Dragen

Echt Lies, Polletje

Nog voor de geboorte van Polletje kwamen wij in aanraking met dragen.
In mijn (digitale) omgeving dragen veel meiden hun kind. Tijdens het inlezen kwam ik veel informatie hierover tegen.
Er zijn verschillende manieren van dragen.
In doeken, in dragers, ergonomisch, niet ergonomisch. Sjonge!

2014-11-08 16.04.12.jpg
Ergonomisch dragen leek me wel verantwoord. Dus verdiepte we ons daarin verder. En als je dan eenmaal de wereld van de dragende in stapt…..
Lieve mensen wat een keuze. Wij besloten al snel voor een drager te gaan. En geen losse doek. Want dat leek sneller makkelijker onder de knie te krijgen.
Maar ja, waar doe je dan weer goed aan?

Het komt er uiteindelijk op neer dat dat voor iedereen wisselt. Ik kan je wel vertellen wat wij deden, en wat wij fijn vinden, maar ieder lijf is anders. Jou schoenen zitten mij ook niet lekker. Dat principe. Passen, proberen en nog eens passen dus. Vaak zit er wel een draagconsulent bij je in de omgeving waar dit kan. Ook diverse moedercafe’s bieden de mogelijkheid om dragen eens te proberen.

20150509_173955
Uiteindelijk zijn wij gaan dragen vanaf dat Polletje 2 weken oud was. En we doen het nog steeds. Een wagen hebben we ook. En een buggy ook (al kan ik maar niet wennen aan mijn buggy, ellendigding). Het ligt eraan wat we gaan doen waarin we Polletje vervoeren. Gaan we uitgebreid winkelen nemen we de wagen. Even snel iets halen? We nemen de draagzak. Wandelen in het bos? Dragen! Dierentuin? Allebei. Onderin de wagen ligt altijd de draagzak. En zo komt het wel eens voor dat we met een lege wagen lopen en Polletje op ons rug.

In het begin was onze omgeving sceptisch, je hebt toch zo’n mooie wagen. Waarom dan sjouwen? En zit dat echt wel lekker zo met de benen wijd? Nu ze zien dat Polletje zelf met de dragers (en inmiddels ook doeken) aankomt snappen ze het al wat meer. Als ze zien dat ze op onze rug zelfs in slaap valt zijn ze om.

Draag jij? Wat vind je omgeving ervan?

20151104_153209.jpg

Je kan mijn rug op!

Waarom een babyfoon met camera

Ohdoejijdatzo!, Polletje

Als je zwanger bent kom je voor tal van keuzes te staan.
Wil ik een tub of een badje, co sleeper of eigen bed? Wasbare luiers of wegwerp.
Vaak zijn het dingen die je alleen zelf kunt beantwoorden.
Zo kom je ook voor de keuze wil ik een babyfoon? En als je er een wilt zijn de opties gigantisch. Simpele met een ontvanger en een verzender, met liedjes, lampjes, van alles op afstand te regelen, met of zonder camera, en als je een camera wil wil je er dan eentje die via het web uit te kijken is of enkel via de bijbehorende ontvanger?

Wij zijn voor de laatste optie gegaan. Een babyfoon met camera en die enkel uit te kijken is via de bijbehorende monitor.
Waarom wordt ons veel gevraagd. Mensen vinden ons lui, je kunt toch even naar boven lopen, of gefixeerd op polletje, dan zit je er de hele dag naar te staren?
Maar ons geeft het juist rust.
Wij laten Polletje ‘gecontroleerd huilen’ (later meer) en hoeven op deze manier niet iedere keer naar boven om te kijken wat er is. We storen haar dus niet wat wij een prettig gevoel vinden. Zien we dat er iets is, of zegt ons gevoel er is iets niet pluis gaan we er uiteraard wel heen. Maar huilt ze een beetje omdat ze in slaap probeert te vallen, of omdat ze wakker is dan kunnen we dat zien.
Polletje is ook een meisje dat veel droomt, huilt in haar slaap, gilt in haar slaap en murmelt in haar slaap. Ons huis is dusdanig klein dat ik dit zonder babyfoon beneden kan horen. Maar doordat ik dan mee kan kijken hoef ik er niet direct heen.

