Diva

Echt Lies

Ver voordat ook maar iemand in mijn omgeving kinderen had kon ik me er niets bij voorstellen. Kinderen onder de 5 die geheel zelf wenste te bepalen wat ze voor kleding droegen. Inmiddels hoorde ik wel wat mensen om me heen wiens kinderen enkel jurkjes wilde dragen (zit niet zo strak rond de buik) of broeken zonder knopen.
Tot vanmorgen had ik er geen last van, Polletje schoof over haar hoofd wat ik erover deed. klaar!
Met schoenen had ze het al wel. Soms wilde ze perse haar regenlaarzen aan, of open schoenen inplaats van sandalen. Prima, zal vast lekkerder lopen dacht ik dan.

Vanmorgen mocht ze naar de PSZ toe, en ik dacht een makkelijk simpel zomerjurkje. Warmpies zat.
Luier uit, billen wassen, gezicht (wees  niet bang, met een andere washand) wassen, en hop jurk erover. Klaar!
Euh, nee toch niet.
Polletje stond op, bekeek zichzelf en schreeuwde hard, nee jurk nee! Nee die! Die! DIE!!!
En wees daarbij naar de kast. Oke kind, wil je een andere?
Ja!!!
Nou vooruit, ander jurkje van de stapel gevist, deze dan? Neee!
Ja dagh, je kan uit deze kiezen en anders in je blote billen naar beneden.

Uiteindelijk ging ze overstag, koos ze het 2e blauwe jurkje en kwam ze mee naar beneden.
Eenmaal beneden bekeek ze zichzelf nogmaals, zuchte diep, en zei;
Mooi! Mooie jurk!
En dan te bedenken dat ze net 2 is……

Advertenties

Kleine polletjes worden groot.

Echt Lies

2 jaar geleden waren we rond dit tijdstip al ruim 12 uur de trotse ouders van Polletje.
9 maanden lang hadden we haar Keessie genoemd, en ik heb de eerste uren na haar geboorte haar stug zo genoemd. Tot de verpleegkundige zo hard begon te lachen daarom dat ze dreigde om Polletje officieel als Keessie in te schrijven. Vanaf dat moment ben ik haar toch maar bij haar officiele naam gaan noemen.

Het eerste jaar was geweldig, ze leerde kruipen, lachen, eten en alles wat een een jarige leert. We genoten intens. Van een klein hummeltje die enkel stil lag in de box naar een dreumes die verwonderd om zich heen keek.

Het 2e jaar was nog mooier. Inmiddels drukt ze zich ook mondeling uit, kan ze lopen, rennen, zingen en eet ze de oren van ons hoofd. Ze geeft goed aan wat ze wel en niet wil, probeert nieuwe dingen, legt contacten en viert alle dagen feest.
Ze speelt rollenspellen, geeft de kat van de buurman liefdevol een zoen, zwaait naar alle bussen, benoemd ieder vliegtuig dat over vliegt, en kookt verwoed eten in haar stapeltorens.

En nu is ze alweer 2. Het is zo cliche maar wat gaat de tijd toch snel!
Konden we hem maar stoppen, eeuwig genieten van haar onverstaanbare gebrabbel, verwonderen over de dingen die ze snapt, kroelen als ze moe is. (wat je denkt toch niet dat ze anders bij je komt zitten) haar kriebelen in haar kippennekkie en haar kietelen op haar buik. Maar wat is het ook geweldig om haar op te zien groeien, om haar nieuwe dingen te leren. En haar iedere dag weer een klein beetje groter te zien worden.

Lief polletje blijf alsjeblieft je onschuldige ik!
We zijn zo benieuwd wat het komende jaar ons weer brengen gaat!

 

Discover the magic

Disney, Echt Lies

Wie is er niet mee opgegroeid, Disney. Films, boekjes (hadden jullie ze ook, iedere maand een boekje met een Disney verhaal, een knutseltje en een brief in een doosje dat net door de brievenbus paste) en misschien ook wel Disneyland Parijs. Of EuroDisney, net hoe je het noemen wilt.
Ik kwam er met mijn ouders nooit. Wij deden andere dingen, het strand, vliegeren wandelen en naar het bos. Net zo goed heerlijk en heb het ook niet gemist. In het examenjaar kwam ik voor het eerst in Disney. in de ochtend veel te vroeg op de bus, en na een dag door het park gestruind te hebben weer terug. Wat ik me vooral kan herinneren is dat ik het magisch vond, ik een Tijgertje kocht en we met elkaar op de foto gingen met 3d brillen op.

