Zeg… zou u van mijn kind af willen blijven?

Echt Lies

Wat is dat toch? Waarom moeten oudere mensen altijd aan je kind zitten?
Op straat. In de bieb. De supermarkt. Overal is er wel iemand die haar in haar wang knijpt. Of als ze huilt keihard een liedje gaat zingen. En dan zeggen: zie je wel nu is ze stil. Ze verveelt zich gewoon… Nee mijn kind is boos omdat ze NU geen koek kreeg. En ze is nu stil omdat ze u zo raar vind. Niet omdat ze het leuk vind. Ze lacht toch niet?
Of van die mensen die haar jas even recht trekken. Of haar haar even aait…
En pas was er zelfs iemand die haar half uit de wagen trok zodat ze even op de toeter van de scootmobiel kon drukken. Want dat vond ze vast leuk.  Waarom toch?

Kijk ik snap best dat kinderen leuk zijn. Vind ik ook.  Maar ik neem toch aan dat de ander het ook niet fijn vind als ik zijn jas even recht zou trekken. Of keihard een liedje ging zingen omdat u ruzie heeft met uw man?

Ik erger me er groen en geel aan. En polletje trouwens ook. Huilen doet ze niet maar ze kijkt me in zulke situaties echt aan van maaaaahaaa ze doen het weer! En op mijn subtiel bedoelde ach laat haar maar ik lach ook niet altijd reageren ze vaak niet. Of ze proberen het nog eens.

Net zo erg vind ik de mensen die vinden dat een kind altijd moet lachen. Wat kijk je boos! Lach nou toch eens. Lachen is bij polletje alleen bij bekende gratis. Bij andere of in drukke situaties kijkt ze liever even de kat uit de boom.

En echt ik snap dat 99% van deze mensen niks kwaads in de zin hebben. Maar van mij hoeft het niet. Dat u een praatje tegen mijn kind maakt prima. Gezellig juist en vast ook goed voor de spraaktwikkeling en het sociaal worden.  En dat u haar net zoals alle andere kindjes op de aardbol een leuk meisje vind snap ik ook. Maar trek haar alsjeblieft niet ongevraagd half uit de wagen, zit niet zomaar aan haar gezicht, en  eis ook geen lachje.
Afgesproken?

image

Meetje anders.

Alopecia, Echt Lies

Het zal je wel opgevallen zijn dat ik een, zoals we in ons gezin zeggen, meetje anders ben dan vele andere. Is het je niet opgevallen? Dan heb je echt een nieuw brilletje nodig vrees ik, of je ziet het gewoon niet meer, dat kan natuurlijk ook!

juni21

Met mijn echte haar, ergens in de 3e/4e vlak voordat het weer uitviel.

Zoals je wel gezien zult hebben ben ik kaal. Er zit geen haar op mijn hoofd, lijf of ledematen. Ik ben letterlijk van top tot teen kaal.
Dit komt omdat ik Alopecia Areata Universalis heb. Een hele mond vol, maar het komt erop neer dat mijn lichaam mijn haar afstoot.
Rond mijn 12e begon het langzaam uit te vallen. Eerst af en toe een plekje, later verdween alles. Het kwam nog 2 keer volledig terug, maar sinds een jaar of 15 (zeker weten doe ik het eigenlijk niet) heb ik helemaal geen haar meer.
Nadat ik in eerste instantie 3 jaar een pruik heb gedragen, en het voor de 2e keer uitviel was ik er klaar voor/mee. Ik besefte me dat ik meer mezelf ben zonder haarwerk. Gewoon met kale kop, gewoon zoals ik daadwerkelijk ben.

En dat maakt dat ik inmiddels langer kaal ben dan dat ik haar heb gehad. Dat mijn vrienden me nooit gekend hebben met haar, dat mijn man me niet zou herkennen met haar, en dat mijn dochter als ze haar eigen haar aanwijst, daarna vrolijk ook mijn ‘haar’ aanwijst.

