Vriendschappen en kinderen

Echt Lies

In mijn vriendenkring was ik niet de allereerste die kinderen kreeg. Maar zeker ook niet de laatste. Voor Polletje geboren werd had ik niet bijster veel vrienden en contacten. Enkel een paar vriendinnen waarvan ik zeker wistt dat als ik ze midden in de nacht belde omdat er iets was ze ook zouden komen of wij welkom zouden zijn.
Er waren ook vrienden die al wat meer afstand hadden, gewoonweg omdat we verder van elkaar vandaan wonen of omdat dat nu eenmaal zo was. Maar dan nog kun je vrienden zijn.
Stappen heb ik nooit veel gedaan. Wel ging ik shoppen, zo nu en dan naar de bioscoop of thee drinken.

Naast deze vrienden waren er ook de ‘2012 meiden’.
11 lieve meiden die allemaal trouwde in 2012, lid waren van een forum en elkaar ergens midden in het land ontmoette om foto’s te kijken na  de bruiloft en die sindsdien nooit zijn opgehouden met appen en schrijven naar elkaar. Dat ik ziek was en niet kon komen deerde niet, ik hoorde er ook bij, ook nu ik er niet was.

Toen de eerste vriendin beviel van haar eerste kindje veranderde er voor mij weinig. Ik kon nog altijd daar langskomen, en weggaan deden we tussen de slaapjes en flessen door. De activiteiten paste we iets aan en dan kwamen we er wel. De bioscoop werd wat minder bezocht maar ach.
Toen ik zelf beviel van polletje veranderde er iets meer. De kinderen zaten in verschillende ritmes en we hebben verschillende werkdagen, en de oppas woont niet in het zelfde dorp. Maar dat wil niet zeggen dat je geen contact kan hebben met elkaar. Juist deze vriendin was fijn om te appen midden in de nacht. Help, polletje drinkt teveel/te weinig/huilt zoveel! En nog steeds delen we veel. (heeelp ze heeft vlekken, wat doe jij met futloos haar, wat vind jij nou van …..)  Ook zonder elkaar wekelijks te zien kun je vriendschappen opbouwen en onderhouden. Dat laatste heb ik met bijna alle vriendinnen. We zien elkaar niet wekelijks, maar appen wel heel veel over 101 onderwerpen.

De 2012 meiden hebben inmiddels ook bijna allemaal kinderen. Met hen appte ik gewoon door alsof er niets veranderd was. Ook spreken we nog altijd 1 keer in het jaar met heel de groep af, en treffen we elkaar in kleinere groepjes meerdere malen per jaar. Lief en leed wordt er gedeeld, er wordt gemopperd, gelachen, gehuild en meegeleefd. Allemaal via de whatsapp. Zij waren degene die kaartjes stuurde nadat we afscheid moesten nemen van Tamara, zij waren eerste die wisten dat ik weer zwanger was, en zij wisten ook als een van de weinige dat ik ingeleid werd. Zij zijn degene die ik app als ik het even niet meer weet, of als ik me verveel. Maar ze zijn ook degene die ik (helaas!) het minste zie omdat ze het verste weg wonen.

Dan zijn er nog de vrienden zonder kinderen. Ze waren erg blij voor me toen ik weer zwanger bleek te zijn, leefde mee met de echo’s en kwamen na de bevalling snel op bezoek. Zij zijn ook degene die het meest flexibel moesten zijn, spraken we af was Polletje ziek, of sliep ze net nog. Nooit is dat een probleem geweest. Al zullen ze het soms misschien wel jammer hebben gevonden dat ze weer in de auto moesten stappen om naar mij toe te komen inplaats van andersom.

Nu ik alles zo op een rij zet besef ik me dat ik sinds de geboorte van Polletje vooral nieuwe vrienden heb gemaakt. Op het consultatiebureau begon het, we bleken naast elkaar bevallen te zijn. Dat schept een band. Via de moedergroep van de omgeving op facebook kwam ik bij een muziek op schoot groep terecht. Toen dit afgelopen was vond ik dit erg jammer. En dus plaatste ik een oproepje op deze facebookpagina wie er zin had om dit bij me thuis voort te zetten. Inmiddels komen er al bijna een jaar lang iedere maandag ochtend zo’n 5 mamma’s met hun kindjes bij ons thuis. Zingen doen we al lang niet meer. Kletsen, spelen en thee drinken wel. De kinderen zijn ongeveer even oud en trekken leuk met elkaar op. Ook hier wordt lief en leed gedeeld, en vooral veel herkenning. Een fijne club moeders die me inmiddels zeer dierbaar is geworden.

Ook op de peuterzwem heb ik contacten opgedaan. Via facebook of app houden we contact. Gezellig!
De buurvrouw die in mijn zwangerschap hoorde dat ik al vroeg thuis kwam te zitten kwam boekjes brengen en is nooit meer weggegaan. Onze dochters zijn elkaars grootste fan, en spelen leuk met elkaar. Zo nu en dan passen ze op, toch handig dat de babyfoon bij hen in huis bereik heeft, en de mannen gamen soms samen of gaan naar de bios.

Het forum waar ik meeschreef toen ik trouwde is inmiddels verhuisd. We hebben bijna allemaal kinderen, en schrijven daar graag over. Met regelmaat worden er meets georganiseerd. En zo belande we dus al in de dierentuin, speelparadijzen, speeltuinen en parken met clubjes moeders uit het hele land. Leuk om deze meiden in het echt te ontmoeten, en leuke dingen te doen met de kinderen.

Kortom, mijn vriendschappelijke leven is zeker veranderd sinds Polletje. Ik ga niet meer zomaar van hot naar her, in de bioscoop kom ik al maanden niet meer, uit eten doe ik vooral met emiel,  hou rekening met slaapjes, ritmes en humeurtjes, maar de meeste vriendschappen hebben dit super goed doorstaan, op een andere manier invulling gekregen (thee kun je ook drinken met een kleurend kind aan tafel), en er zijn nieuwe vriendschappen ontstaan. Vriendschappen zijn veranderd, maar zeker niet slechter geworden.  En het is vooral heel fijn om dingen die iedereen herkend in de opvoeding met elkaar te kunnen bespreken, maar het ook over koetjes en kalfjes te kunnen hebben.Sommige vriendschappen zijn verwaterd maar ik denk dat dat ook was gebeurd als ik niet bevallen was.

Wat is jou ervaring met vriendschappen en het krijgen van kinderen?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s