Kan jou kind dat nou nog steeds niet?

Echt Lies, Ohdoejijdatzo!, Polletje

Kinderen worden altijd met elkaar vergeleken.
Het begint bij de geboorte (hoe zwaar was die van jou nouwwww) Dan het rollen (rolt ze nog niet, jeetje wat is ze traag) de tanden (hoeveel zeg je?) het lopen, praten, fietsen, zwemmen, zindelijk zijn, alles wordt op de weegschaal gelegd. Gewicht, lengte, voeding, potjes, borstvoeding, alles doet mee op de weegschaal van trotse en bezorgde ouders.

Ons Pollie was vrolijke baby.Alleen bewoog ze langzaam aan steeds minder. Werd steeds stijver. Ons buurmeisje van 2 jaar ouders lag op een gegeven moment naast haar en leek aan planking te doen. Wij besefte ons ineens dat Polletje er ook altijd zo bij lag. Stijf…
Zo stijf dat haar voetjes van de grond kwamen. En haar handjes de grond nog maar net raakte. Uiteindelijk werd de kinderfysio erbij gehaald op advies van mijn eigen fysio.
We kregen we oefeningen, en leerde we haar langzaam weer te ontspannen, te durven bewegen. Met rollen was ze tamelijk laat, ze durfde gewoonweg niet. En die vraag is me vaak gesteld. Rolt ze nou nog niet????
Lopen deed ze (vanuit zichzelf) wel vlot. En daar peilde andere moeders hun kind dan weer mee. Jeetje loopt ze al? Nou keessie nog niet hoor. Die durft niet.
Dat Polletje nog maar 2 tanden had (inmiddels 6 en 2 kiezen) dat zagen ze niet.

Vanmorgen bij het zwemmen bleek dat 2 nog geen 2 jarige al zindelijk waren. Ik ben er nog niet eens mee bezig geweest. Moet ik me schuldig voelen nu? Gaat ze het het komende half jaar al wel zindelijk worden? Of zie ik het wel? En kijk ik wel wanneer zij eraan toe is?
Pollie snapt haar loopfietsen nog niet. Ze loopt er letterlijk mee rond. Tilt ze netjes op een waggelt rond. Moet ik me nu zorgen maken? Of komt het wel?

En uiteraard peil ik haar. Kijk ik of ze zich niet weer motorisch anders ontwikkeld. Vind ik het fijn als vriendinnen me wijzen op haar scheve voetje. Of dat mijn ouders zich afvragen of het normaal is dat een kind van haar leeftijd haar neus al aanwijst. Ook zien we momenteel de fysio weer af en toe (voor dat scheve voetje) doen we oefeningetjes (zonder  te pushen! Wat in onze ogen het belangrijkste is) en vraag ik ook wel eens of het gek is dat ze iets nog niet kan.
Maar wat ik wel heb geleerd is dat ieder kind anders is. De een loopt voordat het een jaar is. De ander niet, maar die praat weer heel goed. En een volgende heeft amper tanden in haar mond maar waggelt en brabbelt er vrolijk op los. En weer een ander kind doet gewoon alles.
Ieder kind zijn ontwikkeling. Ik probeer me niet meer van de wijs te laten brengen als mensen iets raar vinden. Tracht te kijken naar mijn kind, en daarop verder te borduren.

Wordt jij onzeker van andere ouders?  Wat is het gekste dat aan jou gevraagd is wat je kind nog niet/wel kon?

Advertenties

Dragen

Echt Lies, Polletje

Nog voor de geboorte van Polletje kwamen wij in aanraking met dragen.
In mijn (digitale) omgeving dragen veel meiden hun kind. Tijdens het inlezen kwam ik veel informatie hierover tegen.
Er zijn verschillende manieren van dragen.
In doeken, in dragers, ergonomisch, niet ergonomisch. Sjonge!

2014-11-08 16.04.12.jpg
Ergonomisch dragen leek me wel verantwoord. Dus verdiepte we ons daarin verder. En als je dan eenmaal de wereld van de dragende in stapt…..
Lieve mensen wat een keuze. Wij besloten al snel voor een drager te gaan. En geen losse doek. Want dat leek sneller makkelijker onder de knie te krijgen.
Maar ja, waar doe je dan weer goed aan?

Het komt er uiteindelijk op neer dat dat voor iedereen wisselt. Ik kan je wel vertellen wat wij deden, en wat wij fijn vinden, maar ieder lijf is anders. Jou schoenen zitten mij ook niet lekker. Dat principe. Passen, proberen en nog eens passen dus. Vaak zit er wel een draagconsulent bij je in de omgeving waar dit kan. Ook diverse moedercafe’s bieden de mogelijkheid om dragen eens te proberen.

