Heus niet verslaafd.. Of toch?

Echt Lies, Ohdoejijdatzo!

Schermen, ze zijn overal. De 3 T’s voeren hier de hoofdmoot. Telefoon, Tv, Tablet. En uiteraard de laptop nog. heel de dag staan ze bij ons in huis aan. Heel de dag zijn we verbonden met de wifi.
Facebook, instagram (hotsa.nl is ook daar te vinden) en gewoon zinloos surfen.
Domme plaatjes, grappen, filmpjes, even een artikel hier, een blogje daar, en oh heb je dat al gelezen? Wij doen er beide hard aan mee.Je kan gerust zeggen dat ik verslaafd ben aan de schermen. Het is gewoon te makkelijk om even facebook te checken, even te kijken wat een ander heeft geschreven. Maar is het nodig? Neu. Alles behalve.

Als we een dagje weg zijn, op visite zijn of zitten te eten blijven de telfoons in de broekzakken. Soms zelfs gewoon thuis. De camera gaat mee voor de foto’s. Social media is niet nodig. Dan mis ik het ook niet, dus zo verslaafd ben ik nu ook weer niet!
Maar hier in huis is het wel heel makkelijk. We hadden al regels met zijn 2en opgesteld. Geen telefoons of andere schermen tijdens het eten. Als we met Polletje bezig zijn is het ook niet nodig, en sávonds na 8 uur mag enkel de tv aan. Telefoons mogen in de reclames wel gecheckt worden. Dat werkt voor ons goed. Appjes kunnen heus even wachten, zo niet dan bellen ze maar. Want opnemen doen we dan weer wel. We raakte weer wat meer in gesprek, en keken samen tv, inplaats van beide met ons eigen ding bezig te zijn.

Administratie, mail e.d daar kiezen we voor als er niks op tv is wat ons beide boeit, of als het hard nodig is. Af en toe een schermavond is voor ons geen probleem. Emiel is nu eenmaal veel meer aan het werk dan ik, en heeft ook dingen te regelen op zijn laptop die niet tijdens werktijd kunnen.

Toch blijf ik voor mijn gevoel teveel bezig met mijn telefoon. Leg hem momenteel geregeld in de keuken, of boven. Dan prikkeld het ook minder om hem steeds te pakken. Kijken of dat werkt voor me. En anders toch maar eens wat vaker de uitknop gebruiken.

Hoe verdelen jullie je eigen schermtijd? Heb je afspraken of kun je je scherm makkelijk wegleggen?

Waarom een babyfoon met camera

Ohdoejijdatzo!, Polletje

Als je zwanger bent kom je voor tal van keuzes te staan.
Wil ik een tub of een badje, co sleeper of eigen bed? Wasbare luiers of wegwerp.
Vaak zijn het dingen die je alleen zelf kunt beantwoorden.
Zo kom je ook voor de keuze wil ik een babyfoon? En als je er een wilt zijn de opties gigantisch. Simpele met een ontvanger en een verzender, met liedjes, lampjes, van alles op afstand te regelen, met of zonder camera, en als je een camera wil wil je er dan eentje die via het web uit te kijken is of enkel via de bijbehorende ontvanger?

Wij zijn voor de laatste optie gegaan. Een babyfoon met camera en die enkel uit te kijken is via de bijbehorende monitor.
Waarom wordt ons veel gevraagd. Mensen vinden ons lui, je kunt toch even naar boven lopen, of gefixeerd op polletje, dan zit je er de hele dag naar te staren?
Maar ons geeft het juist rust.
Wij laten Polletje ‘gecontroleerd huilen’ (later meer) en hoeven op deze manier niet iedere keer naar boven om te kijken wat er is. We storen haar dus niet wat wij een prettig gevoel vinden. Zien we dat er iets is, of zegt ons gevoel er is iets niet pluis gaan we er uiteraard wel heen. Maar huilt ze een beetje omdat ze in slaap probeert te vallen, of omdat ze wakker is dan kunnen we dat zien.
Polletje is ook een meisje dat veel droomt, huilt in haar slaap, gilt in haar slaap en murmelt in haar slaap. Ons huis is dusdanig klein dat ik dit zonder babyfoon beneden kan horen. Maar doordat ik dan mee kan kijken hoef ik er niet direct heen.

