Thanks Thanks Thanks

Echt Lies

Super bedankt voor alle lieve en ontroerende reacties op ons Tamara verhaal.
Het is een pittige periode geweest vanaf de slechte echo tot aan het daadwerkelijke afscheid.
Iets wat me altijd bij zal blijven, wat me gevormd heeft, en een van de pilaren in onze relatie is. De situatie rondom Tamara heeft ons sterker gemaakt. Bewuster ook.

Inmiddels zijn we 3 jaar verder en super gelukkig met Polletje.
We zijn altijd open geweest over deze zwangerschap, over wat Tamara mankeerde, en waarom we deze zwangerschap hebben afgebroken. Iedereen wist ook al dat we zwanger waren voordat het mis ging.
Iedereen die we toen al kende kent ons verhaal, weet van Tamara en de keuzes waar we voor hebben gestaan.
En juist omdat ze onderdeel is van ons levensverhaal vond ik het belangrijk om het ook hier te delen. Om open en eerlijk te zijn hierin.

Veel vrouwen verbergen hun miskramen, blijven stil als het gaat over zwangerschapswensen. Misschien omdat ze er niet over kunnen praten. Misschien omdat ze niet zwanger kunnen worden. Misschien omdat ze geen kinderen willen.
Iedereen heeft zijn eigen verhaal. En het is zijn eigen keus of ze dat willen delen of niet.
Wij kiezen er bewust voor ons verhaal rondom Tamara te delen. Om mensen bewust te maken van de combinatietest, om mensen te vertellen dat zwanger zijn niet alleen uit roze wolken hoeft et bestaan. En om mensen te vertellen dat ze zich niet hoeven schamen voor hun verhaal. Want ook dat gebeurd nog.
Nogmaals dank voor alle steun,  lieve woorden en bemoedigende teksten. Dat doet me goed!

Tamara

Echt Lies

Eergisteren kon je lezen wat een combinatietest is, en dat wij geen goed nieuws kregen. Vandaag het vervolg.

De ‘slechte echo’ was op donderdag. We konden pas op maandag terecht in het ECM. Gespannen gingen we erheen. Ik er nog steeds van overtuigd dat het wel eens goed kon komen. Emiel niet, die wist het zeker, het is foute boel afgelopen over en uit.
We hebben het er in het weekeind veel over gehad. Als ons kindje niet levensvatbaar blijkt, of als ‘kasplantje’ zal moeten leven dan stoppen we ermee. Dat leven willen we zelf niet, en dat willen we ons kind ook niet aan doen. Alles daartussen, tja dat zal besproken moeten worden.
In het EMC worden we hartelijk ontvangen. Er wordt door een team van 2 echoscopisten en een gyn gekeken via de echo. Al snel maken zij ons duidelijk dat er inderdaad veel niet klopt aan de echo. Het kindje heeft naast een dikke nekplooi (die ook hier 9mm meet) ook nog vocht rondom de buik, in de borstholte en rondom het hoofd. Vocht dat daar niet hoort te zitten. Wat het vocht er doet, hoe het er komt en wat ze eraan kunnen doen kunnen ze ons op dat moment niet vertellen. Het enige dat nu nog mogelijk is om meer duidelijkheid te krijgen is een vlokkentest. Bij de vlokkentest neemt men met een naald een stukje van de placenta weg. Dit weefsel ziet er vlokkerig uit, vandaar de naam vlokkentest.  In deze vlokken bevind zich DNA van de baby. En hieruit kunnen ze veel informatie halen.

Wij besluiten in overleg met de gyn deze vlokkentest te willen om zo duidelijkheid te verschaffen. Er is direct plek. Ik moet gaan liggen, en mijn buik wordt ontsmet. Met een naald prikken ze door mijn buikwand richting de placenta. De baby wordt goed in de gaten gehouden doormiddel van een echo. En ik moet mijn tenen wiebelen om te voorkomen dat ik letterlijk dubbelklap. Niet  fijn, maar aan de andere kant ook zo gebeurd. 24 uur mag ik niets, enkel naar huis en liggen. Binnen een week zal de snelle uitslag volgen. (de grootste dna afwijkingen zijn dan zichtbaar, ingewikkeldere en zeldzamere dingen volgen met 2 weken.)
Er wordt afgesproken dat we vrijdag gebeld zullen worden. En met dat nieuws vertrekken we naar huis.