Later ging ik met een vriendin nogmaals, 2 dagen, met de auto en we sliepen in een hotel. Schitterend  vond ik het, wat een wereld opzich! Ook Met Emiel bezocht ik Disney 2 maal. (waarbij we beide malen ziek werden….) En ook in Amerika waren we een dag in Disney. Daar vond ik het allemaal heel erg op Parijs lijken, niet veel groter dan ik al ‘kon’ iets wat ik wel verwacht had. Ook niet heel veel bijzonderder. Wat ik overigens wel verwachte denk ik. Wat we wel meteen zeiden is dat we Disney echt een park geschikt voor kleinere kinderen vinden. Helemaal als je het vergelijkt met bijvoorbeeld Universal waar alles nog groter, wilder, natter en overweldigender was.

En toen werd ik zwanger, beviel ik en droomde we afgelopen kerst (de allereerste openingsdag na de aanslag in parijs waren we er, hoe bijzonder, maar ook spannend) om met Polletje die kant op te gaan. Maar wanneer ga je dan? Als ze nog geen 1.10 is (de lengte waarop ze overal in mag) nog onbevangen, en tussen de middag nog slapend. Wacht je langer en ga je als ze 5 of 6 is, zodat ze het allemaal begrijpt, en overal in mag. Wij wisten het niet zo goed. Maar de droom om te gaan werd groter en groter. Emiel is echt een pretparken fanaat, heeft imiddels een abbo op Disney, en gaat 2,3 keer in het jaar alleen naar Disney. En ik? Ik vind Disney een life event, iets wat je eens mee moet maken (als het je leuk lijkt, ga er alsjeblieft niet heen als je liever bovenop een berg klimt of in alle rust je yoga oefeningen wil doen) Maar de vraag bleef, wanneer is het juiste moment om te gaan.
Inmiddels waren we in de wat kleinere Nederlandse en Duitse pretparken en zagen we Polletje onbevangen overal in stappen, vragen of ze nog een keer mocht, en serieus om zich heen kijken als ze ergens in mocht, maar vrolijk en blij eruit komen. We zagen dat ze Mini Mouse begon te herkennen (mini muisssss) en ze danst graag op (disney) muziek.
En toen besloten we afgelopen weekeind dat we het gewoon gingen doen. Maar dan ook echt. Op naar Disney.

Alle hotels werden naast elkaar gelegd, prijzen vergeleken, arrangementen uitgezocht en uiteindelijk geboekt. We hebben er zin in! Maar zijn ook benieuwd. Hoe zal het gaan? Doen we Polletje echt wel een plezier met dit plan, of hadden we beter een retourtje dichtstbijzijnde speeltuin kunnen boeken? Ze is rond de tijd dat we gaan 2.5. Ging jij al eerder met een kind van deze leeftijd? Heb je nog tips? (eten, drinken, slapen, wat  echt niet te missen, ritme,slaapjes) We horen het graag. We hebben al betaald dus niet gaan is geen optie.

Ik wil een boterhaaahaaahaaam

Echt Lies

Van de week moest ik het nog nodig tegen Emiel zeggen. Goh die peuterdriftbuien vallen best nog mee he? Sjeeee nou dat heb ik geweten. Tart daar nooit mee!
Pollie zat aan tafel voor het ontbijt. Koos uit de bak met beleg vissalade en bevestigde haar keuze. We vragen eigenlijk altijd al wil je die? Omdat ze soms nog wel eens twijfelt als ze kiest, en als het er dan net op zit wil ze toch wat anders. Maar nee ze wilde vissalade. Moet ik de boterham snijden? Ja! En terwijl ik dat doe verdwijnt polletje en komt Draakkie opeens tevoorschijn.