20150509_173955
Uiteindelijk zijn wij gaan dragen vanaf dat Polletje 2 weken oud was. En we doen het nog steeds. Een wagen hebben we ook. En een buggy ook (al kan ik maar niet wennen aan mijn buggy, ellendigding). Het ligt eraan wat we gaan doen waarin we Polletje vervoeren. Gaan we uitgebreid winkelen nemen we de wagen. Even snel iets halen? We nemen de draagzak. Wandelen in het bos? Dragen! Dierentuin? Allebei. Onderin de wagen ligt altijd de draagzak. En zo komt het wel eens voor dat we met een lege wagen lopen en Polletje op ons rug.

In het begin was onze omgeving sceptisch, je hebt toch zo’n mooie wagen. Waarom dan sjouwen? En zit dat echt wel lekker zo met de benen wijd? Nu ze zien dat Polletje zelf met de dragers (en inmiddels ook doeken) aankomt snappen ze het al wat meer. Als ze zien dat ze op onze rug zelfs in slaap valt zijn ze om.

Draag jij? Wat vind je omgeving ervan?

20151104_153209.jpg

Je kan mijn rug op!

Goedbedoelde bemoeienissen die mijn hoofd op hol maakte.

Echt Lies, Polletje

Mensen met kinderen herkennen het vast.
Goedbedoelde tips, informatie, aanwijzingen bemoeienissen  en bedoelingen die iets minder goed aankomen dan gehoopt. Kortom ongevraagd advies waar je weinig mee kunt.

Vanaf het moment dat ik zwanger was kreeg ik met name van mensen die ver van ons afstaan of ons amper kennen informatie waarvan ik dacht wat moet ik ermee…. Bevallingsverhalen van de zus van de achterbuurman. Wat te doen bij groengeschupte ringwormvormige eczeem achtige plekjes. 
Vaak moest ik er hard om lachen en liet ik het gaan.

Eenmaal bevallen vond ik dat lastiger. Daar stond ik dan half op en half naast mijn roze wolk, met een iet wat mopperende baby in de rij van de supermarkt. De mevrouw achter me oma van 16 dus zij kon het weten… oh mevrouw maar u moet uw kind echt niet op de rug leggen hoor. Daar krijgt het een scheef achterhoofd van.  Nee om een om op de zij is beter. Dan slapen ze ook fijner.
De meneer voor me vond dat ik haar vooral op haar buik moest leggen. Want dan zien ze minder en slapen ze meer.
En ik? Ik had geleerd op de rug. Ze lag daar wel prima. Maar wat nu als ze gelijk hadden? Wat nu als ze inderdaad een scheef hoofd kreeg?
De mallemolen van mijn hersenen waren geactiveerd en kreeg ik niet meer stil.

Van de een moest ik polletje laten huilen. Goed voor de longen. Kijken is niet nodig. Je hoort ze toch nog?
De ander vond dat ik haar vooral moest oppakken en bij me in bed moest nemen.
En ik?  Ik werd er onzeker van. Mijn eigen moeder bracht mij op dezelfde  methode ook groot. Ik mankeerde toch ook niets?

Droeg ik polletje op mijn buik verwende ik haar. Ze hoort in de wagen. Dat is beter voor de rug.
Draag ik haar op mijn rug dan spuugt ze straks vast mijn nek vol en kan ik er niet bij, ze hoort op je buik niet op je rug. (Ja echt dat is me toegesnauwd). Dat ze uren sliep in de doek vertelde ik maar niet.

Wij bakerde Pollie in.  Wist ik wel dat dat super slecht was voor de heupen? En dat ik de hongerprikkels zo niet zag? Dat het haar en ons aangeraden werd door de kinderarts en dat we het op en verantwoorde manier deden zagen mensen niet. Dat ze ineens veel beter sliep trouwens ook niet.

Flesvoeding slaat nergens op. Hypoallergeen al helemaal niet. Je kunt als je geen borstvoeding geeft beter gewoon gewone voeding geven. Wel de dure van de reclames. Geen huismerk. Daar raken ze van verstopt.  Dat er precies het zelfde in zit daar hoor je niemand over.

Geef je haar alleen water? Arm kind! Mag ze nooit wat zoets? Is dat niet onze keuze?

Kortom allemaal adviezen waar mijn hersenen van gingen spinnen. Doe ik het echt wel goed? Kan het echt geen kwaad? Stel ik haar niet achter?
Inmiddels heb ik geleerd dat overal wat van voor en over te zeggen is. Dat ieder kind anders is. En vooral dat je moet doen wat voor jullie werkt. Als je er zelf niet achter staat, wat de beslissing ook is,  dat het dan niet werkt.

Ik heb (vooral online) heel erg het gevoel dat moeders denken dat alleen hun manier van werken goed is. Dat het echt niet kan als je over bepaalde onderwerpen anders denkt. Jammer want voed niet iedere ouder zijn kind met de beste bedoelingen op?

Doe wat goed voelt is een van mijn motto’s geworden. En uiteraard blijf je bedenken wat er beter kan. Verdiep je je eens in andere methoden en kijk je naar je kind. Maar blijf bij jezelf! Dan kan de rest vinden wat hij vind. Dat is dan hun pakkie aan.

Werken jou hersenen net als de mijne?