Kortom, wij zijn blij met onze babyfoon met camera. Degene die we hebben heeft een redelijk bereik. Als ik weg moet als Polletje net slaapt geef ik de babyfoon even af bij de overburen met sleutel. Zij kunnen meekijken, en gewoon hun eigen ding blijven doen.  Het bereik is dus goed hiervoor. In onze eigen schuur heb ik dan weer geen bereik. Maar ach, ik heb ook nog oren en benen om even naar binnen te lopen.

Wat voor babyfoon heb jij? Benieuwd of je tevreden bent.

Zeg… zou u van mijn kind af willen blijven?

Echt Lies

Wat is dat toch? Waarom moeten oudere mensen altijd aan je kind zitten?
Op straat. In de bieb. De supermarkt. Overal is er wel iemand die haar in haar wang knijpt. Of als ze huilt keihard een liedje gaat zingen. En dan zeggen: zie je wel nu is ze stil. Ze verveelt zich gewoon… Nee mijn kind is boos omdat ze NU geen koek kreeg. En ze is nu stil omdat ze u zo raar vind. Niet omdat ze het leuk vind. Ze lacht toch niet?
Of van die mensen die haar jas even recht trekken. Of haar haar even aait…
En pas was er zelfs iemand die haar half uit de wagen trok zodat ze even op de toeter van de scootmobiel kon drukken. Want dat vond ze vast leuk.  Waarom toch?

Kijk ik snap best dat kinderen leuk zijn. Vind ik ook.  Maar ik neem toch aan dat de ander het ook niet fijn vind als ik zijn jas even recht zou trekken. Of keihard een liedje ging zingen omdat u ruzie heeft met uw man?

Ik erger me er groen en geel aan. En polletje trouwens ook. Huilen doet ze niet maar ze kijkt me in zulke situaties echt aan van maaaaahaaa ze doen het weer! En op mijn subtiel bedoelde ach laat haar maar ik lach ook niet altijd reageren ze vaak niet. Of ze proberen het nog eens.

Net zo erg vind ik de mensen die vinden dat een kind altijd moet lachen. Wat kijk je boos! Lach nou toch eens. Lachen is bij polletje alleen bij bekende gratis. Bij andere of in drukke situaties kijkt ze liever even de kat uit de boom.

En echt ik snap dat 99% van deze mensen niks kwaads in de zin hebben. Maar van mij hoeft het niet. Dat u een praatje tegen mijn kind maakt prima. Gezellig juist en vast ook goed voor de spraaktwikkeling en het sociaal worden.  En dat u haar net zoals alle andere kindjes op de aardbol een leuk meisje vind snap ik ook. Maar trek haar alsjeblieft niet ongevraagd half uit de wagen, zit niet zomaar aan haar gezicht, en  eis ook geen lachje.
Afgesproken?

image

Geitenboerderij

Uitstapje

Rond deze periode van het jaar vinden wij het erg leuk om op de geitenboerderij bij ons in de buurt te gaan kijken.
Nu wonen wij op een eiland ‘netnietinzeeland’ waar niet zo heel veel te beleven is. We moeten over het algemeen toch echt het eiland af. Maar zo langzamerhand ontdekken we ook uitstapjes op het eiland die de moeite waard zijn. Dit is er eentje van.

Rond Februari/Maart worden er nieuwe lameren geboren (nooit geweten dat een geitenjong ook een lam is, weer wat geleerd) Dat is dus nu!
Op de geitenboerderij hier in de buurt loop je langs de kaasmakerij, waar ze altijd wel bezig zijn richting de stallen. In de stal loop je door het middenpad langs alle geiten. Ze staan dus letterlijk rondom je, maar wel achter hekken. Knuffelen en oppakken kan op vaste tijden, over het algemeen is dit in de middag.
Naast het bezoekerspad zijn nog 2 afgesloten paden, hier staan ook geiten aan.