Kortom we weten niet beter. Dat maakt niet uit dat vreemde mensen om me heen nog wel eens twijfelen, zou ze kanker hebben gehad, of een andere reden waarom ze chemo’s moest. Sommige vragen het gewoon aan me, fijn! Want dan kan ik antwoord geven. Dat ik gelukkig kan zeggen dat ik gezond ben. Dat ik alleen kaal ben en daar geen last van heb.

IM000987
Snotverkouden, met haarwerk (dat ik enkel voor deze gelegenheid droeg) op mijn schoolgala in de 4e. Net nadat het uitviel dus.

Andere durven het niet te vragen. Berispen hun kinderen als ze zeggen kijk die mevrouw heeft kaal haar! Of worden boos als hun kind tegen me zegt; jij bent kaal!
Als ik het door heb dat mensen dit doen ga ik er zelf op in, joh je mag wel vragen waarom ik kaal ben, of vind je het gek dat ik geen haar heb? Vind je het niet mooi? Lachen kinderen me uit, dan schroom ik niet om te vragen waarom ze lachen, en vertel ik ze dat ik hen ook niet uitlach om hun gekke groene broek, of veters die raar gestrikt zijn. Meestal is dit voldoende om de ander het besef te geven dat je er mag zijn, ook met rare broek, gekke veters, kaal haar of een wipneus.

En dat is nou juist wat ik graag wil uitstralen. Je mag er zijn!
Dun, dik, vierkant, ovaal, groen, zwart, man, holebi, hetero, vrouw, of ergens in het midden. Je moet kunnen zijn wie je wilt zijn. En ik ben mezelf zonder haar. Een ander is dat op een andere manier. Maar je schamen voor wie je bent? Dat moet je nooit doen! De ander heeft dan een probleem niet jij!

Zou jij in mijn geval een pruik/haarwerk dragen? Of heb je vragen? Ik hoor het graag!

Roze wolken onzin

Echt Lies

Om me heen hoor ik het vaak. Lekker op je roze wolk?
Geniet ervan he! Het gaat zo hard! Kinderen is het leukste wat er is….

De grootste jandoedelonzin die ik me maar kan bedenken. Mijn zwangerschap was een bijzondere, (later vast nog eens meer) en ook wij hebben wisselende zwangerschapservaringen en na de bevalling (ga ik vast ook nog eens over schrijven) werd Pollie opgenomen op de kinderafdeling. Eenmaal thuis ging alles van een leien dakje. Ze sliep, at, poepte, lachte zo nu en dan en sliep weer. Ik herstelde goed van de bevalling, en al vrij snel konden we weer naar buiten, de hort op, en doen waar we zin in hadden.
Heerlijk!

Een grote roze wolk zou je zeggen…. Alhoewel…
Baby’s huilen ook (wel eens.) En lang niet altijd weet je waarom. Daarnaast huilt de ene baby langer, harder of raarder dan de ander. De een kan er goed mee om gaan, de ander vind het een drama. Even naar buiten gaan is er ook niet altijd meer bij, de baby slaapt net, en moet eerst weer aangekleed worden, waar is ook alweer die muts? En tegen de tijd dat je baby net lekker in de wagen ligt poept hij/zij net zijn broek vol. Daar sta je weer.
Dan heb ik het nog niet gehad over krampjes, uitslag, spruw, verstopte baby’s of juist diarree. Kortom allemaal redenen om je zorgen over te maken.
Allemaal redenen om van je roze wolk af te kletteren. En dan op dat moment ben je je laddertje echt even kwijt.

Begrijp me niet verkeerd, ik hou enorm van Polletje, van het moederschap, en zou niet anders meer willen. Maar vind en vond het soms ook bikkelen. En dan heb ik nog een vrij makkelijk kind al zeg ik het zelf.

