Kan jou kind dat nou nog steeds niet?

Echt Lies, Ohdoejijdatzo!, Polletje

Kinderen worden altijd met elkaar vergeleken.
Het begint bij de geboorte (hoe zwaar was die van jou nouwwww) Dan het rollen (rolt ze nog niet, jeetje wat is ze traag) de tanden (hoeveel zeg je?) het lopen, praten, fietsen, zwemmen, zindelijk zijn, alles wordt op de weegschaal gelegd. Gewicht, lengte, voeding, potjes, borstvoeding, alles doet mee op de weegschaal van trotse en bezorgde ouders.

Ons Pollie was vrolijke baby.Alleen bewoog ze langzaam aan steeds minder. Werd steeds stijver. Ons buurmeisje van 2 jaar ouders lag op een gegeven moment naast haar en leek aan planking te doen. Wij besefte ons ineens dat Polletje er ook altijd zo bij lag. Stijf…
Zo stijf dat haar voetjes van de grond kwamen. En haar handjes de grond nog maar net raakte. Uiteindelijk werd de kinderfysio erbij gehaald op advies van mijn eigen fysio.
We kregen we oefeningen, en leerde we haar langzaam weer te ontspannen, te durven bewegen. Met rollen was ze tamelijk laat, ze durfde gewoonweg niet. En die vraag is me vaak gesteld. Rolt ze nou nog niet????
Lopen deed ze (vanuit zichzelf) wel vlot. En daar peilde andere moeders hun kind dan weer mee. Jeetje loopt ze al? Nou keessie nog niet hoor. Die durft niet.
Dat Polletje nog maar 2 tanden had (inmiddels 6 en 2 kiezen) dat zagen ze niet.

Vanmorgen bij het zwemmen bleek dat 2 nog geen 2 jarige al zindelijk waren. Ik ben er nog niet eens mee bezig geweest. Moet ik me schuldig voelen nu? Gaat ze het het komende half jaar al wel zindelijk worden? Of zie ik het wel? En kijk ik wel wanneer zij eraan toe is?
Pollie snapt haar loopfietsen nog niet. Ze loopt er letterlijk mee rond. Tilt ze netjes op een waggelt rond. Moet ik me nu zorgen maken? Of komt het wel?

En uiteraard peil ik haar. Kijk ik of ze zich niet weer motorisch anders ontwikkeld. Vind ik het fijn als vriendinnen me wijzen op haar scheve voetje. Of dat mijn ouders zich afvragen of het normaal is dat een kind van haar leeftijd haar neus al aanwijst. Ook zien we momenteel de fysio weer af en toe (voor dat scheve voetje) doen we oefeningetjes (zonder  te pushen! Wat in onze ogen het belangrijkste is) en vraag ik ook wel eens of het gek is dat ze iets nog niet kan.
Maar wat ik wel heb geleerd is dat ieder kind anders is. De een loopt voordat het een jaar is. De ander niet, maar die praat weer heel goed. En een volgende heeft amper tanden in haar mond maar waggelt en brabbelt er vrolijk op los. En weer een ander kind doet gewoon alles.
Ieder kind zijn ontwikkeling. Ik probeer me niet meer van de wijs te laten brengen als mensen iets raar vinden. Tracht te kijken naar mijn kind, en daarop verder te borduren.

Wordt jij onzeker van andere ouders?  Wat is het gekste dat aan jou gevraagd is wat je kind nog niet/wel kon?

Advertenties

Heus niet verslaafd.. Of toch?

Echt Lies, Ohdoejijdatzo!

Schermen, ze zijn overal. De 3 T’s voeren hier de hoofdmoot. Telefoon, Tv, Tablet. En uiteraard de laptop nog. heel de dag staan ze bij ons in huis aan. Heel de dag zijn we verbonden met de wifi.
Facebook, instagram (hotsa.nl is ook daar te vinden) en gewoon zinloos surfen.
Domme plaatjes, grappen, filmpjes, even een artikel hier, een blogje daar, en oh heb je dat al gelezen? Wij doen er beide hard aan mee.Je kan gerust zeggen dat ik verslaafd ben aan de schermen. Het is gewoon te makkelijk om even facebook te checken, even te kijken wat een ander heeft geschreven. Maar is het nodig? Neu. Alles behalve.

