Zwaaien naar koeien, drollen en de buurman

Echt Lies

Sinds ik in de gehandicaptenzorg werk verbaas ik me over weinig. Veel is normaal, het gebeurt dagelijks. Maar sinds ik een kind heb vervagen er nog wat meer grenzen.
Aan haar billen snuffelen om te ruiken of ze gepoept heeft, dingen uit haar mond vissen die ze niet kan eten, en restjes ‘ditlustikechtniet’ aanpakken en weggooien. Zelf opeten gaat me dan echt weer net te ver.

Sinds een paar weken zitten we in de zwaai fase. Alles wordt netjes afgesloten door te zwaaien. We zwaaien naar de badjuf aan het eind van het lesje, naar de caissière als we weggaan, en naar de poes die voorbij liep.
Maar ook eten dat ze niet meer wil wordt weggezwaaid, met een dikke doeeeiiii!
Drollen die vol trots in de wc zijn gelegd worden uitgezwaaid zodra er op de knop is gedrukt om door te trekken.
De koe in de wei trekt zijn wenkbrouw er nog eens voor op, de fietser die voorbij kwam zwaait vrolijk terug, en de buschauffeur toetert vrolijk. En die drol, ach die komt vast met een wat beter gevoel in het riool terecht. 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s