Tamara

Echt Lies

Eergisteren kon je lezen wat een combinatietest is, en dat wij geen goed nieuws kregen. Vandaag het vervolg.

De ‘slechte echo’ was op donderdag. We konden pas op maandag terecht in het ECM. Gespannen gingen we erheen. Ik er nog steeds van overtuigd dat het wel eens goed kon komen. Emiel niet, die wist het zeker, het is foute boel afgelopen over en uit.
We hebben het er in het weekeind veel over gehad. Als ons kindje niet levensvatbaar blijkt, of als ‘kasplantje’ zal moeten leven dan stoppen we ermee. Dat leven willen we zelf niet, en dat willen we ons kind ook niet aan doen. Alles daartussen, tja dat zal besproken moeten worden.
In het EMC worden we hartelijk ontvangen. Er wordt door een team van 2 echoscopisten en een gyn gekeken via de echo. Al snel maken zij ons duidelijk dat er inderdaad veel niet klopt aan de echo. Het kindje heeft naast een dikke nekplooi (die ook hier 9mm meet) ook nog vocht rondom de buik, in de borstholte en rondom het hoofd. Vocht dat daar niet hoort te zitten. Wat het vocht er doet, hoe het er komt en wat ze eraan kunnen doen kunnen ze ons op dat moment niet vertellen. Het enige dat nu nog mogelijk is om meer duidelijkheid te krijgen is een vlokkentest. Bij de vlokkentest neemt men met een naald een stukje van de placenta weg. Dit weefsel ziet er vlokkerig uit, vandaar de naam vlokkentest.  In deze vlokken bevind zich DNA van de baby. En hieruit kunnen ze veel informatie halen.

Wij besluiten in overleg met de gyn deze vlokkentest te willen om zo duidelijkheid te verschaffen. Er is direct plek. Ik moet gaan liggen, en mijn buik wordt ontsmet. Met een naald prikken ze door mijn buikwand richting de placenta. De baby wordt goed in de gaten gehouden doormiddel van een echo. En ik moet mijn tenen wiebelen om te voorkomen dat ik letterlijk dubbelklap. Niet  fijn, maar aan de andere kant ook zo gebeurd. 24 uur mag ik niets, enkel naar huis en liggen. Binnen een week zal de snelle uitslag volgen. (de grootste dna afwijkingen zijn dan zichtbaar, ingewikkeldere en zeldzamere dingen volgen met 2 weken.)
Er wordt afgesproken dat we vrijdag gebeld zullen worden. En met dat nieuws vertrekken we naar huis.

Wij voelen inmiddels langzaam aan dat dit echt de verkeerde kant op gaat. Er zit vocht op plaatsen waar het niet hoort t zitten. Dit wordt ook uitgebreid besproken met onze familie. De hoop maakt plaats voor wat als……

Vrijdags gaat de telefoon. Ik zou aan het eind van de  dag gebeld worden, maar om 11 uur gaat de telefoon. Ik weet direct dat het niet goed zit, anders bellen ze toch niet zo  vroeg? Dit is ook wat ik vraag aan de klinischgeneticus. Het is niet goed he? Zij antwoord met een, data klopt mevrouw. Uw kind heeft grote DNA afwijkingen. Ze verteld me dat ons kind een meisje is, een meisje met het Turnersyndroom. Turner is niet dodelijk, het is vervelend, en een grote lichamelijke afwijking, maar er valt mee te leven. Wat de artsen meer zorgen baart is het vele vocht. Vocht in het lijfje van ons kind waar dat niet hoort. Wat er niet weg zal gaan, maar wat het onmogelijk maakt om longen, en diverse andere vitale organen te laten groeien. Het is domme vette pech, misgegaan bij de allereerste celdeling. Niet al het DNA heeft zich goed gedeeld, en dat maakt dat ons kindje ernstige afwijkingen heeft.
De meeste zwangerschappen met deze afwijkingen breekt het lichaam zelf af. Mijn lijf heeft dit niet gedaan, en ons kindje is te sterk geweest. Die liet het er niet bij zitten.
Al met al komt het erop neer dat het de vraag is hoe lang ons kindje nog leven zal. En als we de zwangerschap uitzitten, of het de bevalling dan zal overleven.