Polletje vind het erg intressant en leuk bij de geiten. Zo nu en dan trekt ze een stukje stro door het hek om deze aan een geit te voeren, die dan vervolgens weer een hap uit haar mouw proberen te nemen. Ook de zwangere geiten staan gewoon tussen de andere geiten. Als je geluk hebt dan zie je dus nog een lam geboren worden. Wij hadden dit geluk niet. De geit die aan het bevallen was toen we er waren bleek hier niet zo goed in te zijn, en werd door de dierenarts weggehaald uit het zicht waar ze geholpen moest worden.

haan

Ook is er een landwinkel waar ze kaas, bio producten en andere boerderijgerelateerde spullen verkopen. Je kunt geitenijs proeven (lekker!!) en andere lekkere dingen eten.
Polletje is fan van het kinderboerderijtje waar nog eens 2 pony’s een stel hanen met gigantische kammen en wat konijntjes zijn.

Kortom een fijne plek waar je (gratis) rond mag scharrelen, een hapje kunt eten en even rond kunt rennen.
Waar gaan jullie graag heen?

Tv

Echt Lies, Geen categorie

Televisie, ik hou ervan! Misschien wel een beetje teveel.

Van mijn moeder mocht ik vroeger voor school geen tv kijken, en erna vanaf half 5 tot aan het eten en dan weer tot we naar bed gingen. Een prima regel al zeg ik het zelf. Dat is iets wat we nu zelf ook doen. De tv gaat (als Polletje wakker is, als ze slaapt kijk ik wel tv) pas om 5 uur aan. Wel mag ze bij het wakker worden Sesamstraat kijken. Als hij eenmaal aanstaat speelt ze namelijk amper meer. Ze zit in het scherm geplakt, iets wat ik dan weer niet nodig vind. Waar ik mijn moeder hier vroeger soms streng in vond snap ik haar nu helemaal.

Ik kijk graag series zoals Wie is de mol, Flikken Rotterdam, Over mijn Lijk en Boer zoekt vrouw.
CSI is mijn absolute favoriet. Die kijk ik in alle vormen soorten en maten. Maar ook Lost, The last ship en Bones kijk ik graag.
Series die iedereen kijkt mis ik vaak. Vergeet ze te kijken of loop al zo hopeloos achter dat ik denk laat maar. Weet dus vaak niet waar andere het over hebben.

Wat ik ook heerlijk vind reality tv. En dan geen Utopia, of Goede Tijden (alhoewel, is dat reality?) maar spoedeisende hulp tv, Zapp echt gebeurd, docu’s over onderwerpen in de zorg, ziektes of andersmans leed, tis erg maar ik hou ervan.

Netflix hebben we niet, met een man in de ict is dat net even anders geregeld bij ons. Een soort appletv maar dan anders. Geen idee hoe het heet, maar ik weet hoe het werkt, en daar gaat het om. Heel veel live tv wordt er dan ook niet meer gekeken op het nieuws en de Wereld draait door na.

Er is veel tv die Emiel niet hoeft te zien. Die houd al helemaal niet van bloederige operaties, gebroken benen, liefdesverdriet of mensen met bijzondere aandoeningen. Die dingen kijk ik dus graag als ik alleen ben.

Wat kijk jij graag? Heb je nog aanraders? Hoe ga jij met tv gebruik van je kinderen om?

Max

Dieren, Max, Polletje

Zelf ben ik altijd opgegroeid met honden in ons gezin.
Toen de eennalaatste hond overleed besloot mijn vader dat het genoeg geweest was. Maar na veel zeuren, zeiken en zaniken lukte het ons dan toch om er weer eentje in huis te halen.
Het grootste mormel wat je je maar bedenken kunt. Voor ons was hij best lief, maar hij verdedigde mijn moeder letterlijk met huid en haar, vrat zo nodig de zomen uit je broek, beet de fysiotherapeut en liep ontelbare keren weg. Maar toen hij nadat hij half gestikt was in een gejat stuk sparerip uit de prullenbak, hij keelontsteking kreeg en daar bijna in bleef uiteindelijk werd ingeslapen miste we hem toch.