Wat me vooral opvalt is dat alle websites, verhalen en geruchten om je heen doen laten lijken alsof een baby het meest geweldige is wat je kan overkomen. Natuurlijk is dat het ook, maar dat het ook tegen kan zitten, al is het soms maar even daar hoor je bijna niemand over. Aan de andere kant hoor en lees je de horror verhalen. Moeder die depressief raken, niet weten hoe ze hun baby moeten verzorgen, huilbaby’s, ziekenhuisopnames noem het maar.

Daarom deze blog. Want ondanks dat het enorm genieten is zo’n baby, en je spontaan smelt bij het eerste lachje, of je slapende baby. Is het ook echt wel eens lekker om beneden op de bank te zitten terwijl je baby lekker slaapt. En is het ook geen schande om soms te denken dat het toch wel erg prettig zou zijn als je baby NU zijn smoeltje hield en ging slapen. Dat je klooit met ‘ritmes’ voeding of je zorgen maakt over van alles.

Ik geloof niet in grote roze wolken. In blauwe ook niet trouwens.
Ik geloof wel in roze momenten, keihard bikkelen, genieten en soms tranen.
Als je blijft hangen in negatieve gedachtes, je je baby soms weg zou willen gooien of je omgeving je zorgen maakt over je dan is het tijd om je verloskundige, huisarts of beste vriendin aan de staart te trekken. Maar als je je verder goed voelt, weet dan dat je niet de enige bent die piekert, en lang niet altijd op die roze wolk zit!

Geitenboerderij

Uitstapje

Rond deze periode van het jaar vinden wij het erg leuk om op de geitenboerderij bij ons in de buurt te gaan kijken.
Nu wonen wij op een eiland ‘netnietinzeeland’ waar niet zo heel veel te beleven is. We moeten over het algemeen toch echt het eiland af. Maar zo langzamerhand ontdekken we ook uitstapjes op het eiland die de moeite waard zijn. Dit is er eentje van.

Rond Februari/Maart worden er nieuwe lameren geboren (nooit geweten dat een geitenjong ook een lam is, weer wat geleerd) Dat is dus nu!
Op de geitenboerderij hier in de buurt loop je langs de kaasmakerij, waar ze altijd wel bezig zijn richting de stallen. In de stal loop je door het middenpad langs alle geiten. Ze staan dus letterlijk rondom je, maar wel achter hekken. Knuffelen en oppakken kan op vaste tijden, over het algemeen is dit in de middag.
Naast het bezoekerspad zijn nog 2 afgesloten paden, hier staan ook geiten aan.

Polletje vind het erg intressant en leuk bij de geiten. Zo nu en dan trekt ze een stukje stro door het hek om deze aan een geit te voeren, die dan vervolgens weer een hap uit haar mouw proberen te nemen. Ook de zwangere geiten staan gewoon tussen de andere geiten. Als je geluk hebt dan zie je dus nog een lam geboren worden. Wij hadden dit geluk niet. De geit die aan het bevallen was toen we er waren bleek hier niet zo goed in te zijn, en werd door de dierenarts weggehaald uit het zicht waar ze geholpen moest worden.

haan

Ook is er een landwinkel waar ze kaas, bio producten en andere boerderijgerelateerde spullen verkopen. Je kunt geitenijs proeven (lekker!!) en andere lekkere dingen eten.
Polletje is fan van het kinderboerderijtje waar nog eens 2 pony’s een stel hanen met gigantische kammen en wat konijntjes zijn.

Kortom een fijne plek waar je (gratis) rond mag scharrelen, een hapje kunt eten en even rond kunt rennen.
Waar gaan jullie graag heen?

Tv

Echt Lies, Geen categorie

Televisie, ik hou ervan! Misschien wel een beetje teveel.

Van mijn moeder mocht ik vroeger voor school geen tv kijken, en erna vanaf half 5 tot aan het eten en dan weer tot we naar bed gingen. Een prima regel al zeg ik het zelf. Dat is iets wat we nu zelf ook doen. De tv gaat (als Polletje wakker is, als ze slaapt kijk ik wel tv) pas om 5 uur aan. Wel mag ze bij het wakker worden Sesamstraat kijken. Als hij eenmaal aanstaat speelt ze namelijk amper meer. Ze zit in het scherm geplakt, iets wat ik dan weer niet nodig vind. Waar ik mijn moeder hier vroeger soms streng in vond snap ik haar nu helemaal.