Wij voelen inmiddels langzaam aan dat dit echt de verkeerde kant op gaat. Er zit vocht op plaatsen waar het niet hoort t zitten. Dit wordt ook uitgebreid besproken met onze familie. De hoop maakt plaats voor wat als……

Vrijdags gaat de telefoon. Ik zou aan het eind van de  dag gebeld worden, maar om 11 uur gaat de telefoon. Ik weet direct dat het niet goed zit, anders bellen ze toch niet zo  vroeg? Dit is ook wat ik vraag aan de klinischgeneticus. Het is niet goed he? Zij antwoord met een, data klopt mevrouw. Uw kind heeft grote DNA afwijkingen. Ze verteld me dat ons kind een meisje is, een meisje met het Turnersyndroom. Turner is niet dodelijk, het is vervelend, en een grote lichamelijke afwijking, maar er valt mee te leven. Wat de artsen meer zorgen baart is het vele vocht. Vocht in het lijfje van ons kind waar dat niet hoort. Wat er niet weg zal gaan, maar wat het onmogelijk maakt om longen, en diverse andere vitale organen te laten groeien. Het is domme vette pech, misgegaan bij de allereerste celdeling. Niet al het DNA heeft zich goed gedeeld, en dat maakt dat ons kindje ernstige afwijkingen heeft.
De meeste zwangerschappen met deze afwijkingen breekt het lichaam zelf af. Mijn lijf heeft dit niet gedaan, en ons kindje is te sterk geweest. Die liet het er niet bij zitten.
Al met al komt het erop neer dat het de vraag is hoe lang ons kindje nog leven zal. En als we de zwangerschap uitzitten, of het de bevalling dan zal overleven.

We noemen het kindje Tamara.
En we besluiten voor Tamara dat het genoeg is geweest. Dat we niet willen dat ze zal gaan lijden. Ook willen we zelf graag de paniek en het verdriet van het afwachten van een miskraam voorkomen.
Op 9 maart 2013 wordt het leven en de zwangerschap van onze Tamara beëindigd, en kunnen wij alleen nog maar hopen dat we haar over een jaar of 60 weer zullen zien.
Ergens, daar waar ze nu is. Ze zal altijd onze eerste dochter zijn, ook al hebben we haar enkel lief mogen hebben, en niet vast mogen houden.

Als de uitslag van de combinatietest niet goed is.

Echt Lies

Misschien herken je het wel, net zwanger, totaal onbevreesd, op naar de eerste echo.
Die is goed, je ziet het hartje kloppen, het kindje spartelen. Mij kan niets gebeuren! Ik wordt moeder!
Zo was ik ook, de eerste controles waren prima, we hadden geen risico op afwijkingen, en waren jong en gezond. Roken en drinken beide niet, kortom wie maakt ons wat?

Toen wij zwanger waren besloten we een combinatietest te laten doen.Waarom? Omdat ik in mijn werk (gehandicaptenzorg) genoeg ellende heb gezien. Omdat wij ook normen en waardes hebben, en omdat wij wensen en dromen hebben voor ons kind. En we wilde graag weten of het kindje op de echo gezond was, en ons kunnen voorbereiden als dit niet zo zou zijn. Heel persoonlijke afwegingen dus! Dat maakt ook dat alleen een ouder kan beslissen of hij/zij deze onderzoeken wil hebben of niet.
Dat een kindje ook handicaps kan hebben die niet op de echo zichtbaar zijn dat weten we. Dat kun je nooit uitsluiten.

De combinatietest is als de Nipt. Alleen wat ouderwetser. Bij de combinatietest wordt de nekplooi en diverse bloedwaardes gemeten.
Deze gegevens gaan samen met de leeftijd en een stukje geschiedenis (is je man familie van je, waar ben je geboren) de computer in, en hier rolt een kansberekening uit. Een kansberekening voor Edwards, Patau en Down. Wat je met deze kansberekening doet is aan jou. De artsen in Nederland verplichten je tot niets. Dat mogen ze zelfs niet. Sterker nog, ze mogen je eigenlijk niet eens adviseren wat je moet doen. Ze kunnen alleen maar mee gaan in jou wens en vragen. En je antwoord geven waar je dit zoekt.