Neee Mammaa Neee! Nie mes!
Moet ik niet snijden? NEEEE!!!
Maar nu is hij al in 4 stukjes. Eet ze zo maar op.
Neeeeeee
Polletje legt intussen haar hoofd op tafel, schreeuwt nog wat en kijkt beledigd om haar heen. Dan ziet ze de smeerkaas. Mamma die!!
Ja schat, op je volgende boterham. Nu zal eerst de boterham met vis opmoeten.
Dat antwoord laat haar uiteraard nog meer brullen. Want dat was natuurlijk niet de bedoeling.
Intussen smeer ik mijn eigen boterham en ga rustig eten. Maar mevrouw geeft niet op, ze wil mijn mes. Want mijn beleg is natuurlijk veel lekkerder dan dat van haar. En er zit nog wat aan mijn mes. Die vlieger gaat ook al niet op.
Nog harder brullen… Standje maximaal is nu toch wel bereikt.
Ik probeer een stukje brood in haar mond te doen maar ze spuugt het net zo hard weer uit, om het dan op te pakken en al schreeuwend alsnog op te eten.
Langzaam gaat ze zelf eten. Met haar hoofd op tafel, haar ogen dicht en af een toe een brul. Want zelfgekozen vissalade is natuurlijk echt heel stom!
Als de boterham op is kijkt ze ineens op. Op mamma! Ja schat.
Nog een? Tuurlijk, wat wil je erop? Kaasssjjj!!
Die eet ze zonder morren in 1 keer weg.
Etuh klaar! Toetjoeeeetoetjoeee! (goedebekomst!)

Fluus, Doosje, of gewoon gewoon

Echt Lies

Polletje begint langzaam te praten. En zich bewust te worden van haar lijf. Haar navel is rete interessant, de onze ook. Waar zit je buik, je been en wat zijn je billen?
Heb je 1 voet of 2 en welke vinger zit waar? Wat is je duim, en waar zit je wang? En als je je billen na het plassen moet poetsen waarom doe je dat aan de voorkant terwijl je billen aan de achterkant zitten.

Beetje gek onderwerp misschien, maar dacht kan het hier vast wel delen. Denk ik 😉

Dus besloten wij te vertellen dat we haar vagina nog schoon moesten maken. Maar om me heen hoor ik allerlei andere woorden. En ik vroeg me ineens af waarom?
Is het raar dat een kind van 2 (al zegt ze het nu nog niet) vagina zegt? Waarom is doosje, poesje, fluus, poenie of voorbillen beter dan vagina? Is vagina te volwassen? Of mag ze niet weten wat dat is? En waarom dan niet?
Waarom is een piemel een plasser? En waarom noemen we borsten opeens borstjes als we het tegen kinderen hebben?

Is het dat als je bij de kassa staat en je kind zich ineens afvraagt waarom pappa een piemel heeft en mamma niet dat heel de rij niet mee kan genieten? Maar weet niet ook iedereen wat een plasser is?
Is het vanuit preutsheid vanuit jezelf, en vind je het raar om hierover te praten?
Ik ben behoorlijk vrij opgevoed. Alles is altijd bespreekbaar geweest, en ik kan me eigenlijk niet herinneren hoe mijn ouders dit benoemde naar mij toe.

Ik vraag het me oprecht af, en vraag me vooral af hoe jullie de intiemere lichaamsdelen benoemen naar je kind toe. En ook waarom. Geen aanval, echt interesse.

Oordelen en veroordelen

Echt Lies

Van de week liep ik er weer twee keer tegenaan. Moeders die elkaar veroordelen. Zichzelf keihard uiten achter hun veilige toetsenbord. En ik vraag me dan af waarom dan?

Een moeder stelde in een moeder groep de vraag of iemand koemelk vrije voeding had voor haar zoon die al zeven maanden om de twee uur kwam. Ze wilde graag kijken of hij daarop langer sliep maar om nu een pot van 34 euro te kopen (dat kost een pot pepti als je hem zelf moet betalen) de reactie waren niet van de lucht. 

Flesvoeding was slecht. Absoluut niet de oplossing en het cb die dit advies gaf was knettergek en het moest verboden worden. Het hoorde erbij en dat moest ze maar accepteren. De borstvoedingsmoeders hadden gesproken.  Huh? Ze vroeg toch alleen of iemand een beetje pepti voor haar had? De flessenbrigade stond ook direct op. Wie waren ze wel niet. Een hun kind was toch ook groot geworden en sliep wel/niet door op flesvoeding. Blablabla

Vanmorgen postte een moeder een mooie foto van haar kind die net wakker werd. Duim in de mond. Kroel in de hand. De eerste reactie was; lief maar pas je op met duimen? Het veranderd de stand van de tanden. Ook goede morgen mevrouw de moraalridder.