Ik kijk graag series zoals Wie is de mol, Flikken Rotterdam, Over mijn Lijk en Boer zoekt vrouw.
CSI is mijn absolute favoriet. Die kijk ik in alle vormen soorten en maten. Maar ook Lost, The last ship en Bones kijk ik graag.
Series die iedereen kijkt mis ik vaak. Vergeet ze te kijken of loop al zo hopeloos achter dat ik denk laat maar. Weet dus vaak niet waar andere het over hebben.

Wat ik ook heerlijk vind reality tv. En dan geen Utopia, of Goede Tijden (alhoewel, is dat reality?) maar spoedeisende hulp tv, Zapp echt gebeurd, docu’s over onderwerpen in de zorg, ziektes of andersmans leed, tis erg maar ik hou ervan.

Netflix hebben we niet, met een man in de ict is dat net even anders geregeld bij ons. Een soort appletv maar dan anders. Geen idee hoe het heet, maar ik weet hoe het werkt, en daar gaat het om. Heel veel live tv wordt er dan ook niet meer gekeken op het nieuws en de Wereld draait door na.

Er is veel tv die Emiel niet hoeft te zien. Die houd al helemaal niet van bloederige operaties, gebroken benen, liefdesverdriet of mensen met bijzondere aandoeningen. Die dingen kijk ik dus graag als ik alleen ben.

Wat kijk jij graag? Heb je nog aanraders? Hoe ga jij met tv gebruik van je kinderen om?

Waarom Hotsa

Geen categorie

Hotsa!
Waarom deze blog Hotsa heet?
Het is een van de woorden die ik graag te pas en te onpas roep.
Net als hobbeldebob, hatseflats, en zo heb ik er ongemerkt vast nog wel een paar.
En ze beginnen niet allemaal met een H.
Alles kan zijn van je Hotsa!
Dat gaat lekker, groot gelijk, zet eens door, schiet eens op, Hotsa!
Daarom 😉 En niet anders.

!cid_604B1357-25C6-4FE3-A078-78815FE8A447@home

Max

Dieren, Max, Polletje

Zelf ben ik altijd opgegroeid met honden in ons gezin.
Toen de eennalaatste hond overleed besloot mijn vader dat het genoeg geweest was. Maar na veel zeuren, zeiken en zaniken lukte het ons dan toch om er weer eentje in huis te halen.
Het grootste mormel wat je je maar bedenken kunt. Voor ons was hij best lief, maar hij verdedigde mijn moeder letterlijk met huid en haar, vrat zo nodig de zomen uit je broek, beet de fysiotherapeut en liep ontelbare keren weg. Maar toen hij nadat hij half gestikt was in een gejat stuk sparerip uit de prullenbak, hij keelontsteking kreeg en daar bijna in bleef uiteindelijk werd ingeslapen miste we hem toch.

DSCF5205

Inmiddels zijn wij het huis uit, en besloot mij vader dat er maar weer een hond mocht komen. Een jackrussel welteverstaan. In eerste instantie dacht ik echt dat dat de meest drukke niet opvoedbare hondjes waren die er bestonden. Tot we kennis maakte met Max… Max is echt het meest lieve, leuke jackrusseltje dat ik tot nu toe ken. (niet dat iedereen in mijn straat nu een russel heeft maar toch)
Aangezien Max er eerder was dan polletje heb ik me afgevraagd hoe dat zou gaan. Zo’n klein frummeltje met een jonge hond, net pup af. De eerste kennismaking ging dan ook voorzichtig. Rustig en vooral op afstand lieten we hem toekijken. Nergens voor nodig bleek later. Als Polletje huilde blafte hij wat. Alsof hij wilde zeggen kijk nou toch! Toen ze leerde kruipen schoof hij voorzichtig achter haar aan. En toen hij door kreeg dat ze zijn speeltjes op kon pakken kwam hij ze voorzichtig brengen. Toen ze leerde lopen fungeerde Max als opstapje. Ze gebruikte hem als krukje om zich aan op te takelen, en als ze viel viel ze over hem heen.