Tijdens de echo van de combinatietest word de nekplooi dus gemeten,
Is deze tot 3,5 mm dik kun je er vanuit gaan dat er niets aan de hand is. Toen na 20 minuten meten, echo-onderzoek en kijken de echoscopist nog steeds geen antwoord had gegeven of het goed was wat ze zag was ik er een beetje klaar mee. Dus gaf ik dit ook aan. Joh als je het niet kunt zien dan gaan we er maar vanuit dat het goed is hoor! En toen trok zij wit weg….

Emiel werd direct stil, die had heel goed door dat er iets niet klopte. Stortte in en kon niet meer. De echoscopist gaf aan dat wat ze zag niet klopte. Dat de nekplooi bijna 9mm betrof, en dat ze, wat ze ook deed, er niets anders van kon maken. Dat dit haar vakgebied niet meer was en dat ze ons ging doorverwijzen naar het EMC. Ik kreeg direct hoop, het zal wel meevallen, de aparatuur hier is al ouder, in het EMC zijn ze kundig, ze kunnen het vast opereren….

De afspraak in het EMC kon pas na het weekeind plaats vinden. Een lang weekeind wachten dus….

Kamelenmelkerij

Echt Lies, Uitstapje

Aangezien we een weekeind in Vinkel waren, besloten we naar de kamelenmelkerij in Berlicum een bezoek te brengen. De website beloofde al veel goeds. 85 kamelen die je voor 5 euro per persoon kunt bezoeken, aaien, voeren en bekijken. Op sommige dagen organiseren ze ook safari’s en rondleidingen maar die liepen wij mis. We hebben zelf een gigantsich leuke ochtend gehad. Dus we delen dit uitstapje graag met jullie!

Het is handig om je bezoek van te voren even aan te melden. Of het echt verplicht is weet ik eigenlijk niet. Wij deden het in iedergeval wel. Bij aankomst krijg je voor 5 euro per persoon een tasje met voer, hooi en stro. Dit mag je aan de kamelen geven. Er zit informatie in de tas en je krijgt uitleg. Dan ben je vrij om te gaan en staan waar je wilt.

De kamelen staan in 3 stallen. In de grootste kom je direct binnen. En ondanks dat Polletje toch echt zo’n 1,5 meter kleiner is dan de kamelen (die een schofthoogte van ruim 2 meter hebben) vond ze ze schitterend. Ze maken een flink kabaal, maar ook dat deerde haar niet. Toen ze zag dat wij ze voerde hielp ze direct mee. Keurig met gestrekte hand, en heel rustig. De kamelen vonden het maar wat interessant. Er was ons verteld dat de kamelen vanzelf weg gaan als ze je zat zijn. Dat we Polletje niet perse bij ons hoefde te houden en dat we ook niet bang hoefde te zijn dat ze ze pijn deed of iets dergelijks. En dat was ook zo. De kamelen kozen hun eigen weg. Kwamen even kijken, en als ze het zat waren gingen ze weer.

20160215_101929.jpg

De kamelen worden 2 maal daags gemolken. De melk schijnt heel goed voor je te zijn. Ook mensen met een koemelkallergie kunnen in de meeste gevallen tegen kamelenmelk. We hebben de melk geproeft, en het was niet eens vies. In het restaurant kun je allemaal producten proeven die op basis van kamelenmelk gemaakt zijn, daar hebben we voor gepast. Het was nog vroeg.
We zijn in totaal bijna een uur bij de kamelen geweest.

Het is echt dat het zo’n eind rijden is anders waren we absoluut vaker gegaan. Dus mocht je in de buurt van Berlicum zijn, ga zeker eens kijken!

20160215_103101.jpg

 

Beter verwend dan verwaarloosd… toch?

Echt Lies

Beter verwend dan verwaarloosd zeggen ze wel eens. Ik geloof dat die vlieger bij ons ook opgaat.
Ons huis is een half kinderdagverblijf. Een brandweerkazerne tentje, wat poppen, een poppenwagen, 3 bakken speelgoed en wat losse zooi. Er staat genoeg om mee te spelen. Iets wat polletje ook graag doet. Het speelgoed zwerft vaak overal.

