De kapper

Echt Lies

Degene die me al een poosje volgen weten dat ik helemaal niets heb met de kapper. Al een jaar of 15 bezoek ik die niet meer. En ondanks dat het me oprecht leuk lijkt daar, beetje zitten, beetje niks doen, praatje houden, boekje lezen, voel ik toch niet echt de behoefte om in de kappersstoel te gaan zitten.

Tot Polletje geboren werd dacht ik ook niet zo na over haar. Emiel zijn haar wordt vakkundig op een lengte geschoren door mezelf als ik het weer te lang vind, en dat was het dan ook meteen wel weer. Op mijn werk is me verzocht van de tondeuse af te blijven omdat collega’s er beter in zijn, en dat vind ik ook allemaal wel prima.

Maar nu Polletje er is vind ik haren opeens wel erg leuk. Staartjes, vlechtjes, knotjes. Inmiddels maak ik het allemaal. Tenminste ik doe een poging.
Toen ze een maand of 3 was ging ze op aanraden van mijn moeder voor het eerst naar de kapper. Ze had hele gekke plukken achter haar oren zitten. En die heeft de kapster weggeknipt. Gratis, want het was het eerste bezoek. Tevens direct het laatste, want de kapster werd zwanger en knipte even niet meer.
Zo rond de kerst ruim een jaar later besloot ik dat het toch maar weer eens op 1 lengte geknipt moest worden. Me niet beseffende dat het zo vlak voor de kerst gigantisch druk is bij alle kappers (wat is dat toch, wil iedereen dan opeens wel netjes zijn?) liep ik 5 kapsalons binnen. De 5e had direct plek. De duurste kapper van de omgeving bleek later. Maar na mijn verschrikte blik op de prijslijst (nog voor ze begon) gaf de mevrouw aan dat ze onder de 2 jaar rekende per minuut. Voor 3 euro stond ik weer buiten, en waren de gekke plukken ervanaf. Ze adviseerde me er de volgende keer zeker 3 cm af te halen. Dan waren alle dode punten eraf. Pardon?

Nou daar had ik dus echt geen trek in. Ik hou van Polletje haar staartjes, en een kort kapsel leek me niet zoveel. Maar afgelopen weken ging het wel steeds meer hangen, minder krullen en de kam kwam er ook steeds minder makkelijk doorheen. De vriendin van de buurman bood soelaas. Zij is kapster, en vond het grote onzin dat er zoveel vanaf moest. Buiten op een keukenkrukje, nog voor de buurtbbq begon knipte ze Pollies haar. Met een keukenschaar want beter hadden we niet. Maar nu was ze er, en als iets in mijn kop zit zit t niet in mijn kont…
Ze knipte de dode puntjes, en een modelletje in Pollie haar haar. Niet alle dode puntjes, maar dat kwam vanzelf wel. Polletje heeft nog veel nesthaar op haar hoofd, en dat is door het vele schuren en schuiven in bed nu eenmaal wat beschadigd.
Haar haar is er zichtbaar van opgeknapt. De kam kan er weer doorheen, het valt vele malen mooier, ze heeft veel meer krullen en het ziet er gezonder uit.

Moraal van dit verhaal? Geloof niet iedere kapster, laat niet zomaar 3cm van je dochters haar knippen, en dan komt het vanzelf allemaal goed!
Ik nog eens wat youtubeinspiratie op doen voor nieuwe vlechtjes. Iemand tips?

Waar was je nou?

Echt Lies

Was ik me daar toch zo overdonderd dat mensen op straat, naja op een workshop, me herkende dat ik spontaan 2 maanden niks meer schreef.
Nee dat is niet helemaal waar. Iedere keer dacht ik oh dat is leuk voor de blog, maar de tijd om wat te schrijven ontbrak.

Inmiddels begonnen steeds meer mensen zich af te vragen waar ik bleef, zelfs te vragen om mijn stukjes. Toch leuk!
Dus we gaan de draad weer oppakken. Maar een beetje input zou fijn zijn.
Dus heb je een onderwerp, gooi hem erin!
Anders zul je het moeten doen met een hoop onzin, geblaat en weinig zinnige dingen vrees ik.

Melanine giftig of valt het wel mee?

Echt Lies

Maanden, misschien al wel jaren staat het internet er bol van. BPA is giftig. Kan kanker veroorzaken, en moet vermeden worden. Ik heb me er nooit echt in verdiept en nam aan dat de regering, de fabrieken of weetikhetwie wel zou regelen dat ik er niet teveel van binnen zou krijgen.
En zo handel ik eigenlijk nog steeds. Ik koop het speelgoed dat ik leuk vind voor mijn kind. Eet en drink van de borden en het bestek dat ik fijn vind, en mik het met regelmaat in een sopje/vaatwasser/magnetron.

