Zwaaien naar koeien, drollen en de buurman

Echt Lies

Sinds ik in de gehandicaptenzorg werk verbaas ik me over weinig. Veel is normaal, het gebeurt dagelijks. Maar sinds ik een kind heb vervagen er nog wat meer grenzen.
Aan haar billen snuffelen om te ruiken of ze gepoept heeft, dingen uit haar mond vissen die ze niet kan eten, en restjes ‘ditlustikechtniet’ aanpakken en weggooien. Zelf opeten gaat me dan echt weer net te ver.

Sinds een paar weken zitten we in de zwaai fase. Alles wordt netjes afgesloten door te zwaaien. We zwaaien naar de badjuf aan het eind van het lesje, naar de caissière als we weggaan, en naar de poes die voorbij liep.
Maar ook eten dat ze niet meer wil wordt weggezwaaid, met een dikke doeeeiiii!
Drollen die vol trots in de wc zijn gelegd worden uitgezwaaid zodra er op de knop is gedrukt om door te trekken.
De koe in de wei trekt zijn wenkbrouw er nog eens voor op, de fietser die voorbij kwam zwaait vrolijk terug, en de buschauffeur toetert vrolijk. En die drol, ach die komt vast met een wat beter gevoel in het riool terecht. 😉

Advertenties

Strijk je t of strijk je het niet?

Echt Lies

Vorige week appte mijn moeder. Na 20 jaar trouwe dienst was haar strijkplank aan metaalmoeheid gestorven. In elkaar gestort, en niet meer te repareren.
Mijn eerste antwoord was, oh je mag de mijne wel hebben want ik gebruik hem toch nooit.
Weet je het zeker? Ja hoor mams, ik gebruik hem niet, nooit niet, nooit gedaan ook.

Opeens bedacht ik me dat dat volgens mij een dingetje van onze generatie is. Niet strijken.
Wij hangen (ja wij, Emiel hangt de was ook gewoon op.) de was strak, uitgeklopt en ondersteboven op. Vooral spijkerbroeken doen het daar erg goed op. Overhemden gaan over een hanger, en de rest gewoon netjes aan knijpers. Is het droog dan strijk ik het met mijn hand goed glad, en vouw ik het op. Recht de kast in en klaar.

Okey, mijn kast is iets minder geordend (en wat voller) dan die van mijn moeder. En Emiel hoeft niet in smoking naar zijn werk, overhemden hoeven ook niet, dus dat scheelt ook een hoop strijkwerk. Beddengoed kreukelt toch wel, dus waarom zou ik het strijken, en zakdoeken die gestreken zijn laten het snot erdoor glijden ipv het op te nemen, dus dat is ook niet nodig.

Al met al komt het erop neer dat ik al zolang ik op mezelf woon niet strijk. Weet prima hoe het moet hoor, mams leerde het me. Kan zelfs vouwen in broeken persen (geleerd op het werk voor een toen 75 jarige cliënt die niets anders droeg) Zal over een paar jaar waarschijnlijk mijn strijkijzer moeten opduiken om Polletje haar strijkkraaltjes te strijken. Maar dat kan vast ook gewoon op tafel. Dus mams, je strijkplank komt eraan!

Strijk jij ook niet? Of vind je dat ik er altijd super gekreukeld bij loop en dat dat echt niet kan?

Supermarktmaffia.

Echt Lies

Je kent het wel, dingen waarvan je denkt,als mijn kind dat maar niet doet.
Pesten, andere pijn doen, je kent het wel.
Een van de dingen die Pollie later niet mag bedacht ik me vandaag.

Ik moest een pakje op halen bij de supermarkt op de hoek van de straat. De supermarkt die bekend is van de spaaractie met Angrybirds.
Met Polletje op haar loopfiets en met tas togen we richting de supermarkt. Ik was de bocht nog niet om we zagen dat er een hele horde aan kindjes voor de deuren stond. Polletje riep blij kindjuu! En schakelde door op haar fietsje. In sneltreinvaart stonden we achter een horde kinderen. Voor de deur kan je het niet noemen want we konden er niet door. Een kindje of 30 in de leeftijd 5 tot 12 stond voor de deur. Verzameld achter een rolcontainer die was neergelegd als dranghek. Niet dat het hielp, want ze zaten erop, ernaast en soms stonden ze erin.
Zodra ze halverwege de supermarkt iemand op weg naar buiten zagen komen begon heel de meute te schreeuwen. HEEFTUNOGENGRIEBURDS? ENGRIEBURDS! IK HEB NOG HELUMAAL NIKS!
Druk als ze waren lieten ze niemand erdoor. Mensen die buiten kwamen een een poging deden hun angrybirds weg te geven werden bijna aangevallen. Ze hadden beter oordopjes kunnen uitdelen in de supermarkt.
Sommige gaven hun zakjes aan de dichtbijzijnde handjes, waarop andere weer begonnen te gillen. Of nog erger, ze werden boos op de klant, ‘ik zei toch dat ik nog niks had!’
Een jongetje dat zijn buit op straat uit stalde om te kijken of hij dubbele had om weg te geven begon te huilen, andere pakte zijn niet dubbele poppetjes gewoon af.
Verbaast keken Polletje en ik toe, laveerde ons erdoorheen en keken van een afstandje eens.