Kortom, wij zijn blij met onze babyfoon met camera. Degene die we hebben heeft een redelijk bereik. Als ik weg moet als Polletje net slaapt geef ik de babyfoon even af bij de overburen met sleutel. Zij kunnen meekijken, en gewoon hun eigen ding blijven doen.  Het bereik is dus goed hiervoor. In onze eigen schuur heb ik dan weer geen bereik. Maar ach, ik heb ook nog oren en benen om even naar binnen te lopen.

Wat voor babyfoon heb jij? Benieuwd of je tevreden bent.

Foto’s archiveren, verwerken en afdrukken

Ohdoejijdatzo!

Je kent het vast wel. 2038202 duizend foto’s op je telefoon, 38382 op je camera, 3892 van je wederhelft, en dan ook nog een flink aantal van familie, vrienden en andere mensen die dicht om je heen staan.
En dan zoek je die ene foto, dat ene moment, en weet je van gekheid niet meer waar je moet zoeken.

Omdat ik erg benieuw ben hoe jullie dit doen, kan ik wel vertellen hoe wij dit doen.
Wij werken met een Loch-nas. Een extern geheugenkastjecomputergeval dat los van de computers in ons huis gestald is. Deze zetten we aan als we foto’s willen verwerken of opruimen. Zo staan de foto’s naast de locatie op de laptops en telefoons ook nog op 1 plek veiliggesteld. Op 2 harde schijven, dat mocht er eentje stuk gaan we de 2e nog als backup hebben.
Het enige dat ik hoef te doen is de foto’s in de juiste mappen op mijn laptop te zetten, de boel te synchroniseren en klaar zijn we.
Iedere maand zoek ik een verloren momentje (of neem ik gewoon een halve dag) om de camera’s telefoons en dropboxen leeg te halen. De foto’s hiervan zet ik in mappen op mijn laptop. Polletje heeft haar eigen map, die weer is onderverdeeld in jaartallen, en die zijn weer onderverdeeld in maanden. Iedere vakantie, elk groter uitstapje, de kinderboerderij verdwijnt tussen het geheel, een pretpark krijgt een eigen map.
Als de foto’s in de juiste mappen staan selecteer ik direct foto’s van heel de maand voor in Polletje haar jaarboek. Ze krijgt van ons ieder jaar een fotoboek net na haar verjaardag. Vanaf verjaardag tot en met de volgende.
Zo hoop ik een beetje overzicht te houden in de chaos van foto’s.

Ook maken we nog geregeld filmpjes. Die gaan in een aparte map op de server, niet op onze laptops, dat nam zoveel ruimte in beslag. Wat we daarmee gaan doen moeten we nog even bedenken. Bewaren doen we ze sowieso!
Wat doe jij met je foto’s?

Tv

Echt Lies, Geen categorie

Televisie, ik hou ervan! Misschien wel een beetje teveel.

Van mijn moeder mocht ik vroeger voor school geen tv kijken, en erna vanaf half 5 tot aan het eten en dan weer tot we naar bed gingen. Een prima regel al zeg ik het zelf. Dat is iets wat we nu zelf ook doen. De tv gaat (als Polletje wakker is, als ze slaapt kijk ik wel tv) pas om 5 uur aan. Wel mag ze bij het wakker worden Sesamstraat kijken. Als hij eenmaal aanstaat speelt ze namelijk amper meer. Ze zit in het scherm geplakt, iets wat ik dan weer niet nodig vind. Waar ik mijn moeder hier vroeger soms streng in vond snap ik haar nu helemaal.