Vanmiddag kwam ik een bericht op facebook tegen dat de lepeltjes en bordjes die we gratis kregen van een heel bekend botermerk giftig zijn. Er zat namelijk melanine in. En dat is kankerverwekkend, het stofje is vooral bekend van het melanine schandaal in China. 3000 baby’s kwamen met ernstige  klachten in het ziekenhuis terecht, en 6 kindjes stierven er zelfs. En dat spul zat in/aan de borden en lepels waar mijn kind dagelijks uit at?
HELP!!!

Alhoewel, ze eet het lepeltje toch niet op? En neemt ook geen happen uit het bord. Hoe zit het dat dan? Want ze stopt het wel dagelijks in haar mond. Moet het direct weg en vervangen worden door bamboe, of RVS of valt het wel mee? Tijdens het eten vroeg ik het aan Emiel. (Polletje at van haar melanine bord, met een normale lepel) Hij wist het ook niet. Kon wel het China verhaal maar verder? Kortom zoeken we uit!

Een (snelle) zoektocht maakt me niet veel wijzer. Wat ik wel leerde is dat melanine inderdaad kankerverwekkend kan zijn, maar dat is wel als je chronisch wordt blootgesteld aan melanine. Is dagelijks van een bordje eten chronisch? Dat stond er niet bij. En kon ik eigenlijk ook niet terug vinden. De stof komt in het geval van borden en bestek vooral vrij bij verhitting en zure stoffen. Er stond ook dat het IARC Melanine indeelde in klasse 3. De niet onder te brengen categorie. Kortom, ze weten ook niet precies bij welke hoeveelheid je kanker kan krijgen. Ook vond ik dat Melanine meestal geen kanker veroorzaakt maar nierproblemen (nierstenen) dat gebeurde ook bij de Chineese kindjes. Geen kanker dus?
Wat ik wel vond is dat de hoeveelheid melanine die lekt niet giftig schijnt te zijn. Maar waar dat dan precies stond. Dat stond er dan weer niet.
En ik las ik een artikel waarin stond dat er een onderzoek geweest was bij 12 personen waarvan er 6 hete soep uit een melaninebord aten, de andere van porselein. De mensen die aten van en melanine bord hadden een sterk verhoogd concentraat melanine in hun urine. Maar ze hadden niet onderzocht wat dat met je lichaam deed.
Vervolgens stond ergens dat melanine alleen niet zozeer giftig is, maar dat het meer de combinatie met cyanuurzuur giftig kan zijn. Kan! Vervolgens gaan de meeste artikelen over kinderborden van melanine weer verder over formaldehyde. Want melanine blijkt meestal formaldehyde te zijn. En formaldehyde is dan weer giftiger.

Kortom, een onwijze studie, waar ik tot nu toe nergens op 1 plek de resultaten kan vinden. Hoe giftig is melanine nu eigenlijk? Misschien kan de NPO er eens een programma aan wijden. Feit is wel dat het giftige stoffen bevat, en dat die kunnen opstapelen in je lijf. Maar krijg je niet altijd giftige dingen binnen? Uitlaatgassen, rook, suiker (is volgens sommige ook echt gif) ga zo nog maar even door. En at ik niet vroeger ook standaard van Melanine, juist omdat het zo onbreekbaar is. Milieu vriendelijk blijkt het niet te zijn. Het is niet recyclebaar.

Onze conclusie is dat wij Polletje voorlopig gewoon van haar melaninelepel en bord laten eten. Het niet in de magnetron zullen zetten. En als we nog eens nieuwe borden of lepels nodig hebben voor haar dat we dan een alternatief zullen kopen.
Ben wel heel benieuwd naar jou mening hierover, vond jij degelijkere onderzoeken? Waar baseer jij je mening op? Schrapte je al het melanine uit je huis of vind je deze blog onzin en laat je het langs je heen gaan?

 

Suikergoed en Marsepein

Echt Lies

Op instagram deelde een moeder haar ‘goedgelopen’ cadeautjes voor de avondvierdaagse.
Een klein zakje snoep met daaraan een label met toepasselijke tekst. Zelf gemaakt, en inmiddels ook te bestellen.
Eronder een stroom aan reacties. Waarom snoep, er zijn zoveel gezondere opties, waarom vergif geven? is een van de reacties.
Mij verbaasd het, want waarom zou je een kind geen snoep mogen geven als het je eigen kind is? En waarom zou je jou mening en manier van opvoeden opdringen bij een ander, en dan ook nog op zo’n afkeurende manier?