Ongelofelijk, denk dat veel van de ouders niet eens weten dat hun kind daar staat, laat staan dat ze er wat aan kunnen doen. Maar mocht ik Polletje over een jaar of 5 daar zo aantreffen haal ik haar weg en tracht ik haar te leren dat je ook netjes kan vragen of je iets hebben mag. Aan bijvoorbeeld de buren of opa en oma. Vraag me sowieso af of er veel gespeeld zal worden met de weggegeven speelgoedjes.

Benieuwd hoe jullie supermarkt met dit soort dingen omgaat, en wat jij ervan vind!

Schoenen

Echt Lies

Minimaal 1 paar goede schoenen. Of ze nu mooi waren of niet, het moest degelijk zijn. Dat was de regel bij ons thuis. Ik weet niet meer zo goed wat ik daarvan vond. Volgens mij was ik altijd blij met nieuwe schoenen, helemaal als ik ze zelf uit mocht kiezen. Dat mijn moeder me vast de goede kant op stuurde kan ik me niet meer herinneren.

Inmiddels lijkt die regel hier thuis ook te gelden. Schoenen vinden we belangrijk. Je voeten zijn de basis van je lijf. Je staat er de hele dag op.
Polletje liep met 12,5 maand. Op voor echte schoenen dus!
Bij de schoenenwinkel hier op de dijk ‘die waar je altijd van die leuke tassen krijgt’ lieten we ons adviseren. Schoenen met een flexibele zool moesten het worden. Want die passen zich beter aan naar de voeten, en dat loopt zo natuurlijk mogelijk.het Nederlandse Shoesme verkoopt dit soort schoentjes. Er zijn vast nog wel meer merken, maar wij vonden deze het leukst. En ze liep er ook nog eens goed op. Niet onbelangrijk.
Bij de schoenenzaak adviseerde ze ons over de juiste maat. (je hebt een schoenmaat en een groeimaat. Je koopt beter een groeimaat, dan kan je kind nog in de schoen groeien zonder dat hij/zij last heeft van te grote schoenen) Polletje haar voeten bleken iets smal voor de schoen dus kwam er nog een zooltje. Al met al waren we ruim 45 minuten verder maar hadden we wel mooie passende schoenen.

Inmiddels zijn we 5 maanden verder en loopt ze nog steeds op de schoentjes. Maar met het mooie weer op komst vonden we sandalen toch ook wel fijn.  Het advies was deze keer, zorg dat ze goed strak rond de enkel kunnen. Dan sluiten ze mooi aan en lopen ze er goed op.
Ik had roze uit het rek gehaald, maar polletje trok zelf de blauwe eruit. Woooww Mooo riep ze. Die zijn het dan ook geworden.
Nog en paar goedkope zandbakschoentjes erbij een wij kunnen de zomer weer door!
IMG-20160510-WA0005.jpg

Het bewijs dat je oud wordt

Echt Lies

Zojuist viel hij op de mat.
Het formulier van het bevolkingsonderzoek naar baarmoederhalskanker.
Het bewijs dat je oud wordt 😉
Het onderzoek wordt gedaan bij mensen vanaf 30 jaar en ouder.
Op je 60ste ben je er weer vanaf.  En laat ik nu 30 worden van het jaar.

Zelf zie ik geen reden om niet mee te doen. De voors en tegens staan duidelijk op de website van het RIVM. Toch vind ik het belangrijk om mee te doen. Mijn voors wegen zwaarder dan de tegens.
Zelf zou ik graag weten of ik eventuele voorbodes van kanker in mijn baarmoederhals heb zitten. En zou ik ervoor kiezen om behandeld te willen worden. Ondanks dat gebleken is dat de voorbodes niet altijd omslaan in kanker.

Het onderzoek wordt gedaan via een uitstrijkje. Bij de huisarts. Of tegen meerkosten bij de gyn. En mocht je graag willen mag je het tegenwoordig zelfs thuis zelf doen.

Er zijn nog meer bevolkingsonderzoeken, darmkanker en borstkanker. Ook voor deze krijg je vanzelf een oproep.
Ik denk dat je alleen zelf de afweging kunt maken of je het onderzoek laat doen of niet.
Maar ben stiekem wel benieuwd wat en waarom jij wel of niet meedoet.