IEEEAAAAIIIEEUEUUIIII

Echt Lies

Vorige week was ik een middag met polletje op stap. Met de auto door Zeeland, op naar leuke dingen en gezelligheid.
Op de heenweg leek ze niet helemaal lekker te zitten. Dus tijdens de eerste stop de stoel wat hoger gezet. Dat leek te helpen.
Na de eerste stop viel ze bijna in slaap. Niet handig want we moesten nog eten. Snel gestopt om te eten en op naar huis.
En tja, dan ben je natuurlijk over je slaap heen.

AAAAAAA IIIIIII AAAAAAAAA
Wrelp! watskebeurt? Pollie zit vrolijk achterin, huilt niet, kijkt blij en ik zie geen bijzonderheden.
AKAAAAAIIIEEEEEEIIII
De ramen trillen, mijn trommelvliezen knappen bijna. En dat laatste is echt niet overdreven.
En polletje? Die gilt vrolijk verder. Niet boos, of verdrietig, maar gewoon omdat het kan.
EEEEEEIIIYYYYYYY
Pollie wil je ophouden dit vind ik niet fijn!
AAAAIIIIIAAA
Pollie?
Pollie zie je die koe buiten?
BIEEEEE OOOOIIIII
Pollie? POLLETJE! KUN JE STOPPEN DIT VIND MAMMA NIET LEUK!
……………
AAAAAA IIIEEUUUOOOOOEEEEEEIIIII
….. (als ik haar nou negeer, dan stopt ze vast)
AAAUEEUEUEUIEEEEEE
…… (1, 2,3,5 oh nee 4, 5, 6…)
EIEUEYYYAAAAAIAAAAAAAAAEIEUEUEUEUEEEIIIIIII

(in geluidssterkte op mijn aller hardst)
POLLETJE!!! WIL JE NU WEL HEEL SNEL JE MOND DICHTHOUDEN, DIT VIND IK NIET!!!!!! LEUK! MIJN OREN DOEN ZEER!
…….
AAAAAIIIIAAAUEUEUEUEU
NEE POLLIE! NIET GILLEN!
…….
(hard lachend)
AAAAAIIIIAAAII Neehee mammaaaaa NEEHEEE!! AAAIIIEAAAEEEE

Kortom, ik heb overwicht van heb ik jou daar.
Gelukkig waren we met 1,5 uur thuis, stopte ze ergens halverwege met gillen, en bleef ze vrolijk. Mijn oren? Die trillen nog steeds na.Mocht je tips hebben, kom maar door, weet inmiddels dat ik niet de enige ben met gillende kinderen.

Advertenties

Dichtbij of wat verder weg?

Echt Lies

Wij laten Polletje best wel vrij. Ze mag van ons zelf de wereld ontdekken, en als ze dan af en toe de kans ziet om net wat verder te gaan dan ik bedacht had spring ik ook niet meteen op.
Soms weet ze dan net een steentje in haar mond te stoppen, in een grote plas te springen of een ander kindje niet zo lief te behandelen. Maar nooit is ze zo ver weg dat ik haar niet kan zien, of dat ze echt in de sloot kan vallen. En als ze op sociaal vlak even geholpen moet worden dan kom ik er heus ook echt wel aan.

Andere ouders verbaasd dat nog wel eens. Ik hoorde al 2  keer moeders zich afvragen bij wie dat blonde meisje hoorde, en of ze  wel voorzichtig deed op de glijbaan. Of  ze wordt ineens de glijbaan afgeholpen terwijl ze ervoor al 23 keer alleen ging.
Ik moet hier altijd een beetje om lachen. De ruimte die wij haar geven hebben we beide nodig. Zij om zich te ontwikkelen, en wij om te zien hoe ze zich ontwikkeld en vooral om van haar te genieten. En schijnbaar vinden sommige andere ouders dit gek en vragen ze zich hardop af of ze alleen is. Dat ze bij die kale moeder iets verderop het grasveld hoort lijken ze niet te zien. En dat zij degene zijn die slootwater naar de zandbak haalde om modder te maken wat mijn kind nu opdrinkt ook niet. Ik vraag me dan ook echt af wie je aan moet spreken, zij mij omdat ik haar net wat verder van me afhield waardoor ze een slok slootwater kon nemen, of zij die het water uit de sloot haalde wat mijn kind schijnbaar wel lekker vind.