Waarom andere moeders bang maken, of vertellen dat jou dieet echt de beste is. Fijn als je ervaringen wilt delen, maar moet dat ongevraagd? Deze moeder deed onwijs haar best op haar traktaties, is dat niet gewoon een compliment waard, is het niet tof dat ze uberhaubt aan haar kinderen denkt en zelf iets voor ze maakt, en dan ook nog besluit het te verkopen voor de wat minder creatieve moeders. Waarom mag haar kind niet gewoon een snoepje als het 4 dagen 5 kilometer per avond liep. Of als ik als ouder dat goed voor haar acht. Of als ik gewoon vind dat het mag, ook al is dat in mijn mening iedere dag?

Sowieso wemelt het op de social media momenteel van de healthyfood trends. (vergeet vooral de # niet)  Vooral Instagram toont in mijn zoekfeed enkel gezonde maaltijden, slanke meiden in de weer met gewichten en sportscholen, veel sportscholen en kinderen met groentesmooties met tarwegras als ontbijt. Je bent echt niet hip als je enkel stampot en brood eet.
Uiteraard moet iedereen dit lekker zelf weten, en als jij er gelukkig van wordt, vooral volhouden! Maar waarom zou ik mijn kind geen boterham met stroop mogen geven? Waarom moet een ander bepalen voor mij dat iets ongezond zou kunnen zijn. De overheid doet hier ook al een poging voor, met alle beterekeuze merken. Beetje jammer dat mijn supermarkt, waar ze weinig tot geen A merken verkopen hier dus niet aan mee doet. Aan de andere kant, jammer? Ik weet prima zelf in te schatten wat ik gezond vind voor Polletje en wat niet. Geld voor mezelf trouwens ook.

En zo komt het dat polletje wel eens een frikandel krijgt, of een ijsje, of sap. Ontbijt met brood en appelstroop, of soms zelfs een beetje hagelslag. Moet het AMK nu gebeld worden? Nee hoor, ze eet ook fruit, drinkt water en eet yoghurt. Maar dat is in de ogen van sommige ook erg slecht.

Lieve mammabrigade, kunnen we elkaar misschien vrij laten in de opvoeding, zelf laten bepalen wat je  goed vind voor je kind, en onze meningen vooral voor ons houden. Dan kan mijn kind genieten van haar ijsje, en jou kind van het geen dat jij hem/haar graag zou geven.

Zwaaien naar koeien, drollen en de buurman

Echt Lies

Sinds ik in de gehandicaptenzorg werk verbaas ik me over weinig. Veel is normaal, het gebeurt dagelijks. Maar sinds ik een kind heb vervagen er nog wat meer grenzen.
Aan haar billen snuffelen om te ruiken of ze gepoept heeft, dingen uit haar mond vissen die ze niet kan eten, en restjes ‘ditlustikechtniet’ aanpakken en weggooien. Zelf opeten gaat me dan echt weer net te ver.

Sinds een paar weken zitten we in de zwaai fase. Alles wordt netjes afgesloten door te zwaaien. We zwaaien naar de badjuf aan het eind van het lesje, naar de caissière als we weggaan, en naar de poes die voorbij liep.
Maar ook eten dat ze niet meer wil wordt weggezwaaid, met een dikke doeeeiiii!
Drollen die vol trots in de wc zijn gelegd worden uitgezwaaid zodra er op de knop is gedrukt om door te trekken.
De koe in de wei trekt zijn wenkbrouw er nog eens voor op, de fietser die voorbij kwam zwaait vrolijk terug, en de buschauffeur toetert vrolijk. En die drol, ach die komt vast met een wat beter gevoel in het riool terecht. 😉

Strijk je t of strijk je het niet?

Echt Lies

Vorige week appte mijn moeder. Na 20 jaar trouwe dienst was haar strijkplank aan metaalmoeheid gestorven. In elkaar gestort, en niet meer te repareren.
Mijn eerste antwoord was, oh je mag de mijne wel hebben want ik gebruik hem toch nooit.
Weet je het zeker? Ja hoor mams, ik gebruik hem niet, nooit niet, nooit gedaan ook.

Opeens bedacht ik me dat dat volgens mij een dingetje van onze generatie is. Niet strijken.
Wij hangen (ja wij, Emiel hangt de was ook gewoon op.) de was strak, uitgeklopt en ondersteboven op. Vooral spijkerbroeken doen het daar erg goed op. Overhemden gaan over een hanger, en de rest gewoon netjes aan knijpers. Is het droog dan strijk ik het met mijn hand goed glad, en vouw ik het op. Recht de kast in en klaar.

