Dichtbij of wat verder weg?

Echt Lies

Wij laten Polletje best wel vrij. Ze mag van ons zelf de wereld ontdekken, en als ze dan af en toe de kans ziet om net wat verder te gaan dan ik bedacht had spring ik ook niet meteen op.
Soms weet ze dan net een steentje in haar mond te stoppen, in een grote plas te springen of een ander kindje niet zo lief te behandelen. Maar nooit is ze zo ver weg dat ik haar niet kan zien, of dat ze echt in de sloot kan vallen. En als ze op sociaal vlak even geholpen moet worden dan kom ik er heus ook echt wel aan.

Andere ouders verbaasd dat nog wel eens. Ik hoorde al 2  keer moeders zich afvragen bij wie dat blonde meisje hoorde, en of ze  wel voorzichtig deed op de glijbaan. Of  ze wordt ineens de glijbaan afgeholpen terwijl ze ervoor al 23 keer alleen ging.
Ik moet hier altijd een beetje om lachen. De ruimte die wij haar geven hebben we beide nodig. Zij om zich te ontwikkelen, en wij om te zien hoe ze zich ontwikkeld en vooral om van haar te genieten. En schijnbaar vinden sommige andere ouders dit gek en vragen ze zich hardop af of ze alleen is. Dat ze bij die kale moeder iets verderop het grasveld hoort lijken ze niet te zien. En dat zij degene zijn die slootwater naar de zandbak haalde om modder te maken wat mijn kind nu opdrinkt ook niet. Ik vraag me dan ook echt af wie je aan moet spreken, zij mij omdat ik haar net wat verder van me afhield waardoor ze een slok slootwater kon nemen, of zij die het water uit de sloot haalde wat mijn kind schijnbaar wel lekker vind.

In gevaarlijke situaties blijven we dichterbij. Denk aan het zwembad, of ander open water, de straat of hoge klimtoestellen. Met oversteken moet ze onze hand vasthouden, doet ze dat niet wordt er niet overgestoken. Desnoods til ik haar spartelend op. Maar zelf oversteken vind ik nou eenmaal eng op deze leeftijd. Hoog in een klimtoestel vind ik prima, maar wel met wat toezicht en zo nu en dan een hand onder haar kont om haar nog wat verder te helpen. En uiteraard vind ik het zelf ook gewoon leuk om zelf ook te glijden en is Polletje nu eenmaal een goed excuus.

Andere vinden dit gek, vinden dat ik pal naast haar hoor te zitten, en iedere zandkorrel die ze beweegt moet kunnen zien. Maar Polletje is nu eenmaal een meisje wat ruimte nodig heeft, wat haar eigen weg wil gaan, en wat wil dwalen. Zelf kent ze haar grenzen.  Ze blijft omkijken waar we zitten, komt zo nu en dan terug, en vraagt op haar manier om toestemming als ze ergens op of in wil.
Maar in onze ogen is ze best in staat zelfstandig in de autootjes in het minipretpark te gaan, of in de draaimolen. Wil ze op het paard waar ze nog net wat minder stabiel op zit dan gaan we wel mee.

Ze weet van bepaalde locaties (het zwembad bijvoorbeeld) dat ze dichtbij moeten blijven. Maar sinds we zeker weten dat ze echt blijft drijven meet haar bandjes (kwestie van testen) laten we haar los, mag ze wat verder dobberen, en zijn we wat wilder en doen we wat meer. Zo ging ze in onze vakantie zelf van de glijbaan af. Dat wij haar de trap omhoog droegen, haar voor gingen om haar op te vangen en er een van ons achterna kwam om te zorgen dat niemand op haar botste dat vertellen we er even niet bij 😉 Ze ging alleen!

Nogmaals, ze is altijd in ons zicht, nooit helemaal alleen en ik zie haar echt wel. En zij mij 😉
Ben erg benieuwd hoe zelfstandig jullie kinderen zijn, mogen ze dwalen, hou je ze dichtbij of hebben ze hier totaal geen behoefte aan en blijven ze sowiesso in je buurt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s