DSCF4338.JPG

Nu ze goed kan lopen spelen ze samen, klimmen ze samen op Max zijn mand om uren naar buiten te kijken. En laat hij het toe dat ze zijn poten optilt, dat ze zijn ogen eens nader bekijkt, haar handen in zijn bek stopt, en aan zijn oren trekt. En heus we leren polletje dat Max een dier is en blijft dat ze zachtjes moet doen (aaai aaaai) en niet aan zijn ogen, oren bek of poten mag trekken. Max kijkt ons dan aan, joh laat haar, snap echt wel dat zij dat niet snapt hoor!

Bijzonder hoe een kind een kan worden met een dier.
Benieuwd naar jullie ervaringen!

 

Het leed dat tanden heet

Geen categorie

unspecified2

Tanden, zonder kun je niet. Maar soms wou ik dat we ze niet nodig hadden.
Zelf heb ik een niet al te best gebit. Gaatjes, kiezen die getrokken zijn, tandarts angst en ieder kwartaal naar de mondmiep. Nu klinkt mondmiep onaardig, want echt ik heb een top mondmiep. Ze is super vriendelijk, snapt me, erkent mijn angst en is eerlijk. Maar Mondhygiëniste is zo’n woord, dat we hier eigenlijk altijd mondmiep zeggen.
Voorheen ging ik altijd naar de tandarts in mijn geboortedorp. Maar nadat die teveel gaatjes in 1 afspraak vulde, dat niet helemaal top deden en het me uiteindelijk zonder enige waarschuwing een wortelkanaalbehandeling kostte was ik er klaar mee. Neem daarbij de niet zo aardige assistente en je snapt dat ik er klaar mee was.
Inmiddels heb ik via wat omzwervingen een andere tandarts gevonden. Na de angsttandarts (aanrader voor een ieder die de tandarts liever vermijd) nu een fijne tandarts in mijn eigen dorp gevonden. Ik durf weer alleen, en ben de laatste 2 jaar er redelijk goed vanaf gekomen. Dat mijn gebit nooit op en top zal zijn moeten we helaas accepteren.

Inmiddels krijgt ook ons Polletje tanden. Ze is nu ruim 15 maanden en heeft nu 6 tanden. De eerste 2 kiezen komen ook langzaam door. Fijn dat ze tanden krijgt, het eten gaat makkelijker, ze waagt zich inmiddels ook aan appelpartjes, en stukjes komkommer naast alles wat ze al at. Maar de manier waarop ze komen vinden we hier in huis wat minder. Ze heeft er aardig last van, zere mond, verhoging, hangerig. Alles gaat er dan ook in, ze verslind bijtringen (vers uit de vriezer, uit de koelkast is niet goed genoeg voor madame) stukken bevroren brood, en haar vingers zijn ook favoriet. Al heel de week is ze in de nachten onrustig. Tel daarbij een griepje op en je bent compleet. We smeren ons suf met detinox en chamodent, soms een paracetamol

unspecified
Al je tanden hebben is fijn, als er maar niks mee is, voordat ze er zijn ben je ook eventjes verder.

 

 

Welkom

Echt Lies

_DSC3796

Welkom op onze blog.
De plek waar ik zal delen wat ik wil delen, wat me bezig houd, over mijn gezin, leven, werk, dingen waar ik me druk over maak, of die me bezighouden. Niet frequent op vaste dagen of tijden, maar gewoon wanneer we zin hebben. In mijn eigen bewoordingen vanuit mijn eigen visie.

Feedback, vragen en opmerkingen zijn welkom!
Reageer gerust!
Lies