DSCF5205

Inmiddels zijn wij het huis uit, en besloot mij vader dat er maar weer een hond mocht komen. Een jackrussel welteverstaan. In eerste instantie dacht ik echt dat dat de meest drukke niet opvoedbare hondjes waren die er bestonden. Tot we kennis maakte met Max… Max is echt het meest lieve, leuke jackrusseltje dat ik tot nu toe ken. (niet dat iedereen in mijn straat nu een russel heeft maar toch)
Aangezien Max er eerder was dan polletje heb ik me afgevraagd hoe dat zou gaan. Zo’n klein frummeltje met een jonge hond, net pup af. De eerste kennismaking ging dan ook voorzichtig. Rustig en vooral op afstand lieten we hem toekijken. Nergens voor nodig bleek later. Als Polletje huilde blafte hij wat. Alsof hij wilde zeggen kijk nou toch! Toen ze leerde kruipen schoof hij voorzichtig achter haar aan. En toen hij door kreeg dat ze zijn speeltjes op kon pakken kwam hij ze voorzichtig brengen. Toen ze leerde lopen fungeerde Max als opstapje. Ze gebruikte hem als krukje om zich aan op te takelen, en als ze viel viel ze over hem heen.

DSCF4338.JPG

Nu ze goed kan lopen spelen ze samen, klimmen ze samen op Max zijn mand om uren naar buiten te kijken. En laat hij het toe dat ze zijn poten optilt, dat ze zijn ogen eens nader bekijkt, haar handen in zijn bek stopt, en aan zijn oren trekt. En heus we leren polletje dat Max een dier is en blijft dat ze zachtjes moet doen (aaai aaaai) en niet aan zijn ogen, oren bek of poten mag trekken. Max kijkt ons dan aan, joh laat haar, snap echt wel dat zij dat niet snapt hoor!

Bijzonder hoe een kind een kan worden met een dier.
Benieuwd naar jullie ervaringen!

 

Het leed dat tanden heet

Geen categorie

unspecified2

Tanden, zonder kun je niet. Maar soms wou ik dat we ze niet nodig hadden.
Zelf heb ik een niet al te best gebit. Gaatjes, kiezen die getrokken zijn, tandarts angst en ieder kwartaal naar de mondmiep. Nu klinkt mondmiep onaardig, want echt ik heb een top mondmiep. Ze is super vriendelijk, snapt me, erkent mijn angst en is eerlijk. Maar Mondhygiëniste is zo’n woord, dat we hier eigenlijk altijd mondmiep zeggen.
Voorheen ging ik altijd naar de tandarts in mijn geboortedorp. Maar nadat die teveel gaatjes in 1 afspraak vulde, dat niet helemaal top deden en het me uiteindelijk zonder enige waarschuwing een wortelkanaalbehandeling kostte was ik er klaar mee. Neem daarbij de niet zo aardige assistente en je snapt dat ik er klaar mee was.
Inmiddels heb ik via wat omzwervingen een andere tandarts gevonden. Na de angsttandarts (aanrader voor een ieder die de tandarts liever vermijd) nu een fijne tandarts in mijn eigen dorp gevonden. Ik durf weer alleen, en ben de laatste 2 jaar er redelijk goed vanaf gekomen. Dat mijn gebit nooit op en top zal zijn moeten we helaas accepteren.

Inmiddels krijgt ook ons Polletje tanden. Ze is nu ruim 15 maanden en heeft nu 6 tanden. De eerste 2 kiezen komen ook langzaam door. Fijn dat ze tanden krijgt, het eten gaat makkelijker, ze waagt zich inmiddels ook aan appelpartjes, en stukjes komkommer naast alles wat ze al at. Maar de manier waarop ze komen vinden we hier in huis wat minder. Ze heeft er aardig last van, zere mond, verhoging, hangerig. Alles gaat er dan ook in, ze verslind bijtringen (vers uit de vriezer, uit de koelkast is niet goed genoeg voor madame) stukken bevroren brood, en haar vingers zijn ook favoriet. Al heel de week is ze in de nachten onrustig. Tel daarbij een griepje op en je bent compleet. We smeren ons suf met detinox en chamodent, soms een paracetamol

unspecified
Al je tanden hebben is fijn, als er maar niks mee is, voordat ze er zijn ben je ook eventjes verder.