Eventjes de pop alle hoeken van de kamer laten zien, thee zetten met haar theeservies, en een puzzel maken. Mamma moet nog eventjes de knuffel zijn trui uit doen, en de blokjes kun je ook gebruiken om mee te trommelen.
Heerlijk vind ik het. Daarna nog even rollen met de bal, fruit eten terwijl je een drumconcert geeft en naar bed.

En ja, dat levert wat zooi op zo nu en dan. Maar gooi het s’avonds allemaal in de bakken en het is weer weg. Per dag trekken we 1 of 2 bakken open. De dag erop gaan er weer andere bakken open.
Soms gaat ze zelf op zoek naar een specifiek stuk speelgoed. Soms kijkt ze niet verder dan wat er ligt.
Soms moeten we dagen blokkentorens bouwen om weer om te gooien, en soms heeft ze niet meer nodig dan 2 trommelstokken.

Zelf hou ik enorm van houten speelgoed, maar dat is ook best wel enorm duur. Plastic hebben we dus ook. En herriespeelgoed. Want ja, zij speelt daar wel graag mee.

En gelukkig zit er een uit knop op. Maar we proberen het herriespeelgoed wel te beperken. Duplo is onze grote favoriet. Ze kreeg niet voor niets een Duplotrein voor haar verjaardag. We spelen er op zondag vaak samen mee.

En zelf vind ze het schitterend om met de auto’s heen en weer te rijden of met de beestjes rond te wandelen. En torens omgooien blijft ook leuk. Ook goedkope prulletjes doen het goed. De pop heeft een flesje van 50 cent inclusief echte melk die op gaat, Polletje vind het geweldig.

Je kunt wel stellen dat mijn huis zo nu en dan dus vol met speelgoed ligt. Maar wanneer is het nu teveel? Ik zou het niet weten.  Wat ik wel weet is dat Polletje heerlijk speelt met haar speelgoed. En of het nu nieuw of van marktplaats of de koopjeshoek komt, haar maakt het niets uit. In de praktijk komt het er dus op neer dat we veel van de koopjeshoek halen. En soms er ook weer wat opzetten.  Ook verdwijnd er soms opeens speelgoed. Zo raar…
Dan duikt het na een maand opeens boven weer op. Dan mag het weer mee naar beneden.

We proberen zo het aanbod een beetje te varieren. Zelf heb ik het gevoel dat Polletje niet teveel speelgoed heeft.
Dat ze veel heeft is duidelijk, maar teveel? Andere denken daar soms anders over. Koop je nu alweer wat? Waar ga je het laten? En heeft ze nog niet genoeg dan? Joh laat me, zolang ik haar stimuleer in haar spel, en ze niet omkomt in het speelgoed, en wij het kunnen betalen dan is het toch prima?

Of vinden jullie van niet? Ben erg benieuwd!
Heeft jou kind (te) veel speelgoed? En waar spelen ze graag mee?

Luiertas

Echt Lies

Mijn (geweldige) kraamverzorger ruimde mijn luiertas in.
Ze vertelde wat handig was om erin te stoppen, wat je er vooral uit kon laten en wat handig was om nog even te kopen. Inmiddels zijn we bijna 1,5 jaar verder. En is de inhoud wel wat veranderd maar niet zo heel veel.
Een zooitje blijft het altijd in mijn tas. Even snel dit pakken, dat erbij stoppen, net even niet het juiste vakje gevonden, en alles ligt weer overhoop.

Flesvoeding is er uiteraard uit, net als flessen, een speen, een reservespeen, en spuugdoeken. Die hebben we niet meer nodig.
Wat er wel in zit?

Luiers
Billendoekjes
Schoon setje kleding (romper, broek, shirt, vestje)
Slab
Pakje drinken in een pakjes houder
Flesje water
Broodtrommeltje met wat koekjes
Dat was het geloof ik wel. Toch is het in mijn tas altijd een bende.
Hoe ziet jou tas eruit? En wat mis je in de mijne?