In gevaarlijke situaties blijven we dichterbij. Denk aan het zwembad, of ander open water, de straat of hoge klimtoestellen. Met oversteken moet ze onze hand vasthouden, doet ze dat niet wordt er niet overgestoken. Desnoods til ik haar spartelend op. Maar zelf oversteken vind ik nou eenmaal eng op deze leeftijd. Hoog in een klimtoestel vind ik prima, maar wel met wat toezicht en zo nu en dan een hand onder haar kont om haar nog wat verder te helpen. En uiteraard vind ik het zelf ook gewoon leuk om zelf ook te glijden en is Polletje nu eenmaal een goed excuus.

Andere vinden dit gek, vinden dat ik pal naast haar hoor te zitten, en iedere zandkorrel die ze beweegt moet kunnen zien. Maar Polletje is nu eenmaal een meisje wat ruimte nodig heeft, wat haar eigen weg wil gaan, en wat wil dwalen. Zelf kent ze haar grenzen.  Ze blijft omkijken waar we zitten, komt zo nu en dan terug, en vraagt op haar manier om toestemming als ze ergens op of in wil.
Maar in onze ogen is ze best in staat zelfstandig in de autootjes in het minipretpark te gaan, of in de draaimolen. Wil ze op het paard waar ze nog net wat minder stabiel op zit dan gaan we wel mee.

Ze weet van bepaalde locaties (het zwembad bijvoorbeeld) dat ze dichtbij moeten blijven. Maar sinds we zeker weten dat ze echt blijft drijven meet haar bandjes (kwestie van testen) laten we haar los, mag ze wat verder dobberen, en zijn we wat wilder en doen we wat meer. Zo ging ze in onze vakantie zelf van de glijbaan af. Dat wij haar de trap omhoog droegen, haar voor gingen om haar op te vangen en er een van ons achterna kwam om te zorgen dat niemand op haar botste dat vertellen we er even niet bij 😉 Ze ging alleen!

Nogmaals, ze is altijd in ons zicht, nooit helemaal alleen en ik zie haar echt wel. En zij mij 😉
Ben erg benieuwd hoe zelfstandig jullie kinderen zijn, mogen ze dwalen, hou je ze dichtbij of hebben ze hier totaal geen behoefte aan en blijven ze sowiesso in je buurt.

Wat deel je? Of wat juist niet?

Echt Lies

Met de socialmedia en blogs overal wordt er wat afgedeeld. Foto’s filmpjes, verhalen, fragmentjes of soms enkel een woord. Vaak scrol ik er voorbij en soms denk ik oh wat leuk. Of niks, soms denk ik gewoon niks. Andere momenten bekijk ik het filmpje en haak ik halverwege af omdat het me niet interesseert, maar soms bekijk ik het 4 keer omdat het me raakt, of omdat het zo grappig is. Ik volg de social media als tijdverdrijf, omdat ik nieuwschierig ben en omdat ik het leuk vind om op de hoogte te blijven van het wel een wee van sommige mensen.

Sommige delen alles, van wat de dokter heeft gezegd over de ingegroeide teennagel van pietje en de lab uitslagen van het poepmonster van dochter lief (Heeelp we hebben wormpjes!) tot hoe zeer het wel niet deed om je grote teen te stoten.
Andere delen niets, zogenaamde lurkers. Zij hangen dagen op internet rond, lezen overal mee maar posten en delen zelf niks.