Okey, mijn kast is iets minder geordend (en wat voller) dan die van mijn moeder. En Emiel hoeft niet in smoking naar zijn werk, overhemden hoeven ook niet, dus dat scheelt ook een hoop strijkwerk. Beddengoed kreukelt toch wel, dus waarom zou ik het strijken, en zakdoeken die gestreken zijn laten het snot erdoor glijden ipv het op te nemen, dus dat is ook niet nodig.

Al met al komt het erop neer dat ik al zolang ik op mezelf woon niet strijk. Weet prima hoe het moet hoor, mams leerde het me. Kan zelfs vouwen in broeken persen (geleerd op het werk voor een toen 75 jarige cliënt die niets anders droeg) Zal over een paar jaar waarschijnlijk mijn strijkijzer moeten opduiken om Polletje haar strijkkraaltjes te strijken. Maar dat kan vast ook gewoon op tafel. Dus mams, je strijkplank komt eraan!

Strijk jij ook niet? Of vind je dat ik er altijd super gekreukeld bij loop en dat dat echt niet kan?

Supermarktmaffia.

Echt Lies

Je kent het wel, dingen waarvan je denkt,als mijn kind dat maar niet doet.
Pesten, andere pijn doen, je kent het wel.
Een van de dingen die Pollie later niet mag bedacht ik me vandaag.

Ik moest een pakje op halen bij de supermarkt op de hoek van de straat. De supermarkt die bekend is van de spaaractie met Angrybirds.
Met Polletje op haar loopfiets en met tas togen we richting de supermarkt. Ik was de bocht nog niet om we zagen dat er een hele horde aan kindjes voor de deuren stond. Polletje riep blij kindjuu! En schakelde door op haar fietsje. In sneltreinvaart stonden we achter een horde kinderen. Voor de deur kan je het niet noemen want we konden er niet door. Een kindje of 30 in de leeftijd 5 tot 12 stond voor de deur. Verzameld achter een rolcontainer die was neergelegd als dranghek. Niet dat het hielp, want ze zaten erop, ernaast en soms stonden ze erin.
Zodra ze halverwege de supermarkt iemand op weg naar buiten zagen komen begon heel de meute te schreeuwen. HEEFTUNOGENGRIEBURDS? ENGRIEBURDS! IK HEB NOG HELUMAAL NIKS!
Druk als ze waren lieten ze niemand erdoor. Mensen die buiten kwamen een een poging deden hun angrybirds weg te geven werden bijna aangevallen. Ze hadden beter oordopjes kunnen uitdelen in de supermarkt.
Sommige gaven hun zakjes aan de dichtbijzijnde handjes, waarop andere weer begonnen te gillen. Of nog erger, ze werden boos op de klant, ‘ik zei toch dat ik nog niks had!’
Een jongetje dat zijn buit op straat uit stalde om te kijken of hij dubbele had om weg te geven begon te huilen, andere pakte zijn niet dubbele poppetjes gewoon af.
Verbaast keken Polletje en ik toe, laveerde ons erdoorheen en keken van een afstandje eens.

Ongelofelijk, denk dat veel van de ouders niet eens weten dat hun kind daar staat, laat staan dat ze er wat aan kunnen doen. Maar mocht ik Polletje over een jaar of 5 daar zo aantreffen haal ik haar weg en tracht ik haar te leren dat je ook netjes kan vragen of je iets hebben mag. Aan bijvoorbeeld de buren of opa en oma. Vraag me sowieso af of er veel gespeeld zal worden met de weggegeven speelgoedjes.

Benieuwd hoe jullie supermarkt met dit soort dingen omgaat, en wat jij ervan vind!

Schoenen

Echt Lies

Minimaal 1 paar goede schoenen. Of ze nu mooi waren of niet, het moest degelijk zijn. Dat was de regel bij ons thuis. Ik weet niet meer zo goed wat ik daarvan vond. Volgens mij was ik altijd blij met nieuwe schoenen, helemaal als ik ze zelf uit mocht kiezen. Dat mijn moeder me vast de goede kant op stuurde kan ik me niet meer herinneren.