We noemen het kindje Tamara.
En we besluiten voor Tamara dat het genoeg is geweest. Dat we niet willen dat ze zal gaan lijden. Ook willen we zelf graag de paniek en het verdriet van het afwachten van een miskraam voorkomen.
Op 9 maart 2013 wordt het leven en de zwangerschap van onze Tamara beëindigd, en kunnen wij alleen nog maar hopen dat we haar over een jaar of 60 weer zullen zien.
Ergens, daar waar ze nu is. Ze zal altijd onze eerste dochter zijn, ook al hebben we haar enkel lief mogen hebben, en niet vast mogen houden.

Roze wolken onzin

Echt Lies

Om me heen hoor ik het vaak. Lekker op je roze wolk?
Geniet ervan he! Het gaat zo hard! Kinderen is het leukste wat er is….

De grootste jandoedelonzin die ik me maar kan bedenken. Mijn zwangerschap was een bijzondere, (later vast nog eens meer) en ook wij hebben wisselende zwangerschapservaringen en na de bevalling (ga ik vast ook nog eens over schrijven) werd Pollie opgenomen op de kinderafdeling. Eenmaal thuis ging alles van een leien dakje. Ze sliep, at, poepte, lachte zo nu en dan en sliep weer. Ik herstelde goed van de bevalling, en al vrij snel konden we weer naar buiten, de hort op, en doen waar we zin in hadden.
Heerlijk!

Een grote roze wolk zou je zeggen…. Alhoewel…
Baby’s huilen ook (wel eens.) En lang niet altijd weet je waarom. Daarnaast huilt de ene baby langer, harder of raarder dan de ander. De een kan er goed mee om gaan, de ander vind het een drama. Even naar buiten gaan is er ook niet altijd meer bij, de baby slaapt net, en moet eerst weer aangekleed worden, waar is ook alweer die muts? En tegen de tijd dat je baby net lekker in de wagen ligt poept hij/zij net zijn broek vol. Daar sta je weer.
Dan heb ik het nog niet gehad over krampjes, uitslag, spruw, verstopte baby’s of juist diarree. Kortom allemaal redenen om je zorgen over te maken.
Allemaal redenen om van je roze wolk af te kletteren. En dan op dat moment ben je je laddertje echt even kwijt.

Begrijp me niet verkeerd, ik hou enorm van Polletje, van het moederschap, en zou niet anders meer willen. Maar vind en vond het soms ook bikkelen. En dan heb ik nog een vrij makkelijk kind al zeg ik het zelf.

Wat me vooral opvalt is dat alle websites, verhalen en geruchten om je heen doen laten lijken alsof een baby het meest geweldige is wat je kan overkomen. Natuurlijk is dat het ook, maar dat het ook tegen kan zitten, al is het soms maar even daar hoor je bijna niemand over. Aan de andere kant hoor en lees je de horror verhalen. Moeder die depressief raken, niet weten hoe ze hun baby moeten verzorgen, huilbaby’s, ziekenhuisopnames noem het maar.

Daarom deze blog. Want ondanks dat het enorm genieten is zo’n baby, en je spontaan smelt bij het eerste lachje, of je slapende baby. Is het ook echt wel eens lekker om beneden op de bank te zitten terwijl je baby lekker slaapt. En is het ook geen schande om soms te denken dat het toch wel erg prettig zou zijn als je baby NU zijn smoeltje hield en ging slapen. Dat je klooit met ‘ritmes’ voeding of je zorgen maakt over van alles.

Ik geloof niet in grote roze wolken. In blauwe ook niet trouwens.
Ik geloof wel in roze momenten, keihard bikkelen, genieten en soms tranen.
Als je blijft hangen in negatieve gedachtes, je je baby soms weg zou willen gooien of je omgeving je zorgen maakt over je dan is het tijd om je verloskundige, huisarts of beste vriendin aan de staart te trekken. Maar als je je verder goed voelt, weet dan dat je niet de enige bent die piekert, en lang niet altijd op die roze wolk zit!