Zelf probeer ik bewust om te gaan met wat ik deel. Hier op de blog geen naam van polletje zodat haar vriendjes over 20 jaar haar niet via Google terug vinden. Op facebook en instagram plaats ik wel foto’s maar wel op mijn gesloten account en enkel plaatjes waar geen bloot op te zien is (badpakken vind ik al niet zo prettig), geen zielige ziekige kindjes, En geen vieze dingen.
Maar nu ik erover nadenk ook geen dingen waar ik minder trots op ben. Een rommelig huis, een kind volledig onder de spaghetti  of foto’s waar ze heel boos op kijkt of andere oncharmante plaatjes. Want ondanks dat de foto van Pollie in haar naakje op de wc met enkel haar laarzen aan en de folder van de supermarkt in haar handen super grappig is vind ik hem niet toonbaar. Als een ander dat wel vind prima, maar ik pas.
Maar ga ik ook weer niet zover dat ik enkel geposeerde foto’s plaats. Het mag beste en beetje spontaan blijven. Ook bewerk ik mijn foto’s niet, en plaats ik er geen filters overheen. Alhoewel zwart wit officieel natuurlijk ook een filter is.

Ik heb het gevoel dat met name instagram en blogs momenteel vooral schijnwerkelijkheid laten zien. Tip top verzorgde plaatjes van gemakupte meiden die zeggen dat ze net uit bed komen. Uber gezonde maaltijden zonder ook maar een grammetje suiker of vet, en met 29383 # om maar gezien te worden. Iets wat me ook weer irriteert, want het leven gaat nu eenmaal niet enkel over suiker of vet, en niemand komt perfect gestreken zonder warrig haar uit bed. (alhoewel….)

Toch ken ik ook mensen die nog bewuster dan ik zelf foto’s delen. Geen hoofden of herkenbare gezichten, of alles behalve hun kind. Sommige uit angst dat iemand er vandoor gaat met hun foto’s om er niet al te nette dingen mee te doen. Andere uit respect en privacy naar hun kind toe. En ondanks dat ik dat soms jammer vind (kinderen kijken is nu eenmaal leuk) heb ik er wel respect voor. Je moet vooral zelf kiezen wat je deelt.

Zelf heb ik ook wel eens feedback gehad op mijn geleverde bijdragen op internet. Een filmpje van de zwangerschap incl echo vonden sommige te intiem om te delen. Terwijl ik er juist trots op was. Prima dat zij dat zeggen, andere vonden het wel mooi om te zien. Ieder zijn mening dus.

Zelf kies ik ervoor enkel dingen te delen die ik ook leuk zou vinden om te zien bij een ander. Geen doktersverslagen, geen viezigheid, pietluttigheid, doorstuurplaatjes of grove grappen. Als een ander dat wel wil delen prima, maar ik lees het niet, en als ik me te vaak erger ontvolg ik mensen. Hoef ik me niet te ergeren en zij kunnen hun ei alsnog kwijt.
Over ergeren gesproken,  ik erger me ook gigantisch aan halve verhalen, steekwoorden waar ik niks mee kan en zinnen die reactie uitlokken maar waar niemand iets mee kan. Zo gelukkig vandaag… Maar zonder reden, of Daar kan ik nu zo kwaad om worden, maar zonder verhaal. Ik mag nog niks zeggen maar vind het zo leuk! Zeg dan ook niks! Of deel direct het hele verhaal, zijn we daar ook weer vanaf.

Ik ben wel benieuwd waarom jij dingen wel of niet deelt? En waar je je aan stoort bij andere?

Tijd voor elkaar

Echt Lies

Vanaf de geboorte van polletje hebben we het afgesproken, en tot nu toe ook steeds gedaan.
Iedere 3 a 4 maanden prikken we een datum, regelen we oppas en gaan we samen de hort op.
Meestal naar de sauna omdat we daar beide van genieten, maar we gingen ook al uit eten, naar de film, en zelfs een weekeind naar Disney.