Als we een dagje weg zijn, op visite zijn of zitten te eten blijven de telfoons in de broekzakken. Soms zelfs gewoon thuis. De camera gaat mee voor de foto’s. Social media is niet nodig. Dan mis ik het ook niet, dus zo verslaafd ben ik nu ook weer niet!
Maar hier in huis is het wel heel makkelijk. We hadden al regels met zijn 2en opgesteld. Geen telefoons of andere schermen tijdens het eten. Als we met Polletje bezig zijn is het ook niet nodig, en sávonds na 8 uur mag enkel de tv aan. Telefoons mogen in de reclames wel gecheckt worden. Dat werkt voor ons goed. Appjes kunnen heus even wachten, zo niet dan bellen ze maar. Want opnemen doen we dan weer wel. We raakte weer wat meer in gesprek, en keken samen tv, inplaats van beide met ons eigen ding bezig te zijn.

Administratie, mail e.d daar kiezen we voor als er niks op tv is wat ons beide boeit, of als het hard nodig is. Af en toe een schermavond is voor ons geen probleem. Emiel is nu eenmaal veel meer aan het werk dan ik, en heeft ook dingen te regelen op zijn laptop die niet tijdens werktijd kunnen.

Toch blijf ik voor mijn gevoel teveel bezig met mijn telefoon. Leg hem momenteel geregeld in de keuken, of boven. Dan prikkeld het ook minder om hem steeds te pakken. Kijken of dat werkt voor me. En anders toch maar eens wat vaker de uitknop gebruiken.

Hoe verdelen jullie je eigen schermtijd? Heb je afspraken of kun je je scherm makkelijk wegleggen?

Briefjes

Echt Lies, Ohdoejijdatzo!

Sommige vrouwen lijken te denken dat hun man kan gedachten lezen. Zie je dan niet dat er gezogen moet worden? Dat de wasmand uitpuilt en de wc vies is? Waarom doe je er niks aan…. ik ben al zo druk/moet werken/heb geen zin/doe hier altijd alles al!

Maar die man die wil wel…. Die ziet het gewoon oprecht niet! Tenminste de mijne dan. En als k hem erop wijs dan zegt hij oohh… wat wil je dat ik doe?

Dus hebben wij een deal. Ik maak een lijstje van wat ik gedaan wil hebben en wanneer. En samen kijken we wat mogelijk is. Als ik in het weekeind werk komt het erop neer dat ik hem app. Wil je tomaten halen? Hij neemt zelf dan vaak zat nog bananen mee. Want bijna op. Maar aan de melk dachten we beiden niet. Tja pech dan.

Ook zetten we dingen vaak in de gezamenlijke google agenda. Die ik dan weer op mijn hoofdscherm van mijn telefoon  heb staan. Op maandag doe ik de boodschappen. Vaak zat dat er dan ineens wcpapier in de agenda staat. Of vaatwasblokjes! Andersom werkt het ook. Container staat er iedere maandag in de zijne.

Zie ik voordat ik ga werken dat er wel weer eens gezogen mag worden en zeg ik niks. Tja hij wil wel zuigen maar ziet het niet. Kom ik dan thuis en wordt ik ineens boos want ik moet ook alles doen hier…. dat werkt niet. Hij snapt mijn woede niet. En ik ben gefustreerd.
Dus stuur ik even een appje. Wil je de bovenverdieping doen voordat ik thuis kom? Klaar zijn Lies en Emiel.

Uitzonderingen daar gelaten maar voor ons werkt het. En dat maakt ook dat ik niet altijd begrijp als vrouwen mopperen mijn man doet niks. Willen ze het niet of zien ze het niet? Zeg je het wel?
Benieuwd hoe jullie het doen!

Waarom een babyfoon met camera

Ohdoejijdatzo!, Polletje

Als je zwanger bent kom je voor tal van keuzes te staan.
Wil ik een tub of een badje, co sleeper of eigen bed? Wasbare luiers of wegwerp.
Vaak zijn het dingen die je alleen zelf kunt beantwoorden.
Zo kom je ook voor de keuze wil ik een babyfoon? En als je er een wilt zijn de opties gigantisch. Simpele met een ontvanger en een verzender, met liedjes, lampjes, van alles op afstand te regelen, met of zonder camera, en als je een camera wil wil je er dan eentje die via het web uit te kijken is of enkel via de bijbehorende ontvanger?