Ik vraag me af wat dat toch is. Waarom moeten we onze eigen idealen zo beschermen? Waarom moeten we met name online zo hard oordelen? Is het onzekerheid bij de moraalridder zelf? Bang dat een ander haar afvalt en daarom zelf maar hoog van de toren tetteren? Is het kijken hoe andere reageren om er dan (weer) achter te komen dat er veel mensen zijn die het met je eens zijn. En net zoveel die een andere mening hebben. Is het het zo overtuigd zijn van je eigen ‘geloof’ dat je dat gevraagd en ongevraagd uit? Of is het nog wat anders? Wie het me kan vertellen ik hoor het graag.

Waarom kunnen we niet gewoon ons mond houden? Waarom moeten we andere zo aanvliegen dat ze er onzeker van worden. Ze verlaten de groep of verwijderen de discussie of foto. Terwijl ze eigenlijk alleen iets wilde vragen of een mooie foto wilde laten zien. Niet meer niet minder. 

Laat elkaar toch in de waarde dames. Dan hoef jij niet bang te zijn omdat iemand over jou oordeelt en durft een ander gewoon om advies te vragen. Dan kun je altijd nog de held uithangen en vertellen hoe jij het doet.

Roze, blauw, paarden en tractors

Echt Lies

Van de week liep ik bij de grootste Duitse supermarkt in Nederland de spijkerbroekjes waren er in de aanbieding. En dan ook nog precies de broekjes die ik zo fijn vind voor Polletje. Soepel, elastiek aan de bovenkant en mooi donker van kleur. Jongensbroeken 5 euro staat er groot op het bord boven de bak waar ze in liggen. Jongensbroek? Waarom mogen alleen jongens deze broek aan. Bij nadere inspectie  blijkt het ook op de knoop te staan. Boysjeans. Nou het zal wel, ik nam hem mee. Hij blijkt erg leuk te staan en lekker te zitten.

Polletje is een meisje dat mooie blonde haren heeft, vaak een jurkje draagt die haar moeder haar vakkundig over haar hoofd heen trekt, om vervolgens op pad te gaan naar spinnetjes, te kijken of ze ergens een tractor kan spotten of een vliegtuig hoort vliegen.  Op het KDV speelt ze net zo lief met de auto’s als met de poppen. En ook thuis hebben we inmiddels een vliegveld en een snelweg. Om de trein niet te vergeten. Ze rijd graag op haar zebra, en draagt vol trots haar Teva’s van de jongens afdeling. Ze zijn namelijk rood, en niet roze. En er staan zebra’s op, en geen aardbeitjes. En ondanks dat je steeds meer leest dat ouders hun kind motiveren om te spelen waarmee ze willen spelen, of het nu paardjes, barbies  of tractors zijn blijf je ook het roze blauw gedoe houden.

Ik tracht momenteel mijn drager te verkopen. Iets anders is ook wel weer eens leuk. Een moeder reageerde, oh ik vind hem geweldig, helaas heb ik een jongen en zit er in jou drager roze. Wat is dat toch? Waarom is een grijze drager met enkele roze sterren fout voor en jongen? Waarom mag je dat als moeder niet mooi vinden en je zoon erin dragen? Is dat echt zo gek? Of durven we dat niet? Bang dat mensen denken dat je een meisje in je drager hebt inplaats van een jongen?
Iemand zocht een bakerzak, een ander bood haar een roze te leen. Maar ze kocht dan liever een nieuwe grijze, wat wat moest haar zoon later anders wel niet denken?
Ik snap dat niet helemaal.

Waarom mag een jongen niet wild zin van paardrijden? En een meid niet van motorcross of treinen?
Als ik mijn meid korte haren wil geven, blauwe shirts wil aantrekken en carsschoenen dan moet dat toch kunnen? En als jou zoon een roze shirt wil met een prinses erop dan is dat toch ook prima? Als hij jou je nagels ziet lakken en dat ook wil is dat toch geen probleem? Ik vraag me echt af waar we nu zo bang voor zijn. Dat je jongen opeens een meisje wil zijn omdat hij vroeger in een roze slaapzak lag? En stel nou dat hij dat echt wil. Zou je jezelf daan de schuld geven omdat hij op die manier nu eenmaal gelukkiger is? Bang dat je meid thuis komt met een andere meid omdat ze vroeger met tractors speelde, of liever timmerde dan tekende? En ook hier weer, als haar dat nou gelukkig maakt, dan is dat toch niet erg, of je het nu aanmoedigde of niet?