Ik hoor het best veel om me heen, we hebben het zo druk, met de kinderen, werk en andere zaken. Tijd voor elkaar is er niet zoveel. Of juist mensen die hardop zich afvragen waarom ze zo weinig tijd voor elkaar hebben.  Maar moet je die tijd niet zelf maken? Wij moeten dat ook ver van te voren in de agenda prikken. Anders slibt hij dicht en komt het er niet van. Dus zodra we geweest zijn en het rooster van mij weer uitgegeven is prikken we een nieuwe datum. Regelen we oppas en verzinnen een plan. Of niet, dan komt dat tegen de tijd dat het zover is vanzelf wel. Soms zien we reclames of bedenken we dingen die zonder Polletje nu eenmaal handiger zijn, en besluiten we dat te gaan doen. Zo weten we nu al dat we in Juni 2017 bij Guus Meeuwis zullen zitten.

Maar ook dagelijks proberen we tijd voor elkaar vrij te maken. Telefoons weg, gewoon tv kijken, of wat kletsen.Niet beide met je eigen ding bezig zijn.
En wetende dat Polletje lekker slaapt, of als wij een hele dag weg zijn zij het super gezellig heeft bij opa en oma heb ik daar ook geen enkele moeite mee.
Ben wel benieuwd hoe jullie dit regelen, maak je bewust tijd voor elkaar of heb je er sowieso geen last van?

Vriendschappen en kinderen

Echt Lies

In mijn vriendenkring was ik niet de allereerste die kinderen kreeg. Maar zeker ook niet de laatste. Voor Polletje geboren werd had ik niet bijster veel vrienden en contacten. Enkel een paar vriendinnen waarvan ik zeker wistt dat als ik ze midden in de nacht belde omdat er iets was ze ook zouden komen of wij welkom zouden zijn.
Er waren ook vrienden die al wat meer afstand hadden, gewoonweg omdat we verder van elkaar vandaan wonen of omdat dat nu eenmaal zo was. Maar dan nog kun je vrienden zijn.
Stappen heb ik nooit veel gedaan. Wel ging ik shoppen, zo nu en dan naar de bioscoop of thee drinken.

Naast deze vrienden waren er ook de ‘2012 meiden’.
11 lieve meiden die allemaal trouwde in 2012, lid waren van een forum en elkaar ergens midden in het land ontmoette om foto’s te kijken na  de bruiloft en die sindsdien nooit zijn opgehouden met appen en schrijven naar elkaar. Dat ik ziek was en niet kon komen deerde niet, ik hoorde er ook bij, ook nu ik er niet was.

Toen de eerste vriendin beviel van haar eerste kindje veranderde er voor mij weinig. Ik kon nog altijd daar langskomen, en weggaan deden we tussen de slaapjes en flessen door. De activiteiten paste we iets aan en dan kwamen we er wel. De bioscoop werd wat minder bezocht maar ach.
Toen ik zelf beviel van polletje veranderde er iets meer. De kinderen zaten in verschillende ritmes en we hebben verschillende werkdagen, en de oppas woont niet in het zelfde dorp. Maar dat wil niet zeggen dat je geen contact kan hebben met elkaar. Juist deze vriendin was fijn om te appen midden in de nacht. Help, polletje drinkt teveel/te weinig/huilt zoveel! En nog steeds delen we veel. (heeelp ze heeft vlekken, wat doe jij met futloos haar, wat vind jij nou van …..)  Ook zonder elkaar wekelijks te zien kun je vriendschappen opbouwen en onderhouden. Dat laatste heb ik met bijna alle vriendinnen. We zien elkaar niet wekelijks, maar appen wel heel veel over 101 onderwerpen.

De 2012 meiden hebben inmiddels ook bijna allemaal kinderen. Met hen appte ik gewoon door alsof er niets veranderd was. Ook spreken we nog altijd 1 keer in het jaar met heel de groep af, en treffen we elkaar in kleinere groepjes meerdere malen per jaar. Lief en leed wordt er gedeeld, er wordt gemopperd, gelachen, gehuild en meegeleefd. Allemaal via de whatsapp. Zij waren degene die kaartjes stuurde nadat we afscheid moesten nemen van Tamara, zij waren eerste die wisten dat ik weer zwanger was, en zij wisten ook als een van de weinige dat ik ingeleid werd. Zij zijn degene die ik app als ik het even niet meer weet, of als ik me verveel. Maar ze zijn ook degene die ik (helaas!) het minste zie omdat ze het verste weg wonen.