Waarom een babyfoon met camera

Ohdoejijdatzo!, Polletje

Als je zwanger bent kom je voor tal van keuzes te staan.
Wil ik een tub of een badje, co sleeper of eigen bed? Wasbare luiers of wegwerp.
Vaak zijn het dingen die je alleen zelf kunt beantwoorden.
Zo kom je ook voor de keuze wil ik een babyfoon? En als je er een wilt zijn de opties gigantisch. Simpele met een ontvanger en een verzender, met liedjes, lampjes, van alles op afstand te regelen, met of zonder camera, en als je een camera wil wil je er dan eentje die via het web uit te kijken is of enkel via de bijbehorende ontvanger?

Wij zijn voor de laatste optie gegaan. Een babyfoon met camera en die enkel uit te kijken is via de bijbehorende monitor.
Waarom wordt ons veel gevraagd. Mensen vinden ons lui, je kunt toch even naar boven lopen, of gefixeerd op polletje, dan zit je er de hele dag naar te staren?
Maar ons geeft het juist rust.
Wij laten Polletje ‘gecontroleerd huilen’ (later meer) en hoeven op deze manier niet iedere keer naar boven om te kijken wat er is. We storen haar dus niet wat wij een prettig gevoel vinden. Zien we dat er iets is, of zegt ons gevoel er is iets niet pluis gaan we er uiteraard wel heen. Maar huilt ze een beetje omdat ze in slaap probeert te vallen, of omdat ze wakker is dan kunnen we dat zien.
Polletje is ook een meisje dat veel droomt, huilt in haar slaap, gilt in haar slaap en murmelt in haar slaap. Ons huis is dusdanig klein dat ik dit zonder babyfoon beneden kan horen. Maar doordat ik dan mee kan kijken hoef ik er niet direct heen.

Kortom, wij zijn blij met onze babyfoon met camera. Degene die we hebben heeft een redelijk bereik. Als ik weg moet als Polletje net slaapt geef ik de babyfoon even af bij de overburen met sleutel. Zij kunnen meekijken, en gewoon hun eigen ding blijven doen.  Het bereik is dus goed hiervoor. In onze eigen schuur heb ik dan weer geen bereik. Maar ach, ik heb ook nog oren en benen om even naar binnen te lopen.

Wat voor babyfoon heb jij? Benieuwd of je tevreden bent.

Max

Dieren, Max, Polletje

Zelf ben ik altijd opgegroeid met honden in ons gezin.
Toen de eennalaatste hond overleed besloot mijn vader dat het genoeg geweest was. Maar na veel zeuren, zeiken en zaniken lukte het ons dan toch om er weer eentje in huis te halen.
Het grootste mormel wat je je maar bedenken kunt. Voor ons was hij best lief, maar hij verdedigde mijn moeder letterlijk met huid en haar, vrat zo nodig de zomen uit je broek, beet de fysiotherapeut en liep ontelbare keren weg. Maar toen hij nadat hij half gestikt was in een gejat stuk sparerip uit de prullenbak, hij keelontsteking kreeg en daar bijna in bleef uiteindelijk werd ingeslapen miste we hem toch.

DSCF5205

Inmiddels zijn wij het huis uit, en besloot mij vader dat er maar weer een hond mocht komen. Een jackrussel welteverstaan. In eerste instantie dacht ik echt dat dat de meest drukke niet opvoedbare hondjes waren die er bestonden. Tot we kennis maakte met Max… Max is echt het meest lieve, leuke jackrusseltje dat ik tot nu toe ken. (niet dat iedereen in mijn straat nu een russel heeft maar toch)
Aangezien Max er eerder was dan polletje heb ik me afgevraagd hoe dat zou gaan. Zo’n klein frummeltje met een jonge hond, net pup af. De eerste kennismaking ging dan ook voorzichtig. Rustig en vooral op afstand lieten we hem toekijken. Nergens voor nodig bleek later. Als Polletje huilde blafte hij wat. Alsof hij wilde zeggen kijk nou toch! Toen ze leerde kruipen schoof hij voorzichtig achter haar aan. En toen hij door kreeg dat ze zijn speeltjes op kon pakken kwam hij ze voorzichtig brengen. Toen ze leerde lopen fungeerde Max als opstapje. Ze gebruikte hem als krukje om zich aan op te takelen, en als ze viel viel ze over hem heen.

DSCF4338.JPG

Nu ze goed kan lopen spelen ze samen, klimmen ze samen op Max zijn mand om uren naar buiten te kijken. En laat hij het toe dat ze zijn poten optilt, dat ze zijn ogen eens nader bekijkt, haar handen in zijn bek stopt, en aan zijn oren trekt. En heus we leren polletje dat Max een dier is en blijft dat ze zachtjes moet doen (aaai aaaai) en niet aan zijn ogen, oren bek of poten mag trekken. Max kijkt ons dan aan, joh laat haar, snap echt wel dat zij dat niet snapt hoor!

Bijzonder hoe een kind een kan worden met een dier.
Benieuwd naar jullie ervaringen!