Wij zijn voor de laatste optie gegaan. Een babyfoon met camera en die enkel uit te kijken is via de bijbehorende monitor.
Waarom wordt ons veel gevraagd. Mensen vinden ons lui, je kunt toch even naar boven lopen, of gefixeerd op polletje, dan zit je er de hele dag naar te staren?
Maar ons geeft het juist rust.
Wij laten Polletje ‘gecontroleerd huilen’ (later meer) en hoeven op deze manier niet iedere keer naar boven om te kijken wat er is. We storen haar dus niet wat wij een prettig gevoel vinden. Zien we dat er iets is, of zegt ons gevoel er is iets niet pluis gaan we er uiteraard wel heen. Maar huilt ze een beetje omdat ze in slaap probeert te vallen, of omdat ze wakker is dan kunnen we dat zien.
Polletje is ook een meisje dat veel droomt, huilt in haar slaap, gilt in haar slaap en murmelt in haar slaap. Ons huis is dusdanig klein dat ik dit zonder babyfoon beneden kan horen. Maar doordat ik dan mee kan kijken hoef ik er niet direct heen.

Kortom, wij zijn blij met onze babyfoon met camera. Degene die we hebben heeft een redelijk bereik. Als ik weg moet als Polletje net slaapt geef ik de babyfoon even af bij de overburen met sleutel. Zij kunnen meekijken, en gewoon hun eigen ding blijven doen.  Het bereik is dus goed hiervoor. In onze eigen schuur heb ik dan weer geen bereik. Maar ach, ik heb ook nog oren en benen om even naar binnen te lopen.

Wat voor babyfoon heb jij? Benieuwd of je tevreden bent.

Foto’s archiveren, verwerken en afdrukken

Ohdoejijdatzo!

Je kent het vast wel. 2038202 duizend foto’s op je telefoon, 38382 op je camera, 3892 van je wederhelft, en dan ook nog een flink aantal van familie, vrienden en andere mensen die dicht om je heen staan.
En dan zoek je die ene foto, dat ene moment, en weet je van gekheid niet meer waar je moet zoeken.

Omdat ik erg benieuw ben hoe jullie dit doen, kan ik wel vertellen hoe wij dit doen.
Wij werken met een Loch-nas. Een extern geheugenkastjecomputergeval dat los van de computers in ons huis gestald is. Deze zetten we aan als we foto’s willen verwerken of opruimen. Zo staan de foto’s naast de locatie op de laptops en telefoons ook nog op 1 plek veiliggesteld. Op 2 harde schijven, dat mocht er eentje stuk gaan we de 2e nog als backup hebben.
Het enige dat ik hoef te doen is de foto’s in de juiste mappen op mijn laptop te zetten, de boel te synchroniseren en klaar zijn we.
Iedere maand zoek ik een verloren momentje (of neem ik gewoon een halve dag) om de camera’s telefoons en dropboxen leeg te halen. De foto’s hiervan zet ik in mappen op mijn laptop. Polletje heeft haar eigen map, die weer is onderverdeeld in jaartallen, en die zijn weer onderverdeeld in maanden. Iedere vakantie, elk groter uitstapje, de kinderboerderij verdwijnt tussen het geheel, een pretpark krijgt een eigen map.
Als de foto’s in de juiste mappen staan selecteer ik direct foto’s van heel de maand voor in Polletje haar jaarboek. Ze krijgt van ons ieder jaar een fotoboek net na haar verjaardag. Vanaf verjaardag tot en met de volgende.
Zo hoop ik een beetje overzicht te houden in de chaos van foto’s.

Ook maken we nog geregeld filmpjes. Die gaan in een aparte map op de server, niet op onze laptops, dat nam zoveel ruimte in beslag. Wat we daarmee gaan doen moeten we nog even bedenken. Bewaren doen we ze sowieso!
Wat doe jij met je foto’s?