Dan zijn er nog de vrienden zonder kinderen. Ze waren erg blij voor me toen ik weer zwanger bleek te zijn, leefde mee met de echo’s en kwamen na de bevalling snel op bezoek. Zij zijn ook degene die het meest flexibel moesten zijn, spraken we af was Polletje ziek, of sliep ze net nog. Nooit is dat een probleem geweest. Al zullen ze het soms misschien wel jammer hebben gevonden dat ze weer in de auto moesten stappen om naar mij toe te komen inplaats van andersom.

Nu ik alles zo op een rij zet besef ik me dat ik sinds de geboorte van Polletje vooral nieuwe vrienden heb gemaakt. Op het consultatiebureau begon het, we bleken naast elkaar bevallen te zijn. Dat schept een band. Via de moedergroep van de omgeving op facebook kwam ik bij een muziek op schoot groep terecht. Toen dit afgelopen was vond ik dit erg jammer. En dus plaatste ik een oproepje op deze facebookpagina wie er zin had om dit bij me thuis voort te zetten. Inmiddels komen er al bijna een jaar lang iedere maandag ochtend zo’n 5 mamma’s met hun kindjes bij ons thuis. Zingen doen we al lang niet meer. Kletsen, spelen en thee drinken wel. De kinderen zijn ongeveer even oud en trekken leuk met elkaar op. Ook hier wordt lief en leed gedeeld, en vooral veel herkenning. Een fijne club moeders die me inmiddels zeer dierbaar is geworden.

Ook op de peuterzwem heb ik contacten opgedaan. Via facebook of app houden we contact. Gezellig!
De buurvrouw die in mijn zwangerschap hoorde dat ik al vroeg thuis kwam te zitten kwam boekjes brengen en is nooit meer weggegaan. Onze dochters zijn elkaars grootste fan, en spelen leuk met elkaar. Zo nu en dan passen ze op, toch handig dat de babyfoon bij hen in huis bereik heeft, en de mannen gamen soms samen of gaan naar de bios.

Het forum waar ik meeschreef toen ik trouwde is inmiddels verhuisd. We hebben bijna allemaal kinderen, en schrijven daar graag over. Met regelmaat worden er meets georganiseerd. En zo belande we dus al in de dierentuin, speelparadijzen, speeltuinen en parken met clubjes moeders uit het hele land. Leuk om deze meiden in het echt te ontmoeten, en leuke dingen te doen met de kinderen.

Kortom, mijn vriendschappelijke leven is zeker veranderd sinds Polletje. Ik ga niet meer zomaar van hot naar her, in de bioscoop kom ik al maanden niet meer, uit eten doe ik vooral met emiel,  hou rekening met slaapjes, ritmes en humeurtjes, maar de meeste vriendschappen hebben dit super goed doorstaan, op een andere manier invulling gekregen (thee kun je ook drinken met een kleurend kind aan tafel), en er zijn nieuwe vriendschappen ontstaan. Vriendschappen zijn veranderd, maar zeker niet slechter geworden.  En het is vooral heel fijn om dingen die iedereen herkend in de opvoeding met elkaar te kunnen bespreken, maar het ook over koetjes en kalfjes te kunnen hebben.Sommige vriendschappen zijn verwaterd maar ik denk dat dat ook was gebeurd als ik niet bevallen was.

Wat is jou ervaring met vriendschappen en het krijgen van kinderen?

Moederfiets, gewone fiets, aanhangfiets,

Echt Lies

Iemand die niet genoemd wil worden bij naam vroeg me een blog te schrijven over fietsen, en dan in het specifiek moeder fietsen. Dat kan geregeld worden! Dit is dus geen gesponsorde post. Maar eentje uit mijn eigen duim!