Ik kijk graag series zoals Wie is de mol, Flikken Rotterdam, Over mijn Lijk en Boer zoekt vrouw.
CSI is mijn absolute favoriet. Die kijk ik in alle vormen soorten en maten. Maar ook Lost, The last ship en Bones kijk ik graag.
Series die iedereen kijkt mis ik vaak. Vergeet ze te kijken of loop al zo hopeloos achter dat ik denk laat maar. Weet dus vaak niet waar andere het over hebben.

Wat ik ook heerlijk vind reality tv. En dan geen Utopia, of Goede Tijden (alhoewel, is dat reality?) maar spoedeisende hulp tv, Zapp echt gebeurd, docu’s over onderwerpen in de zorg, ziektes of andersmans leed, tis erg maar ik hou ervan.

Netflix hebben we niet, met een man in de ict is dat net even anders geregeld bij ons. Een soort appletv maar dan anders. Geen idee hoe het heet, maar ik weet hoe het werkt, en daar gaat het om. Heel veel live tv wordt er dan ook niet meer gekeken op het nieuws en de Wereld draait door na.

Er is veel tv die Emiel niet hoeft te zien. Die houd al helemaal niet van bloederige operaties, gebroken benen, liefdesverdriet of mensen met bijzondere aandoeningen. Die dingen kijk ik dus graag als ik alleen ben.

Wat kijk jij graag? Heb je nog aanraders? Hoe ga jij met tv gebruik van je kinderen om?

Het leed dat tanden heet

Geen categorie

unspecified2

Tanden, zonder kun je niet. Maar soms wou ik dat we ze niet nodig hadden.
Zelf heb ik een niet al te best gebit. Gaatjes, kiezen die getrokken zijn, tandarts angst en ieder kwartaal naar de mondmiep. Nu klinkt mondmiep onaardig, want echt ik heb een top mondmiep. Ze is super vriendelijk, snapt me, erkent mijn angst en is eerlijk. Maar Mondhygiëniste is zo’n woord, dat we hier eigenlijk altijd mondmiep zeggen.
Voorheen ging ik altijd naar de tandarts in mijn geboortedorp. Maar nadat die teveel gaatjes in 1 afspraak vulde, dat niet helemaal top deden en het me uiteindelijk zonder enige waarschuwing een wortelkanaalbehandeling kostte was ik er klaar mee. Neem daarbij de niet zo aardige assistente en je snapt dat ik er klaar mee was.
Inmiddels heb ik via wat omzwervingen een andere tandarts gevonden. Na de angsttandarts (aanrader voor een ieder die de tandarts liever vermijd) nu een fijne tandarts in mijn eigen dorp gevonden. Ik durf weer alleen, en ben de laatste 2 jaar er redelijk goed vanaf gekomen. Dat mijn gebit nooit op en top zal zijn moeten we helaas accepteren.

Inmiddels krijgt ook ons Polletje tanden. Ze is nu ruim 15 maanden en heeft nu 6 tanden. De eerste 2 kiezen komen ook langzaam door. Fijn dat ze tanden krijgt, het eten gaat makkelijker, ze waagt zich inmiddels ook aan appelpartjes, en stukjes komkommer naast alles wat ze al at. Maar de manier waarop ze komen vinden we hier in huis wat minder. Ze heeft er aardig last van, zere mond, verhoging, hangerig. Alles gaat er dan ook in, ze verslind bijtringen (vers uit de vriezer, uit de koelkast is niet goed genoeg voor madame) stukken bevroren brood, en haar vingers zijn ook favoriet. Al heel de week is ze in de nachten onrustig. Tel daarbij een griepje op en je bent compleet. We smeren ons suf met detinox en chamodent, soms een paracetamol

unspecified
Al je tanden hebben is fijn, als er maar niks mee is, voordat ze er zijn ben je ook eventjes verder.