Inmiddels lijkt die regel hier thuis ook te gelden. Schoenen vinden we belangrijk. Je voeten zijn de basis van je lijf. Je staat er de hele dag op.
Polletje liep met 12,5 maand. Op voor echte schoenen dus!
Bij de schoenenwinkel hier op de dijk ‘die waar je altijd van die leuke tassen krijgt’ lieten we ons adviseren. Schoenen met een flexibele zool moesten het worden. Want die passen zich beter aan naar de voeten, en dat loopt zo natuurlijk mogelijk.het Nederlandse Shoesme verkoopt dit soort schoentjes. Er zijn vast nog wel meer merken, maar wij vonden deze het leukst. En ze liep er ook nog eens goed op. Niet onbelangrijk.
Bij de schoenenzaak adviseerde ze ons over de juiste maat. (je hebt een schoenmaat en een groeimaat. Je koopt beter een groeimaat, dan kan je kind nog in de schoen groeien zonder dat hij/zij last heeft van te grote schoenen) Polletje haar voeten bleken iets smal voor de schoen dus kwam er nog een zooltje. Al met al waren we ruim 45 minuten verder maar hadden we wel mooie passende schoenen.

Inmiddels zijn we 5 maanden verder en loopt ze nog steeds op de schoentjes. Maar met het mooie weer op komst vonden we sandalen toch ook wel fijn.  Het advies was deze keer, zorg dat ze goed strak rond de enkel kunnen. Dan sluiten ze mooi aan en lopen ze er goed op.
Ik had roze uit het rek gehaald, maar polletje trok zelf de blauwe eruit. Woooww Mooo riep ze. Die zijn het dan ook geworden.
Nog en paar goedkope zandbakschoentjes erbij een wij kunnen de zomer weer door!
IMG-20160510-WA0005.jpg

Het bewijs dat je oud wordt

Echt Lies

Zojuist viel hij op de mat.
Het formulier van het bevolkingsonderzoek naar baarmoederhalskanker.
Het bewijs dat je oud wordt 😉
Het onderzoek wordt gedaan bij mensen vanaf 30 jaar en ouder.
Op je 60ste ben je er weer vanaf.  En laat ik nu 30 worden van het jaar.

Zelf zie ik geen reden om niet mee te doen. De voors en tegens staan duidelijk op de website van het RIVM. Toch vind ik het belangrijk om mee te doen. Mijn voors wegen zwaarder dan de tegens.
Zelf zou ik graag weten of ik eventuele voorbodes van kanker in mijn baarmoederhals heb zitten. En zou ik ervoor kiezen om behandeld te willen worden. Ondanks dat gebleken is dat de voorbodes niet altijd omslaan in kanker.

Het onderzoek wordt gedaan via een uitstrijkje. Bij de huisarts. Of tegen meerkosten bij de gyn. En mocht je graag willen mag je het tegenwoordig zelfs thuis zelf doen.

Er zijn nog meer bevolkingsonderzoeken, darmkanker en borstkanker. Ook voor deze krijg je vanzelf een oproep.
Ik denk dat je alleen zelf de afweging kunt maken of je het onderzoek laat doen of niet.
Maar ben stiekem wel benieuwd wat en waarom jij wel of niet meedoet.

 

Compliment aan de postbode

Echt Lies

Postbodes er is de laatste jaren veel over te doen. Op maandag bezorgen ze niet meer. De pakjesmannen en vrouwen zijn zzpers geworden waardoor ze tegen niet al re beste arbeidsvoorwaarden je pakketjes komen brengen. En ze lopen door weer een wind.

Er zijn ook veel klachten. Mensen die hun pakjes op rare plekken terug vinden als ze niet thuis waren. Geen briefje in de bus waar het pakje wel geleverd werd. Of op verkeerde adressen leveren.

Wij zijn blij met onze postbode. Zowel de brievenbus post als de pakjesman. Ze kennen onze voorkeuren. Weten dat mijn buurman de post evt aanpakt als ik er niet ben en het pakje niet door de brievenbus past. Ze maken een praatje, kloppen net wat zachter op de deur (ik moest kloppen want de bel doet het niet) als ze weten dat polletje slaapt. En zijn zorgvuldig met de post.

Vorige week kwam de pakjesman onze ikea Vagga brengen. De blog volgt nog… De pakjesman keek zijn ogen uit. Belde vol verwondering aan en vroeg zich af wat ik nu weer had! 1.50 lang. Half rond en het wiebelde. Heel goed was het niet verpakt dus hij hoopte dat het heel was. Hij had heel voorzichtig gedaan!
De held zette het pakket netjes binnen en wenste me veel plezier.

Kortom een compliment waard! En juist omdat we vaak klagen op of over de post is het wel eens leuk om complimenten uit te delen toch?
Op de site van de post kan dat nu ook. Voor complimenten aan pakjesmannen en postmevrouwen. Ik zeg doen! Altijd leuk toch om complimenten te geven?