Ik heb een bijzondere band met fietsen. Ooit fietste ik 1,5 keer de Roparun. Op een gesponsorde fiets fietste ik de helft van Parijs naar Rotterdam. Zo’n 220 km in 45 uur. Berg op berg af, om geld op te halen voor kankerpatienten.
Toen ik op mezelf ging kocht ik een Cortina met rek voorop en een plastic krat erop.. Dat wilde ik al jaren. Het was net voordat het mandje voorop hip werd. Flink wat boodschappen heb ik erop gehaald, maar na 3 jaar buiten staan was mijn Cortina het zat, roestte weg en wabbelde over de weg.
Een Gazelle Miss Grace volgde. Wat een fijne fiets! Helaas vonden de mensen met een busje dat ook. Toen wij op vakantie waren namen zij hem mee. Zo voor de deur vandaan. Met slot en al. De sleutel gaf ik ze er vrees ik bij. Aangezien we net getrouwd waren had ik niet zo heel veel geld over voor een fiets. We kochten wederom een Cortina. Maar echt vriendjes ben ik met deze nooit geworden. Het is een echte woon werk fiets.
Polletje erop vervoeren is geen optie. Het stuur is te krap voor een zitje, en achterop mag het niet. Dus toen ze zelfstandig kon zitten togen we opnieuw naar de fietsenmaker, opnieuw voor een fiets. Nu eentje waar we samen op kunnen en flink wat jaren mee kunnen doen.

Wat ik belangrijk vind aan een fiets waarop je je kind vervoerd:
– Een dubbele standaard, zodat de fiets stevig en stabiel staat als je je kind erop en eraf tilt.
Genoeg moeders doen het zonder, maar ik vind het ideaal. Zelfs bij flinke wind waait mijn fiets niet om!- Een goed stuurslot, zodat je je kindje (wel bewaakt!!!) eventjes los kan laten zodat je normaal op kunt stappen. Ook dit doen veel moeders zonder. Maar ik vind het fijn. Het stuur knakt nooit om, niet met en niet zonder kind. Dat laad wat stabieler.
– Genoeg ruimte tussen het stuur en het zadel. Moederfietsen hebben meer ruimte tussen het stuur en het zadel, zo pas je er met zitje en al ook nog normaal tussen. Ik vind het zelf niet fijn als het zitje tegen mijn voorgevel geperst zit.
– Eventueel een fietstassenverlenger voor als je het zitje achter gaat gebruiken. Zelf kan ik niet zonder fietstassen. even een luier meenemen, wat zonnebrand, water en wat boodschappen. Maar als je een zitje achter hebt moeten de benen van je kindje er ook nog tussenpassen. Dat lost de fietsenmaker tegenwoordig op met een bagageverlenger.
Niet meer zoals vroeger met je benen in de fietstassen van de fiets van het vriendje van je moeder. De fietstassen zitten er gewoon achter.
– Versnellingen. Zelf heb ik er 5. Meer dan genoeg voor het huistuinenfiets werk dat ik doe. Ga je de bergen in Frankrijk met kind en al op zou ik voor wat meer versnellingen kiezen.

Je kan het af met een gewone fiets waarop je een zitje laat monteren, maar zelf vind ik de bovenstaande punten zo belangrijk dat wij uitkwamen op een moederfiets. Die maakt het pakket compleet. Ik probeerde er 5 van diverse merken. En kwam uit bij de goedkoopste. De Sparta Amazone. Deze heeft wat brede banden, maar hij fietste het lichtst. Het stuur zit nu op een blok zodat het verder naar voren geplaatst is. Gaat het zitje naar achteren wordt het blok verwijderd en gaat het stuur weer naar achteren. De bagageverlenger zit er standaard bij, en ook de dubbele standaard zit er al op. En zoals gezegd heeft hij 5 versnellingen.

Ik denk dat het altijd handig is om een fiets te proberen voordat je hem koopt. Je te laten informeren over de hoogte van het frame. (ik heb met mijn 1.76 een M frame).
Vergeet uiteraard niet om ook een veilig en goed fietszitje te kopen. Wij kochten een Yepp zitje. Als beste getest, van materiaal dat niet nat blijft, niet verkleurd en tegen een stootje kan. En ook het windscherm namen we erbij. Polletje vind veel wind in haar ogen niet erg fijn. En aangezien het hier in Nederland altijd wel waait..

