niet te vergeten, ik had ook rust. Want ik wordt wakker van ieder zuchtje, kreuntje en steuntje. Sliep in het ziekenhuis 2 nachten niet gewoonweg omdat zij naast me lag. Wij kozen er dus voor om haar op afstand in de gaten te houden. En haar de kans te geven zelf in slaap te vallen. Een ander zal hele andere beslissingen maken. Ieder zijn ding. Zolang je elkaar maar in de waarde laat! Erg benieuwd hoe jullie het deden/doen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s