Wat heb je toch dankbaar werk

Echt Lies

Zaterdagavond, 8 uur, op Rtl 4 is Johnny de Mol op stap met een jongen met een verstandelijke beperking. Hij werkt in een restaurant, rijd in een scootmobiel, heeft een groot sociaal netwerk om zich heen en woont en leeft redelijk zelfstandig. Er wordt gelachen, af en toe vloeit er een traan. Johnny gaat zijn grootste wens uit laten komen!

Zaterdagavond, 8 uur, de zorginstelling waar ik werk. Alle clienten hebben net gedoucht, zijn in pyama gestoken en zitten fris gewassen te wachten op wat komen gaat. De een in zijn eigen kamer, de ander wandelt wat over de gang, weer een volgende zit klaar voor GTST in de woonkamer, dat dat op zaterdag niet uitgezonden wordt, tja daar heeft hij geen benul van. De koffie loopt door, en wij als begeleiders halen op ons gemakje iedereen naar de woonkamer. Sommige worden geroepen, andere  hand in hand begeleid.
Terwijl iedereen aan de koffie zit ontstaat er ineens onrust. Een van de cliënten staat op en gooit zijn koffie door de kamer. Een ander schrikt hier zo van dat hij ook begint te gillen en uit schrik om zich heen slaat, ik zit naast hem en ben de gene die de klap op vangt. Liever ik dan een van andere mede cliënten denk ik nog.

En zo gaat het wel vaker. Ik werk nu ruim 12 jaar in de gehandicaptenzorg, en werk al flink wat jaren met een doelgroep waarvan je de cliënten weinig op tv zal zien.
We komen sowieso niet zo heel veel van het terrein af. Niet omdat we niet willen, maar gewoon omdat het lang niet altijd gaat. Omdat het teveel onrust of spanning met zich mee brengt wat weer de nodige gevolgen heeft. Driftbuien, paniekaanvallen, en onverwachte reacties zijn op het werk aan de orde van de dag. We weten niet beter, handelen zoals we geleerd hebben en zoals afgesproken is, en gaan weer verder waar we gebleven waren. Pas als ik dit soort dingen thuis vertel weet ik dat het niet normaal is, dat het er voor mij bij hoort, maar dat een ander het totaal vreemd vind dat er op het werk geslagen, geschopt en gebeten wordt. De buitenwereld vind dit niet fijn om te zien, en voor de cliënt zelf is het al helemaal niet fijn. Met regelmaat worden we erop aangesproken of we niet wat minder kunnen gillen richting de client die 6 meter voor ons loopt, kun je de cliënt niet aan de hand houden? Waarom leg je hem op de grond? Mag hij niet gewoon lopen? Geloof me als ik zeg dat we weten wat we doen, dat we dit ook niet leuk vinden, en dat we echt het beste voorhebben met de cliënt.
Niet dagelijks gaat het mis, maar wel frequent. Lang niet altijd uit opzet, vaak wel uit onmacht.

Hoe vaak we niet horen ‘wat heb je toch dankbaar werk’.
Heel dankbaar om iemand die ziek is te helpen, heel dankbaar is het ook als de cliënt heeft geprobeerd zelf de viezigheid op te ruimen, waardoor het nu tegen de muren en over de grond zit. Heel dankbaar om een cliënt te beschermen tegen de buitenwereld. Net zo dankbaar dat het is om de klappen op te vangen om te voorkomen dat de ander geslagen wordt.

Ik besef me heel goed dat ik (heel bewust!!) met een uitzonderlijke doelgroep werk. En ik schrijf deze blog dan ook niet om medelijden te kweken. Maar wel om mensen te laten inzien dat werken in de gehandicaptenzorg niet altijd is zoals we op tv zien.
We knokken voor onze cliënten, gaan letterlijk door vuur, de bezuinigingen vanuit de overheid worden steeds verder doorgevoerd. Steeds minder is er mogelijk, gewoonweg omdat er het geld niet voor is. Regels van bovenaf worden ons opgelegd, of het nu werkt of niet, we moeten wel. Maar we doen er met zijn alle alles aan om de cliënten daar zo min mogelijk van mee te geven. Proberen tussen de dagprogramma’s en structuren door het zo leuk en gezellig mogelijk te hebben. Soms lukt dat, soms niet.

En die glimlach aan het einde van je dienst, die cliënt die na een onrustige dag toch rustig naar bed gaat, die ene goede vergadering, of het compliment van ouders, dat maakt dat mijn werk ‘dankbaar’ is. Verder is het vooral leuk, koos ik er zelf voor. Maar dankbaarheid zoals Johnny op zaterdagavond krijgt krijgen we niet. En soms is het wel eens lastig dat ‘de buitenwereld’ dat niet wil zien. Dat de overheid niet inziet dat we met wat minder bezuinigingen heel veel mensen een stuk gelukkiger kunnen laten zijn.

Een gedachte over “Wat heb je toch dankbaar werk

  1. Johnny de Mol krijgt een giga salaris om dit programma te presenteren en levert daarvoor emo-tv dat de bedoeling heeft om zoveel mogelijk kijkers te trekken. Niet om hen te informeren over gehandicaptenzorg, want dat is maar bijzaak. Hoofdzaak is om hen tussendoor van zoveel mogelijk reclames te voorzien… Jouw clienten beste Lies zijn niet geschikt voor attractieve, kijkers lokkende beelden. Hoogstens voor een documentairemaker, maar daar trek je weer geen kijkers mee. De wereld wil nu eenmaal bedrogen worden.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s