Wat voor fiets heb jij, wat vind jij belangrijk aan een (moeder)fiets?

De wereld in brand

Echt Lies

Vol ongeloof kijk ik weer naar het nieuws.
Parijs, Munchen, Turkije, Nice, we kunnen nog wel even doorgaan. En dan hebben we het alleen over de landen om ons heen. Wat er dagelijks in Irak, Iran, China, en weet ik veel waar gebeurd daar horen we de helft niet van.

Vol verbazing blijf ik kijken, hoeveel onrecht kunnen we elkaar aandoen, hoeveel leed kan een mens veroorzaken.
Om me heen lees ik dat mensen bang zijn, bang dat hun dierbare wat overkomt op dat ene grote festival, bang dat ze te maken krijgen met geweld waar ze niet om vroegen. Bang dat we niet genoeg kunnen doen om het te stoppen.

Bang ben ik niet, veranderen doe ik het niet direct, en stoppen kan ik het ook niet. Ik kan alleen maar hopen dat het mee zal vallen. Dat het binnenkort wel stopt. Dat mensen inzien dat geweld geen oplossing is voor dat wat ze willen bereiken.

Ik knuffel polletje nog een keer extra. Verbaas me over haar onschuld, en besef me dat ik wilde dat we allemaal zo waren. Met liefde en geduld komen we een heel eind op de wereld. Dus als we nou allemaal een beetje extra liefde in onze omgeving proppen, dan bereiken we vanzelf wel een keer de mensen die dat zo hard nodig hebben toch?

Armbandje met telefoonnummer

Echt Lies

Polletje is een dwaler, alles is interessant, en alles moet van dichtbij bekeken worden.
Niet heel zelden loopt ze net even iets te ver bij ons vandaan. Of dat nu op straat, in de dierentuin, het park of het bos is. Ze gaat graag haar eigen weg. Over het algemeen komt ze weer bij ons terug. Zoekt ze ons op, of vraagt ze hardop om ons. Maar zo nu en dan gaat ze zo op in wat ze ziet dat ze ervandoor gaat.
En als wij dan net even niet opletten….

Met de vakantie en de zomer voor de boek besloten we dat het handig was als Polletje een naamtag kreeg. Met onze nummers erop. In mijn zoektocht hiernaar vond ik armbandjes van siliconen waarop een naam en een telefoonnummer kon. Omdat ze niet zo heel duur waren bestelde ik ze mee. Met wat passen en meten, kregen we er zelfs 2 telefoonnummers op. Samen met de naamtag.
Een dag later waren ze al binnen. Polletje maakte zelf de envelop open en was direct razend enthousiast. Armbaa! Armba! Mamma oo! En ze deed hem direct om. Om hem een week niet meer af te doen.

De armband ging mee in bad, naar bed, naar het strand, in de zee, het zwembad en de speeltuin. Zo nu en dan showde ze hem trots, maar over het algemeen vond ze het de normaalste zaak van de wereld om hem om te hebben.
De naamtag droeg ze ook, maar ze friemelde eraan, trok eraan, deed hem af en verstopte hem. Niet zo handig als je ervanuit gaat dat ze hem om heeft.

Kortom, wij zijn razend enthousiast over de armband. Naomi vind hem mooi, hij is goed zichtbaar en niet duur. Zelf bestelde we hem op goedgemerkt.nl. Maar er zijn vast andere site’s waar ze hem ook hebben.
Dit alles schrijf ik niet omdat goedgemerkt me sponsort ofzo, wel omdat ik enthousiast ben. En omdat ik nieuwschierig ben of jullie kinderen iets dragen met jullie gegevens erop.

Recensies

Echt Lies

Toen we in Duitsland op vakantie waren en een restaurant zochten keken we op internet, zochten de plek met een hoop goede recensies en gingen erheen.
Ons beseffende dat het om deze reden best handig voor een ander kan zijn als je een recensie achterlaat ergens op het wereld wijde web.
Toch doen we het zelf zelden of nooit. Enkel als  we iets bestelde en een mailtje krijgen of we een mening willen achterlaten.

En de recensie die ik eens achter liet op Facebook aan een supermarkt hier in de buurt werd niet heel hartelijk ontvangen. Bekende van me werden aangesproken op mijn bericht, terwijl ik er ook niets aan kon doen dat ik een herhaalde negatieve ervaring had. En als ik ze er in de winkel op aansprak kreeg ik alleen een sorry, maar een oplossing kwam er niet. Mijn bericht op facebook bracht wel een oplossing, ondanks dat het bericht zelf niet in dank werd afgenomen. Waarschijnlijk werd de situatie opgelost omdat heel Nederland mee kon lezen, de recensies zijn immers openbaar.

Sommige vonden het raar dat ik zo had gehandeld. Andere de normaalste zaak van de wereld. Maar waarom zou ik wel een recensie van een goed restaurant achterlaten en niet van een falende supermarkt? Een recensie is in mijn ogen niet bedoeld om de boel af te kraken, maar wel om opbouwende feedback te geven en samen tot een eventuele oplossing te komen.

Na onze ervaring dat Tina’s Pizza in Idar Oberstein echt een super fijne Pizzaria was (ondanks de naam) besloot ik vaker recensies achter te laten. Sterren en waarderingen te geven en mijn mening achter te laten. Of we nu iets op het internet kochten, een nieuwe winkel uitprobeerde of een boek lazen. Het kan voor andere best nuttig zijn te weten wat jij ervan vond.

Geef jij recensies? En waar? Kijk je er zelf naar als je iets koopt of boekt?

Bolderkar

Echt Lies

De eerste echte warme zomerdag van 2016 en ik besluit met Polletje naar het strand te gaan. De avond van te voren pak ik alles in. Met een grote shopper, een rugzak, Polletje in de draagzak en de parasol het en het werpstrandtentje kom ik het strand op gestruind.
Het strand dat we het meest bezoeken ligt op 20 auto minuten van ons huis. En dan nog en minuutje of 10 wandelen vanaf de parkeerplaats. Bezweet maar vrolijk stappen we het strand op. Lopuh hoor ik van mijn heup komen.
Prima meis ga jij lopen! Polletje op het zand tassen weer beet, op nar het water!
Polletje stap zonder vrees de eerste de beste poedelplas in die ze tegen komt, en zakt direct tot haar knieen toe weg in de prut. Heb ik weer..

Spullen snel aan de kant en polletje uit de drap.Wat het is weet ik niet, maar dat het zwart is en stinkt weet ik inmiddels wel. Ieuuewwww Ze huilt zo hard van de schrik dat ik nog even bezig ben om haar te troosten. En als ik omkijk zie ik mijn shopper, strandtas, en parasol voorbij drijven. Shit!
Polletje op de kant, spullen uit de drap. Die zijn nu ook allemaal nat, stinken en zien zwart.
Chagerijnig ga ik een stuk verderop zitten. Spoel ik mezelf en Pollie nog maar eens af, en stationeer ik haar met een emmertje in de zee. Ze gaat direct spelen en is alweer vergeten wat er gebeurde.
Terwijl ik alles afspoel bedenk ik me dat dit niet zo handig was. En terwijl ik alles te drogen hang besluit ik dat ik een karretje wil ofzo. Dan komen de mensen naast me superrelaxt het strand op. Kind in een opvouwbare bolderkar, spullen erbij in, handen vrij.
Direct app ik Emiel. Ik wil ook een karretje!

Dezelfde avond hebben we er eentje gehaald (nu in de aanbieding bij de Gamma, Action heeft ze ook) en inmiddels al diverse malen uitgeprobeerd. Super handig, comfortabel en ook makkelijk op het strand. In het mulle zand moet je wel even wat harder trekken. Maar ik vind het het geld meer dan waard!
Wat kan er volgens jou niet ontbreken op het strand?

We hadden verder overigens een top dag, en kwamen na 5 uur verbrand (in mijn eentje mij rug insmeren bleek nogal een uitdaging) en moe terug. Wat een topdag!